Rozpoznaje i stosuje podstawowe protokoły rutingu

Dlaczego tak

BGP (Border Gateway Protocol) wymienia informacje o osiągalności sieci między systemami autonomicznymi operatorów i wybiera trasy według atrybutów ścieżki i polityk. OSPF, RIPv2 i EIGRP to protokoły rutingu wewnętrznego (IGP), stosowane w obrębie jednej organizacji. OSPF jest najczęściej mylony z BGP, bo oba spotyka się w dużych sieciach, ale OSPF działa wewnątrz jednego systemu autonomicznego.

Dlaczego tak

Ruter wybiera trasę o najdłuższym pasującym prefiksie. Adres 192.168.10.200 pasuje do 192.168.0.0/16, 192.168.10.0/24 i 192.168.10.128/25 (zakres .128–.255), a najdłuższy z nich to /25, więc pakiet trafi do 10.0.0.4. Wybór 10.0.0.3 pomija bardziej szczegółową trasę /25, a trasa domyślna jest używana tylko wtedy, gdy nie pasuje żadna inna.

Dlaczego tak

Składnia IOS to ip route, adres sieci docelowej, jej maska i adres następnego przeskoku (lub interfejs wyjściowy). Maska odwrotna 0.0.0.255 jest stosowana w listach ACL i w OSPF, a nie w trasach statycznych. Zamiana sieci docelowej z następnym przeskokiem tworzy trasę bez sensu, a route add … mask to polecenie systemu Windows, nie rutera Cisco.

Dlaczego tak

OSPF jest protokołem stanu łącza: rutery wymieniają informacje o stanie swoich łączy, budują wspólną mapę topologii i każdy liczy najkrótsze ścieżki algorytmem SPF Dijkstry, z kosztem zależnym od przepustowości. RIPv2 i RIPng to protokoły wektora odległości z metryką liczby przeskoków i limitem 15. BGP jest protokołem wektora ścieżki stosowanym między systemami autonomicznymi.