Dobiera elementy elektroniczne do konfiguracji parametrów pracy układów analogowych

Dlaczego tak

Ze wzoru V_out = −1,25 · (1 + R2/R1) przy R1 = 120 Ω i wymaganym V_out = −5 V otrzymuje się 5 = 1,25 · (1 + R2/120), czyli 1 + R2/120 = 4, a stąd R2 = 3 · 120 Ω = 360 Ω. Wartość 120 Ω dałaby napięcie −2,5 V, a 600 Ω — aż −7,5 V.

Dlaczego tak

Sygnał zmienny przesuwa punkt pracy w górę i w dół. Punkt w środku obszaru aktywnego daje jednakowy zapas w obu kierunkach, więc przebieg może się zmieniać symetrycznie, zanim dotknie nasycenia lub odcięcia i zostanie obcięty. Stany nasycenia i odcięcia wykorzystuje się w pracy kluczującej, a nie we wzmacnianiu liniowym.

Dlaczego tak

Stosunek napięć to 2 V / 0,02 V = 100, a w decybelach 20·log(100) = 20 · 2 = 40 dB. Wynik 20 dB powstaje przy użyciu wzoru dla mocy (10·log) zamiast dla napięcia. 100 dB to pomylenie krotności z decybelami. Pomiar wzmocnienia wykonuje się przy sygnale na tyle małym, by wyjście nie było obcinane.

Dlaczego tak

Prosta obciążenia opisuje możliwe napięcia i prądy wynikające ze źródła i rezystora (od punktu U = E, I = 0 do U = 0, I = E/R). Dioda musi jednocześnie spełniać swoją charakterystykę, więc rzeczywisty punkt pracy leży na przecięciu obu linii. Początek układu i skrajne punkty charakterystyki nie mają tego znaczenia.

Dlaczego tak

Wzmocnienie to stosunek napięć wyjściowego do wejściowego wyrażonych tak samo: 2 V / 0,1 V = 20, a w decybelach 20 · log 20 ≈ 26 dB. Wynik 200 razy to pomyłka przy przeliczeniu miliwoltów, 2 razy pomija przeliczenie, a 0,05 to iloraz odwrotny. Ważne, by oba pomiary były w tych samych jednostkach, np. międzyszczytowych.

Dlaczego tak

We wtórniku emiterowym (układzie wspólnego kolektora) kolektor jest połączony z zasilaniem, sygnał podaje się na bazę, a wyjście pobiera z emitera — napięcie na emiterze „wtóruje” napięciu bazy, pomniejszone o ok. 0,7 V. Kolektor połączony z masą uniemożliwiłby pracę tranzystora, a baza jest wejściem.