Charakteryzuje i instaluje sieciowe systemy operacyjne z rodziny Windows i Linux

Dlaczego tak

Debian jest dystrybucją rozwijaną przez niezależną społeczność, w całości na wolnych licencjach, i można go bez opłat używać na serwerach produkcyjnych. Red Hat Enterprise Linux i SUSE Linux Enterprise Server też są zbudowane z otwartego kodu, ale są produktami komercyjnymi — dostęp do aktualizacji i wsparcia daje płatna subskrypcja. Windows Server jest systemem komercyjnym z rodziny Windows.

Dlaczego tak

Licencjonowanie per core wymaga objęcia licencją każdego rdzenia, ale nie mniej niż 8 rdzeni na procesor i 16 na cały serwer. Procesor ma tylko 4 rdzenie, więc decyduje minimum na serwer — 16 licencji rdzeniowych. Odpowiedź 8 uwzględnia tylko minimum na procesor, a 4 — tylko rzeczywistą liczbę rdzeni. Dostęp użytkowników do serwera wymaga ponadto osobnych licencji CAL.

Dlaczego tak

Opcja /ato (activate online) narzędzia slmgr wysyła żądanie aktywacji zainstalowanego klucza do serwerów Microsoftu lub do firmowego serwera KMS. Opcja /dli tylko wyświetla informacje o licencji i stanie aktywacji, /rearm resetuje okres prolongaty, a /upk odinstalowuje klucz produktu — po niej system pozostałby nieaktywowany.

Dlaczego tak

Windows Server Catalog pełni rolę listy zgodności sprzętowej (HCL): zawiera urządzenia i serwery, które przeszły testy certyfikacyjne dla konkretnej wersji Windows Server, i sprawdza się go przed zakupem oraz instalacją. Menedżer urządzeń i dziennik zdarzeń wymagają już zainstalowanego systemu i pokażą najwyżej, czy sterownik działa, a nie czy sprzęt jest certyfikowany. Msinfo32 na stacji roboczej opisuje zupełnie inny komputer.

Dlaczego tak

Sconfig to menu tekstowe instalacji Server Core (w Windows Server 2022 uruchamia się automatycznie po zalogowaniu), w którym zmienia się nazwę komputera, konfiguruje sieć, dołącza serwer do domeny, włącza pulpit zdalny i aktualizacje. Msconfig służy do ustawień rozruchu systemu, diskpart zarządza dyskami i partycjami, a gpedit.msc to graficzny edytor zasad lokalnych.

Dlaczego tak

Hostnamectl set-hostname zmienia nazwę hosta w działającym systemie i jednocześnie zapisuje ją w pliku /etc/hostname, więc obowiązuje także po restarcie. Polecenie hostname srv01 zmienia nazwę tylko do najbliższego ponownego uruchomienia. Uname -n jedynie wyświetla nazwę, a nadpisanie /etc/hosts usunęłoby wpisy tłumaczenia nazw, nie zmieniając nazwy hosta. Po zmianie warto poprawić też wpis 127.0.1.1 w /etc/hosts.