Korzysta z typów danych

Dlaczego tak

W C# tablicę prostokątną deklaruje się typem z przecinkiem w nawiasach, double[,], a jej rozmiary podaje się przy tworzeniu operatorem new: new double[3, 4]. Typ double[][] oznacza tablicę tablic (tablicę postrzępioną), w której przy tworzeniu podaje się tylko pierwszy wymiar, więc new double[3][4] jest błędem kompilacji. Zapis double t[3][4]; pochodzi z C++ i w C# jest niepoprawny.

Dlaczego tak

Wartości wyliczenia numeruje się od 0, a każda kolejna stała bez jawnej wartości jest o 1 większa od poprzedniej: Czerwony = 0, Zielony = 5 (nadane jawnie), Niebieski = 6. Rzutowanie static_cast<int> zamienia wartość na liczbę, więc wypisane zostaje 6. Wynik 2 to pozycja stałej na liście, który byłby poprawny tylko bez jawnego przypisania Zielony = 5, a nazwy stałej strumień nie wypisze.

Dlaczego tak

Liczba 3 000 000 000 przekracza zakres typu int, dlatego literał oznacza się przyrostkiem L jako long i może on trafić do zmiennej long. Literał 3.14 jest w Javie typu double, a przypisanie go do float bez przyrostka f (3.14f) kompilator odrzuca jako zawężenie typu z możliwą utratą danych. Z tego samego powodu nie można przypisać 2.5 do int, a "A" jest łańcuchem String, a nie znakiem 'A'.

Dlaczego tak

Funkcja input zawsze zwraca łańcuch znaków, więc a i b to napisy „7” i „3”, a operator + dla napisów oznacza ich złączenie: „73”. Dopiero po zamianie funkcją int obie wartości są liczbami i + oznacza dodawanie arytmetyczne, które daje 10. Odpowiedź 10 10 zakłada, że input automatycznie rozpoznaje liczby, co jest częstym błędem przy wczytywaniu danych w Pythonie.

Dlaczego tak

Wycinek t[1:4] obejmuje elementy o indeksach od 1 do 3 — koniec przedziału nie wchodzi do wyniku — czyli [3, 8, 1]. Indeks ujemny liczy się od końca: t[−1] to ostatni element 2, a t[−2] — przedostatni, czyli 9. Wycinek [3, 8, 1, 9] powstaje, gdy ktoś przyjmie, że indeks końcowy jest włączony, a 2 — gdy pomyli t[−2] z t[−1].