Dobiera materiały konstrukcyjne i eksploatacyjne

Dlaczego tak

Ceramika techniczna nie przewodzi prądu, wytrzymuje wysokie napięcia i temperatury i nie starzeje się jak tworzywa sztuczne — dlatego wykonuje się z niej izolatory, korpusy grzałek i podłoża układów mocy. Jej wadą jest kruchość: pęka przy uderzeniach i gwałtownych zmianach temperatury. Właściwości magnetyczne mają ferryty — również ceramika, ale zupełnie innego rodzaju.

Dlaczego tak

Aluminium samo pokrywa się cienką warstwą tlenku, która chroni je przed korozją. Anodowanie wzmacnia ją elektrochemicznie: część jest anodą w kąpieli elektrolitycznej, a warstwa tlenku rośnie do kilkunastu–kilkudziesięciu mikrometrów. Jest twarda, odporna na ścieranie i można ją barwić, dlatego anoduje się profile i korpusy siłowników. Cynkowanie stosuje się do stali, a nawęglanie — do stali niskowęglowej.

Dlaczego tak

Poliamid jest tworzywem konstrukcyjnym o dobrej wytrzymałości i właściwościach ślizgowych, stosowanym na lekko obciążone koła zębate, rolki i prowadnice. Olej, smar i płyn chłodzący to materiały eksploatacyjne — zużywają się w czasie pracy i są wymieniane.

Dlaczego tak

Twardość mierzy się, wciskając wgłębnik (kulkę, stożek, ostrosłup) i oceniając wielkość odcisku — metody Brinella, Rockwella, Vickersa. Odporność na pękanie przy uderzeniu to udarność, a odporność na korozję jest właściwością chemiczną — obie często myli się z twardością.

Dlaczego tak

Roztwór soli jest dobrym elektrolitem, a jony chlorkowe przenikają przez warstwy tlenków i powłoki, przyspieszając korozję elektrochemiczną. Sól nie tworzy powłoki ochronnej, a niższa temperatura nie zatrzymuje korozji w obecności wilgoci.

Dlaczego tak

Spawanie wypala powłokę cynkową, więc odsłonięta stal szybko rdzewieje; farba z dużą zawartością pyłu cynkowego odtwarza ochronę katodową lokalnie. Olej i taśma papierowa nie tworzą trwałej bariery i szybko przestają chronić przed wilgocią.