Posługuje się terminologią dotyczącą sieci komputerowych

Dlaczego tak

W topologii gwiazdy każde urządzenie ma własne połączenie z centralnym węzłem, np. przełącznikiem, więc uszkodzenie jednego kabla odcina tylko jeden komputer, a awaria przełącznika — całą sieć. W topologii magistrali wszystkie stacje dzielą jeden kabel, którego przerwanie unieruchamia segment. Pierścień łączy każde urządzenie z dwoma sąsiadami, a siatka zakłada wiele połączeń między węzłami.

Dlaczego tak

HTTP działa w warstwie aplikacji, UDP w warstwie transportowej, a ICMP — protokół komunikatów kontrolnych używany np. przez ping — w warstwie internetowej razem z IP. W zestawie DNS, IP, TCP kolejność warstw transportowej i internetowej jest odwrócona. TCP i UDP są protokołami transportowymi, więc nie mogą reprezentować warstwy aplikacji ani internetowej.

Dlaczego tak

W sieciach Wi-Fi stacja nie może jednocześnie nadawać i nasłuchiwać kolizji, dlatego stosuje się CSMA/CA — unikanie kolizji przez nasłuch kanału, losowe odczekanie i potwierdzanie ramek. CSMA/CD, czyli wykrywanie kolizji, było stosowane w przewodowym Ethernecie półdupleksowym. Przekazywanie żetonu (Token Passing) to metoda sieci Token Ring, a odpytywanie (Polling) wymaga stacji centralnej, która kolejno udziela głosu.

Dlaczego tak

Pobieranie 300 Mb/s i wysyłanie 30 Mb/s oznacza łącze asymetryczne, typowe dla dostępu domowego, gdzie przepustowość w kierunku do użytkownika jest znacznie większa. Jednostka Mb/s to megabity, a nie megabajty — 300 Mb/s to około 37,5 MB/s. Ping 12 ms to czas odpowiedzi, czyli opóźnienie w obie strony, a nie liczba utraconych pakietów.

Dlaczego tak

600 MB to 600 · 8 = 4800 Mb, więc czas wysyłania wynosi 4800 Mb / 40 Mb/s = 120 s, czyli 2 minuty. Wynik 15 sekund powstaje po podzieleniu 600 przez 40 bez zamiany bajtów na bity — to najczęstszy błąd. Wysyłanie (upload) to przesyłanie danych z komputera użytkownika do sieci, a jego przepustowość w łączach asymetrycznych jest zwykle mniejsza niż pobierania.

Dlaczego tak

W transmisji asynchronicznej odbiornik nie ma wspólnego zegara z nadajnikiem, więc każdy znak zaczyna się bitem startu, który synchronizuje odbiór na czas jednego znaku, a kończy bitem lub bitami stopu. Osobna linia zegarowa, wspólny zegar oraz przesyłanie długich bloków z polami synchronizacji to cechy transmisji synchronicznej. Asynchroniczność oznacza więc synchronizację znak po znaku, a nie jej brak.