Charakteryzuje parametry elementów i układów elektroniki cyfrowej

Dlaczego tak

Pierwsza cyfra ma wagę 16, druga 1: 3 · 16 + F (15) · 1 = 48 + 15 = 63. Wynik 48 pomija młodszą cyfrę, a 315 powstaje po odczytaniu F jako 15 dopisanego do 3. Liczba 3F szesnastkowo to 00111111 binarnie — sześć jedynek, co ułatwia sprawdzenie: 2⁶ − 1 = 63.

Dlaczego tak

W kodzie U2 liczbę ujemną tworzy się, negując bity liczby dodatniej i dodając 1: 00000001 → 11111110 → 11111111. Sprawdzenie: 11111111 + 00000001 daje 00000000 z przeniesieniem poza 8 bitów, czyli −1 + 1 = 0. Zapis 10000001 to −1 w kodzie znak-moduł, a 11111110 — w kodzie uzupełnień do jedności, stąd łatwe pomyłki.

Dlaczego tak

NOR to zanegowana suma: suma logiczna jest zerem tylko wtedy, gdy oba wejścia są zerami, więc po negacji wyjście jest jedynką wyłącznie dla dwóch zer. „Przynajmniej jedno wejście wysokie” opisuje, kiedy jedynkę daje OR, czyli dokładnie przypadki, w których NOR daje zero. Bramka NOR, podobnie jak NAND, jest uniwersalna.

Dlaczego tak

Wejścia adresowe wybierają jedno z ośmiu wejść danych, a do zapisania ośmiu różnych numerów potrzeba 3 bitów (2³ = 8). Osiem to liczba wejść danych, a 256 = 2⁸ — liczba kombinacji, jakie dałoby osiem wejść adresowych. Multiplekser stosuje się do przełączania wielu sygnałów na jedną linię, np. przy odczycie klawiatury.

Dlaczego tak

Wyświetlacz ma siedem segmentów, a cyfra dziesiętna zapisana w BCD — cztery bity. Dekoder przelicza każdą kombinację 0–9 na zestaw siedmiu sygnałów, np. dla „1” zapala tylko segmenty b i c. Liczy impulsy licznik, który zwykle stoi przed dekoderem. Prąd segmentów ograniczają rezystory, a nie sam dekoder.

Dlaczego tak

Parametry statyczne opisują układ w stanach ustalonych: zakresy napięć rozpoznawanych jako 0 i 1, prądy wejść i wyjść, obciążalność (fan-out) i marginesy zakłóceń. Czasy propagacji, narastania i ustalania oraz maksymalna częstotliwość to parametry dynamiczne, opisujące zachowanie przy zmianach sygnałów.