Test INF.04 — zestaw 2

Dlaczego tak

W transmisji synchronicznej nadajnik i odbiornik pracują we wspólnym takcie zegara odzyskiwanym z sygnału, a dane płyną ciągłym strumieniem w ramkach z nagłówkiem i preambułą. Narzut dotyczy całej ramki, a nie każdego bajtu, więc przy dużych blokach jest znacznie mniejszy niż 20% w asynchronicznym formacie 8N1. Przesyłanie znak po znaku z bitami startu i stopu to właśnie cecha transmisji asynchronicznej, a nie synchronicznej.

Dlaczego tak

W otwartej sieci bez szyfrowania WPA2 lub WPA3 ruch radiowy może przechwycić każdy w zasięgu, a fałszywy punkt dostępowy może podszyć się pod sieć kawiarni. VPN tworzy szyfrowany tunel do firmowej bramy, więc podsłuchujący widzi tylko zaszyfrowane pakiety. Tryb incognito jedynie nie zapisuje historii i ciasteczek na tym komputerze, ale nie szyfruje niczego, co wychodzi do sieci.

Dlaczego tak

Echo powstaje, gdy dźwięk z głośników jednego uczestnika trafia z powrotem do jego mikrofonu i wraca do pozostałych. Najprostszym rozwiązaniem jest użycie słuchawek albo wyciszanie mikrofonu, gdy się nie mówi; pomaga też włączenie redukcji echa w aplikacji. Słaba przepływność łącza objawia się zacinaniem obrazu i przerywanym dźwiękiem, a nie echem, więc obniżanie rozdzielczości kamery nie rozwiąże problemu.

Dlaczego tak

Netykieta w komunikatorach zespołowych zaleca szanowanie czasu innych: jedna kompletna wiadomość pozwala każdemu od razu ocenić problem i odpowiedzieć bez dopytywania. Wiele krótkich wiadomości typu „hej” generuje osobne powiadomienia i zmusza do czekania na właściwą treść. Pisanie wielkimi literami w sieci odbiera się jak krzyk, a masowe oznaczanie wszystkich przerywa pracę osobom, których sprawa nie dotyczy.

Dlaczego tak

Przy zamianie z systemu dwójkowego na szesnastkowy dzieli się liczbę od prawej na grupy po 4 bity: 1011 = B, 0110 = 6, 1110 = E, co daje B6E₁₆. Zapis E6B₁₆ powstaje, gdy grupy odczyta się w odwrotnej kolejności. Cyfry 5556 to poprawny zapis ósemkowy (grupy po 3 bity), a 2926 to wartość dziesiętna tej liczby — żadna z nich nie jest zapisem szesnastkowym.

Dlaczego tak

Liczba 44 to binarnie 00101100. Aby otrzymać −44 w kodzie U2, odwraca się wszystkie bity (11010011) i dodaje 1, co daje 11010100. Zapis 11010011 to tylko negacja bitów, czyli kod U1, a 10101100 to zapis znak-moduł, w którym jedynka na najstarszym bicie oznacza minus, a reszta to moduł liczby.

Dlaczego tak

XOR daje 1 tylko tam, gdzie bity argumentów są różne: 1⊕1 = 0, 1⊕0 = 1, 0⊕1 = 1, 0⊕1 = 1, 1⊕0 = 1, 0⊕1 = 1, 1⊕1 = 0, 0⊕0 = 0, czyli 01111100. Wynik 10000010 to iloczyn AND (jedynki tylko tam, gdzie oba bity są równe 1), a 11111110 to suma OR. Odpowiedź 10000011 jest negacją poprawnego wyniku, czyli operacją XNOR.

Dlaczego tak

Funkcja int przyjmuje jako drugi argument podstawę systemu liczbowego, więc int("1101", 2) interpretuje napis jako liczbę dwójkową i zwraca 13. Wywołanie int("1101") bez podstawy przyjmuje system dziesiętny i zwraca tysiąc sto jeden. Funkcja bin działa w przeciwną stronę — zamienia liczbę na napis z zapisem dwójkowym, np. bin(13) daje "0b1101", a hex nie przyjmuje napisu.

Dlaczego tak

Robak jest samodzielnym programem, który kopiuje się przez sieć na kolejne komputery, wykorzystując luki w usługach, i nie potrzebuje do tego pliku-nosiciela ani działania użytkownika. Wirus plikowy dołącza swój kod do innych programów i rozprzestrzenia się dopiero, gdy ktoś je uruchomi. Koń trojański udaje użyteczną aplikację, którą użytkownik sam instaluje, a rootkit ukrywa obecność intruza w systemie.

Dlaczego tak

Rozproszony atak odmowy usługi (DDoS) polega na zalaniu serwera żądaniami z wielu przejętych urządzeń jednocześnie, tak aby wyczerpać jego zasoby lub łącze i uniemożliwić obsługę prawdziwych klientów. Duża liczba różnych adresów źródłowych odróżnia go od zwykłego DoS z jednego komputera. SQL injection to wstrzyknięcie zapytania przez pole formularza — objawia się nietypowymi parametrami w żądaniach, a nie ich masową liczbą.

Dlaczego tak

Ransomware szyfruje pliki dostępne dla zainfekowanego konta, w tym udziały sieciowe, więc jedynym pewnym sposobem odzyskania danych jest kopia zapasowa niedostępna dla złośliwego programu — odłączona od sieci lub niezmienialna. Antywirus zainstalowany po fakcie może usunąć szkodnika, ale nie odszyfruje plików. Zapora blokująca ruch przychodzący nie pomoże, bo infekcja przyszła w załączniku otwartym przez samego pracownika.

Dlaczego tak

Sfera fizyczna obejmuje skutki dla ciała: wielogodzinne siedzenie przy ekranie powoduje wady postawy i bóle kręgosłupa, a światło ekranu wieczorem i nocne korzystanie z sieci zaburzają rytm snu. Cyberprzemoc dotyka przede wszystkim sfery emocjonalnej, ograniczenie kontaktów z rówieśnikami — sfery społecznej. Spadek koncentracji wywołany ciągłym przełączaniem uwagi należy do sfery poznawczej.

Dlaczego tak

Przy cyberprzemocy trzeba najpierw zabezpieczyć dowody — zrzuty ekranu z datą, nazwą konta i treścią — bo bez nich szkoła, administrator serwisu i policja nie mogą zareagować. Następnie blokuje się sprawców, zgłasza treści administratorowi grupy lub serwisu i prosi o pomoc rodziców lub wychowawcę. Odpowiadanie tym samym zwykle nasila konflikt, a usunięcie wiadomości niszczy dowody, które mogą być potrzebne później.

Dlaczego tak

Zasada 3-2-1 wymaga trzech kopii danych (oryginał i dwie kopie zapasowe), na co najmniej dwóch różnych nośnikach, z czego jedna musi być poza miejscem przechowywania pozostałych. Programista ma dwie kopie, a obie zginą razem, jeśli torba zostanie skradziona. Szyfrowanie dysku USB jest dobrą praktyką, ale nie zastąpi trzeciej kopii przechowywanej w innym miejscu.

Dlaczego tak

Podszywanie się pod inną osobę z użyciem jej wizerunku i danych w celu wyrządzenia jej szkody jest w Polsce przestępstwem, a serwisy społecznościowe mają specjalną ścieżkę zgłaszania takich kont. Dlatego uczeń zabezpiecza zrzuty ekranu i adres profilu, zgłasza konto przez formularz serwisu i informuje rodziców, a przy poważnych szkodach — policję. Kontaktowanie się ze sprawcą ani zakładanie drugiego konta nie usuwa fałszywego profilu.

Dlaczego tak

Zasada minimalnych uprawnień oznacza, że aplikacja powinna mieć dostęp tylko do tego, czego wymaga jej funkcja — latarka potrzebuje co najwyżej sterowania lampą błyskową aparatu. Dostęp do kontaktów, lokalizacji i mikrofonu pozwala zbierać dane o użytkowniku i jego znajomych, co jest typowe dla aplikacji szpiegujących i reklamowych. Weryfikacja sklepu nie wyklucza nadmiernego zbierania danych, więc o uprawnieniach decyduje użytkownik.

Dlaczego tak

Daną osobową jest każda informacja o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej — adres e-mail z imieniem i nazwiskiem wprost wskazuje konkretnego pracownika, nawet jeśli jest służbowy. Temperatura w serwerowni i numer seryjny sprzętu dotyczą rzeczy, a nie ludzi. Zbiorcza liczba odwiedzin strony to dana statystyczna, z której nie da się ustalić tożsamości żadnej osoby.

Dlaczego tak

O właścicielu strony decyduje domena czytana od prawej: tu jest to logowanie-weryfikacja.top, a „mojbank.pl” to tylko poddomena dopisana przez oszusta, by uśpić czujność. Kłódka HTTPS oznacza wyłącznie szyfrowane połączenie z tą stroną, a certyfikat może bez trudu uzyskać także przestępca. Podanie samego loginu i hasła już ujawnia oszustowi dane dostępowe do konta, więc trzeba przerwać płatność i zapłacić inną metodą.

Dlaczego tak

Wspólne, znormalizowane wymagania dla złącza i zasilania sprawiają, że wyroby różnych producentów współpracują ze sobą i mogą się wzajemnie zastępować — to jeden z podstawowych celów normalizacji, obok racjonalizacji produkcji, usuwania barier w handlu i ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa. Normalizacja nie służy ochronie wybranych producentów ani ustalaniu cen. Normy są dokumentami dobrowolnymi, a nie aktami o mocy ustawy.

Dlaczego tak

Polska Norma jest dokumentem przyjętym na zasadzie konsensu i zatwierdzonym przez Polski Komitet Normalizacyjny, a jej stosowanie jest dobrowolne. Staje się obowiązkowa dopiero wtedy, gdy powoła ją przepis prawa, np. rozporządzenie. Normy nie uchwala Sejm i nie publikuje się jej w Dzienniku Ustaw, a dokument obowiązujący tylko w jednym zakładzie to norma zakładowa, a nie krajowa.

Dlaczego tak

Kolejne człony symbolu czyta się od końca: ISO to norma międzynarodowa, EN oznacza, że przyjęto ją jako normę europejską, a PN — że wprowadzono ją do zbioru Polskich Norm. Liczba 9241-5 to numer normy i jej części. Norma opracowana samodzielnie w Polsce miałaby tylko przedrostek PN, a norma ISO, której nie przyjęto w Europie ani w Polsce, nie miałaby członów EN i PN.

Dlaczego tak

Polski Komitet Normalizacyjny prowadzi katalog Polskich Norm, w którym przy każdej normie podany jest jej status (aktualna, wycofana), data zatwierdzenia oraz norma zastępująca. Dziennik Ustaw publikuje akty prawne, a nie treść ani status norm, choć rozporządzenie może się do normy odwoływać. Fora i wyszukiwarki często przytaczają nieaktualne wydania, więc nie są wiarygodnym źródłem.

Dlaczego tak

Liczby 0.1 i 0.2 typu float są zapisane w systemie dwójkowym zmiennoprzecinkowym tylko w przybliżeniu, więc ich suma to 0.30000000000000004 i nie jest równa 0.3. Liczby całkowite typu int są przechowywane dokładnie, więc 1 + 2 == 3 daje True. Odpowiedź True True zakłada, że arytmetyka zmiennoprzecinkowa jest dokładna — dlatego wartości typu float porównuje się z tolerancją, np. funkcją math.isclose.

Dlaczego tak

Przy przypisaniu do typu bool każda wartość różna od zera zamienia się na true, więc b przechowuje true, a nie 5. W wyrażeniu arytmetycznym wartości logiczne są promowane do typu int: true staje się 1, stąd 1 + 1 = 2. Wynik 6 zakłada, że zmienna bool zapamiętała liczbę 5, a wypisanie słowa „true” wymagałoby manipulatora std::boolalpha i wyrażenia typu bool, a nie int.

Dlaczego tak

Typ char przechowuje pojedynczy znak jako kod liczbowy, więc w wyrażeniu c + 1 znak 'A' (kod 65) jest promowany do int i wynik to liczba 66, a nie znak 'B'. Typ string jest łańcuchem, a operator + z łańcuchem po lewej stronie oznacza konkatenację, więc s + 1 daje tekst „A1”. Aby otrzymać literę B, trzeba by jawnie rzutować wynik: (char)(c + 1).

Dlaczego tak

W wyrażeniu a / b oba argumenty są typu int, więc wykonywane jest dzielenie całkowite dające 3, a dopiero potem wynik jest zamieniany na double, czyli 3.0. W drugim wyrażeniu rzutowanie (double) a ma wyższy priorytet niż dzielenie, więc dzielone jest 7.0 / 2 i wynik to 3.5. Odpowiedź 3.5 3.5 zakłada, że typ zmiennej docelowej wpływa na sposób dzielenia, co nie jest prawdą.

Dlaczego tak

Struktura, czyli rekord, grupuje pola różnych typów pod jedną nazwą — jest typem złożonym niejednorodnym. Tablica, zarówno jedno-, jak i dwuwymiarowa, jest typem jednorodnym: wszystkie jej elementy mają ten sam typ, więc nie zmieści naraz tekstu, liczby całkowitej i rzeczywistej bez sztuczek. Typ wyliczeniowy definiuje zbiór nazwanych stałych i w ogóle nie jest typem złożonym.

Dlaczego tak

Indeks kolumny 2 − i maleje, gdy indeks wiersza rośnie, więc pętla sumuje przekątną poboczną: t[0][2] = 6, t[1][1] = 3 i t[2][0] = 7, razem 16. Wynik 14 to suma przekątnej głównej (2 + 3 + 9), który otrzymuje się, myląc t[i][2 − i] z t[i][i]. Wynik 20 to suma ostatniej kolumny, a 12 — suma pierwszego wiersza tablicy.

Dlaczego tak

Słownik jest tablicą asocjacyjną, w której klucze są unikatowe: przypisanie do istniejącego klucza "Ola" zastępuje wartość 3 wartością 4, a przypisanie do nowego klucza "Ela" dodaje trzecią parę. Słownik ma więc 3 elementy o wartościach 5, 4 i 2, których suma to 11. Wynik 4 14 zakłada, że drugie przypisanie do "Ola" dodało nowy element zamiast nadpisać stary.

Dlaczego tak

Przypisanie Punkt b = a tworzy kopię struktury: b otrzymuje własne pola o wartościach skopiowanych z a. Zmiana b.x na 5 nie wpływa na a.x, które nadal wynosi 1, więc wypisana zostaje suma 1 + 5 = 6. Wynik 10 zakłada, że b jest tylko inną nazwą tego samego obiektu, co byłoby prawdą dla referencji Punkt& b = a, a nie dla zwykłej zmiennej.

Dlaczego tak

Tryb "w" tworzy plik i zapisuje pierwszy wiersz „abc”, a tryb "a" (append) otwiera go do dopisywania na końcu, więc dochodzi wiersz „de”. Metoda readlines zwraca listę wierszy, której długość wynosi 2. Wynik 1 byłby prawdziwy, gdyby drugi raz użyto trybu "w", który czyści zawartość pliku przed zapisem, a 5 to liczba liter, a nie wierszy.

Dlaczego tak

Wskaźnik p wskazuje początkowo na t[0], a p += 2 przesuwa go o dwa elementy typu int, czyli na t[2] = 30. Wyrażenie *(p − 1) odczytuje element poprzedni, t[1] = 20, więc wynik to 30 + 20 = 50. Wynik 70 powstaje, gdy p − 1 pomyli się z p + 1, a 30 — gdy przyjmie się, że p += 2 przesuwa wskaźnik o 2 bajty zamiast o 2 elementy.

Dlaczego tak

Iterator przechodzi kolejno po elementach kolekcji, a jego metoda remove usuwa element zwrócony ostatnio przez next, bezpiecznie dla dalszego przeglądania. Usunięte zostają więc −1 i −5, a lista ma postać [3, 4]. Wyjątek ConcurrentModificationException wystąpiłby, gdyby w pętli for-each usuwać elementy metodą l.remove — wtedy kolekcja zmienia się bez wiedzy iteratora.

Dlaczego tak

Kolejka działa według zasady FIFO: pop usuwa element dodany najwcześniej (1), więc na początku zostaje 2. Stos działa według zasady LIFO: pop usuwa element dodany ostatnio (4), więc na szczycie jest 3. Odpowiedź 3 2 powstaje z zamiany zasad działania obu struktur, a 1 4 — z pominięcia wywołań pop.

Dlaczego tak

Najwięcej błędów pojawia się na granicach przedziału, np. przy pomyłce między < a <=. Zestaw 17, 18, 65, 66 sprawdza każdą granicę z obu stron: wartości 18 i 65 muszą zostać przyjęte, a 17 i 66 odrzucone. Zestaw 18, 40, 65 bada tylko wartości poprawne i nie wykryje funkcji, która przyjmuje też 17 lub 66, a 20, 35, 50, 60 w ogóle nie dotyka granic.

Dlaczego tak

Zmienna i przyjmuje kolejno wartości 1, 3 i 5, bo w kroku K5 rośnie o 2; po zwiększeniu do 7 warunek i > n kończy pętlę. Suma kwadratów to 1 + 9 + 25 = 35. Wynik 55 to suma kwadratów wszystkich liczb od 1 do 5 (przy kroku 1), 9 to suma samych liczb 1 + 3 + 5 bez podnoszenia do kwadratu, a 84 dolicza jeszcze 7² = 49, czyli błędnie sprawdza warunek dopiero po kroku K4.

Dlaczego tak

W szyfrze Cezara każdą literę zastępuje się literą przesuniętą o stałą liczbę pozycji: K → N, O → R, D → G, co daje NRG. Szyfrogram HLA powstaje przy przesunięciu o 3 pozycje wstecz, czyli przy deszyfrowaniu zamiast szyfrowania. MQF to przesunięcie o 2, a DOK — samo odwrócenie kolejności liter, które jest innym, przestawieniowym rodzajem szyfru.

Dlaczego tak

Funkcja wywołuje samą siebie z argumentem mniejszym o 2: f(7) = 7 + f(5) = 7 + 5 + f(3) = 7 + 5 + 3 + f(1), a f(1) zwraca 1 z warunku końca rekurencji. Wynik to 7 + 5 + 3 + 1 = 16. Odpowiedź 15 pomija wartość zwracaną przez przypadek bazowy, a 28 to suma wszystkich liczb od 1 do 7, która wynikałaby z wywołania f(n − 1).

Dlaczego tak

Problem komiwojażera dla 30 miast ma ok. 29!/2 różnych tras, więc przegląd zupełny jest niewykonalny w rozsądnym czasie. Metoda najbliższego sąsiada jest heurystyką zachłanną o złożoności O(n²): daje dobre rozwiązanie szybko, ale lokalnie najlepsze wybory nie muszą złożyć się na trasę optymalną. Przekonanie, że najkrótszy odcinek w każdym kroku daje najkrótszą całą trasę, to typowy błąd myślenia o algorytmach zachłannych.

Dlaczego tak

Pętla zewnętrzna wykonuje się n razy. Pętla wewnętrzna podwaja j przy każdym obrocie, więc dochodzi do n po ok. log₂ n krokach. Łącznie instrukcja licznik++ wykona się około n · log₂ n razy, czyli złożoność wynosi O(n log n). Odpowiedź O(n²) byłaby poprawna, gdyby wewnętrzna pętla zwiększała j o 1 — to najczęstszy błąd przy ocenie zagnieżdżonych pętli.