Stosuje prawa elektrotechniki w celu obliczania i szacowania wartości wielkości elektrycznych w obwodach elektrycznych i układach elektronicznych

Dlaczego tak

Energia zgromadzona w polu elektrycznym kondensatora zależy od jego pojemności i kwadratu napięcia na okładkach: E = ½·C·U². Wzory zawierające iloczyn I·C² są niepoprawne wymiarowo — prąd nie występuje w opisie energii pola elektrycznego — a współczynnik ¼ nie wynika z całkowania energii ładowanego kondensatora, które daje właśnie jedną drugą.

Dlaczego tak

Zgodnie z I prawem Kirchhoffa suma prądów dopływających jest równa sumie odpływających: 3 + 5 = 2 + I, więc I = 6 A. Wynik 10 A powstaje przez dodanie wszystkich prądów bez uwzględnienia kierunków, a 4 A — po odjęciu tylko jednego prądu dopływającego.

Dlaczego tak

Prąd dzielnika I = 12 V / 3 kΩ = 4 mA, a napięcie U2 = I·R2 = 4 mA · 1 kΩ = 4 V; na R1 odkłada się 8 V. Odpowiedź 8 V to napięcie na R1 — pomylenie rezystora, na którym mierzy się napięcie, jest typowym błędem.

Dlaczego tak

Prąd I = E/(Rw + R) = 12/(0,5 + 5,5) = 2 A, a napięcie na zaciskach U = E − I·Rw = 12 − 2·0,5 = 11 V (równe napięciu na odbiorniku 2·5,5 = 11 V). Wartość 12 V byłaby prawdziwa tylko w stanie jałowym, bez prądu, a 1 V to spadek napięcia na rezystancji wewnętrznej.

Dlaczego tak

Zgodnie z II prawem Kirchhoffa suma napięć odbiorników w oczku równa się napięciu źródła: 24 = 10 + 6 + U, stąd U = 8 V. Wynik 16 V to suma dwóch zmierzonych napięć, a 40 V powstaje po dodaniu napięcia źródła do spadków napięć zamiast ich odjęcia.

Dlaczego tak

W zakresie aktywnym I_C = β·I_B = 100·0,2 mA = 20 mA. Wynik 200 mA powstaje po błędzie o rząd wielkości, a 0,002 mA po podzieleniu zamiast pomnożenia; w nasyceniu prąd kolektora byłby ograniczony przez obwód zewnętrzny, a nie przez β.