To szereg E — sposób pokrycia całego zakresu wartości skończoną liczbą typoszeregów tak, żeby żaden rezystor nie był "zbędny" względem tolerancji sąsiada.
Kluczowa rzecz: te wartości NIE rosną o stałą różnicę, tylko o stały STOSUNEK. E12 (12 wartości na dekadę) rośnie za każdym razem o ¹²√10 ≈ 1,21, czyli 21%. To nie przypadek — tolerancja rezystorów z E12 to ±10%, więc sąsiednie wartości nominalne (4700 i 5100) mają zakresy tolerancji, które się STYKAJĄ: 4700 Ω ±10% sięga do 5170 Ω, a 5100 Ω ±10% zaczyna się od 4590 Ω. Gdyby odstęp między wartościami był mniejszy, dwa "różne" rezystory pokrywałyby się w praktyce tym samym zakresem rzeczywistych wartości — zbędna redundancja. Gdyby był większy, zostałaby dziura, której żaden rezystor z tolerancją ±10% nie pokryje.
Im dokładniejszy szereg (E24, E48, E96), tym mniejszy krok — bo mniejsza tolerancja pozwala postawić wartości bliżej siebie bez nakładania się zakresów.
Twoje 4870 Ω nie istnieje jako pojedyncza wartość w żadnym typoszeregu, ale możesz podejść na dwa sposoby: wziąć najbliższą pojedynczą wartość (błąd rzędu kilku procent, często wystarczający) albo połączyć dwa rezystory z E12 szeregowo lub równolegle, żeby trafić w wynik z błędem poniżej promila. [Kalkulator doboru wartości z szeregu E](/kalkulatory/szereg-e-rezystory) liczy obie opcje naraz i mówi, która para jest bliżej celu.