Pisze skrypty w systemach operacyjnych

Dlaczego tak

Aby uruchomić skrypt przez podanie jego ścieżki, plik musi mieć ustawione prawo wykonania (x), które nadaje polecenie chmod +x; alternatywnie można wywołać bash backup.sh. Pierwszy wiersz #! wskazuje tylko interpreter, ale nie nadaje uprawnień. Linux nie rozpoznaje programów po rozszerzeniu, a polecenie exit i katalog /tmp nie zmieniają praw pliku.

Dlaczego tak

Zasada RemoteSigned pozwala uruchamiać skrypty utworzone lokalnie, a od skryptów pobranych z internetu wymaga podpisu cyfrowego; zakres CurrentUser zmienia ustawienie tylko dla bieżącego konta i nie wymaga uprawnień administratora. Restricted to zasada blokująca wszystkie skrypty, czyli przyczyna problemu. AllSigned wymagałaby podpisu także od własnego skryptu, a Get-ExecutionPolicy tylko odczytuje ustawienie.

Dlaczego tak

W PowerShell zmienne środowiskowe odczytuje się przez dysk env:, poprzedzony znakiem $, czyli $env:USERPROFILE. Zapis %USERPROFILE% działa w wierszu poleceń cmd, ale PowerShell wyświetli go jako zwykły tekst. $USERPROFILE to niezdefiniowana zmienna PowerShell, więc wynik będzie pusty, a env:USERPROFILE bez znaku $ zostanie wypisane dosłownie.

Dlaczego tak

W bash przypisanie zapisuje się bez spacji wokół znaku = i bez znaku $ przed nazwą; znak $ stosuje się dopiero przy odczycie wartości, np. echo $katalog. Wiersz ze spacjami powłoka potraktuje jako wywołanie polecenia o nazwie katalog z argumentami, co kończy się błędem „command not found”. Zapis set katalog=… pochodzi z plików wsadowych cmd, a w bash ustawia parametry pozycyjne.

Dlaczego tak

Zmienna $# przechowuje liczbę argumentów przekazanych do skryptu, bez nazwy samego skryptu, czyli 3. Zmienna $2 to drugi argument, a więc /mnt/backup; pierwszym argumentem $1 jest „dokumenty”. Wynik 4 powstaje po wliczeniu nazwy skryptu, która jest dostępna w $0, ale nie jest liczona w $#.

Dlaczego tak

Operator < wewnątrz [[ ]] porównuje ciągi znaków leksykograficznie: „10” zaczyna się od znaku „1”, który jest wcześniej niż „9”, więc warunek jest prawdziwy i skrypt wypisuje A. Operator -lt porównuje liczby całkowite: 10 nie jest mniejsze od 9, więc wypisane zostaje D. Wybór B wynika z założenia, że < porównuje wartości liczbowe — w bash do tego służą -lt lub (( )).