Dlaczego tak
Pierwsze dwa składniki mają wspólne ¬A·C, a różnią się tylko B, więc łączą się w ¬A·C; dwa ostatnie mają wspólne B·C i różnią się tylko A, więc dają B·C – składnik ¬A·B·C wykorzystuje się dwukrotnie. Postać Y = C byłaby prawdziwa tylko, gdyby funkcja przyjmowała 1 także dla A = 1, B = 0, C = 1, a tak nie jest. Sprawdzenie wszystkich trzech jedynek potwierdza wynik.