Klasyfikuje standardy transmisji bezprzewodowych

Dlaczego tak

Spośród wymienionych standardów 802.11n oferuje największą maksymalną prędkość transmisji dzięki wykorzystaniu wielu strumieni danych (MIMO) — znacząco przewyższa starsze 802.11a/b/g.

Dlaczego tak

Bluetooth wykorzystuje nielicencjonowane pasmo 2,4 GHz, to samo co część sieci Wi-Fi, i skacze po kanałach, by ograniczyć wzajemne zakłócenia. Pasmo 433 MHz stosuje się m.in. w pilotach i prostych czujnikach bezprzewodowych, a 60 GHz — w bardzo szybkich łączach na krótkie odległości. Wspólne pasmo 2,4 GHz tłumaczy, dlaczego przeciążone Wi-Fi potrafi zakłócać słuchawki.

Dlaczego tak

Pasmo 5 GHz ma więcej kanałów o większej szerokości i jest mniej zatłoczone niż 2,4 GHz, gdzie pracują też Bluetooth, kuchenki mikrofalowe i sąsiednie sieci — pozwala więc na większą przepustowość. Fale o wyższej częstotliwości są jednak silniej tłumione przez ściany i stropy, więc zasięg w budynku jest mniejszy. Dlatego punkty dostępowe pracują zwykle w obu pasmach.

Dlaczego tak

Naziemna telewizja cyfrowa w Polsce jest nadawana w standardzie DVB-T2 z kompresją HEVC (H.265). DVB-S2 to standard telewizji satelitarnej, DAB+ — cyfrowego radia naziemnego, a analogowy PAL naziemny został wyłączony. Odbiornik musi obsługiwać zarówno DVB-T2, jak i kodek HEVC.

Dlaczego tak

LTE to standard cyfrowej transmisji bezprzewodowej, w którym w łączu w dół stosuje się OFDMA, a w łączu w górę SC-FDMA, z modulacjami QPSK i QAM. Modulacje AM i FM stosuje się w radiofonii analogowej, a transmisja „po przewodach” nie dotyczy sieci komórkowych.

Dlaczego tak

NFC (Near Field Communication) wykorzystuje sprzężenie indukcyjne w polu bliskim przy częstotliwości 13,56 MHz — zasięg to zwykle kilka centymetrów, co utrudnia podsłuch i przypadkowe transakcje. Pasmo 868 MHz stosuje się w sieciach LoRa na duże odległości, a 5 GHz — w Wi-Fi.