Test INF.04 — zestaw 5

Dlaczego tak

NuGet jest menedżerem pakietów platformy .NET – w Visual Studio dostępnym jako „Manage NuGet Packages” – który pobiera bibliotekę, np. Newtonsoft.Json, i dodaje odwołanie do pliku projektu. Npm obsługuje pakiety JavaScript dla Node.js, pip – biblioteki Pythona, a Gradle buduje projekty Java i Android. Każde z nich jest menedżerem zależności, ale dla innego ekosystemu niż C#.

Dlaczego tak

Cechą frameworka jest odwrócenie sterowania: to on zarządza cyklem życia aplikacji i w określonych miejscach wywołuje kod programisty, np. procedury obsługi zdarzeń w WPF. Bibliotekę programista wywołuje sam, kiedy potrzebuje jej funkcji, i nie narzuca ona architektury. Odwrotne przypisanie tych cech to typowa pomyłka, a język i środowisko uruchomienia nie są kryterium tego podziału.

Dlaczego tak

W Qt zdarzenia obsługuje mechanizm sygnałów i slotów: funkcja connect łączy sygnał clicked obiektu QPushButton ze slotem, czyli metodą zapisz obiektu this. Zapis z operatorem += to subskrypcja zdarzenia w C# (WinForms, WPF), setOnClickListener pochodzi z Androida, a addEventListener z JavaScriptu w przeglądarce. Żaden z nich nie jest częścią API Qt.

Dlaczego tak

Pole wyboru CheckBox działa niezależnie od pozostałych, więc można zaznaczyć dowolną liczbę dodatków lub żadnego, a wszystkie są stale widoczne. Przyciski RadioButton w jednej grupie wzajemnie się wykluczają – pozwalają wybrać dokładnie jedną opcję. ComboBox również zwraca jeden wybór i ukrywa listę, a suwak wskazuje jedną wartość z zakresu.

Dlaczego tak

Operator + jest wykonywany od lewej do prawej: najpierw "Suma: " + a daje tekst "Suma: 12", a potem dołączenie b do tekstu daje "Suma: 1230". Wynik 42 wymagałby nawiasów: "Suma: " + (a + b). W C# łączenie tekstu z liczbą jest dozwolone – liczba jest niejawnie zamieniana na tekst – więc kod kompiluje się bez błędu.

Dlaczego tak

W WPF napis przycisku ustawia właściwość Content, a metodę obsługi przypisuje się zdarzeniu Click. Właściwość Text ma przycisk w .NET MAUI, ale nie w WPF, a atrybutu OnClick nie ma w XAML – to nazwa z HTML i ASP.NET. Zapis z atrybutami value, style i onclick to składnia HTML, a XAML rozróżnia wielkość liter, więc element button nie zostanie rozpoznany jako kontrolka Button.

Dlaczego tak

WindowStartupLocation="CenterScreen" ustawia okno WPF na środku ekranu przy otwarciu, a ResizeMode="NoResize" blokuje zmianę rozmiaru i ukrywa przyciski minimalizacji i maksymalizacji. StartPosition i FormBorderStyle to właściwości formularza Windows Forms, których element Window w WPF nie ma. HorizontalAlignment wyrównuje kontrolkę w kontenerze, a WindowState="Maximized" rozciąga okno na cały ekran zamiast je wyśrodkować.

Dlaczego tak

Znak & przed literą w tekście pozycji menu lub przycisku oznacza klawisz dostępu (mnemonik): litera jest podkreślana, a menu otwiera kombinacja Alt z tą literą. Skróty z klawiszem Ctrl przypisuje się osobną właściwością ShortcutKeys, a nie znakiem &. Sam znak & nie jest wyświetlany – aby pokazać go w tekście, trzeba wpisać go podwójnie (&&).

Dlaczego tak

MessageBox.Show z przyciskami YesNoCancel zwraca DialogResult.No po kliknięciu „Nie”. Wartość ta nie spełnia żadnego z warunków, więc metoda Zapisz() nie jest wywoływana, a e.Cancel pozostaje false – zamykanie okna przebiega dalej. Okno pozostałoby otwarte tylko po wybraniu „Anuluj”, bo wtedy kod ustawia e.Cancel = true i przerywa zamykanie.

Dlaczego tak

W KeyEventArgs właściwość Control informuje, czy wciśnięto klawisz Ctrl, a KeyCode zawiera sam klawisz bez modyfikatorów – oba warunki razem wykrywają Ctrl+S. KeyCode nigdy nie zawiera flagi Keys.Control, dlatego porównanie z sumą bitową nie będzie prawdziwe; taką sumę porównuje się z właściwością KeyData. KeyChar należy do zdarzenia KeyPress, więc w KeyDown spowoduje błąd kompilacji, a e.Alt sprawdza inny klawisz.

Dlaczego tak

Natywne aplikacje w Swift tworzy się w Xcode, które działa wyłącznie w systemie macOS i zawiera kompilator, symulator iOS oraz narzędzia do podpisania i wysłania aplikacji do App Store. Android Studio służy do aplikacji na Androida w Kotlinie lub Javie. Visual Studio z .NET MAUI potrafi tworzyć aplikacje na iOS, ale w C#, a do ich zbudowania i tak potrzebny jest komputer Mac.

Dlaczego tak

Edytor układu (Layout Editor) w widoku Design lub Split rysuje podgląd pliku XML i pozwala wybrać model urządzenia, orientację, motyw i język – bez kompilowania i uruchamiania aplikacji, co jest typową cechą narzędzi RAD. Logcat i Profiler pracują na uruchomionej aplikacji: pierwszy zbiera komunikaty dziennika, drugi mierzy zużycie procesora i pamięci. Synchronizacja z Gradle odświeża konfigurację budowania, a nie podgląd ekranu.

Dlaczego tak

Logcat wyświetla dziennik systemu Android z uruchomionego urządzenia lub emulatora, w tym komunikat FATAL EXCEPTION ze stosem wywołań, który wskazuje klasę i wiersz kodu, gdzie wystąpił błąd. Device Manager tworzy i uruchamia urządzenia wirtualne, ale nie pokazuje przyczyn awarii aplikacji. SDK Manager instaluje wersje platformy i narzędzia, a Resource Manager zarządza grafikami i innymi zasobami projektu.

Dlaczego tak

Zmiana orientacji to zmiana konfiguracji, po której Android domyślnie niszczy aktywność i tworzy ją od nowa, aby załadować zasoby właściwe dla nowej orientacji. Dlatego dane, których nie zapisano w onSaveInstanceState lub w ViewModelu, giną po obróceniu ekranu. Para onPause() i onResume() bez ponownego tworzenia wystąpiłaby np. przy chwilowym zasłonięciu aktywności przez okno dialogowe innej aplikacji.

Dlaczego tak

Operator ?. zwraca null, gdy obiekt jest null, zamiast zgłaszać wyjątek, a operator Elvisa ?: podstawia wtedy wartość 10. Dla "Ala" i "Ola" do sumy trafia długość 3, a dla elementu null – 10, więc wynik to 3 + 10 + 3 = 16. Wynik 6 powstałby po pominięciu wartości domyślnej, a NullPointerException nie wystąpi, bo bezpieczne wywołanie chroni przed odwołaniem do null.

Dlaczego tak

SharedPreferences (lub nowszy DataStore) zapisuje proste ustawienia jako pary klucz–wartość w pliku w prywatnym katalogu aplikacji, więc przetrwają one zamknięcie aplikacji i restart urządzenia. Bundle z onSaveInstanceState chroni stan tylko przy odtwarzaniu aktywności, np. po obrocie ekranu, a nie po zamknięciu aplikacji. Pole statyczne i dane w Intent żyją tylko w pamięci działającego procesu.

Dlaczego tak

Snackbar pokazuje krótką informację na dole ekranu, chowa się automatycznie i – w przeciwieństwie do komunikatu Toast – może mieć jedną akcję, np. „Cofnij” po usunięciu wiadomości. Toast też znika sam, ale nie ma przycisku i nie da się na niego zareagować. AlertDialog blokuje pracę, dopóki użytkownik go nie zamknie, a Floating Action Button to stały okrągły przycisk głównej akcji ekranu.

Dlaczego tak

Wiersze i kolumny siatki numeruje się od zera, więc Grid.Row="1" i Grid.Column="1" oznaczają drugi wiersz i drugą, czyli prawą kolumnę. Definicja ColumnDefinitions="2*,*" dzieli szerokość w proporcji 2:1, dlatego prawa kolumna zajmuje 1/3, a lewa 2/3 szerokości. Odczytanie indeksów jako numerowanych od jedynki prowadzi do błędnego wskazania pierwszego wiersza lub lewej kolumny.

Dlaczego tak

RecyclerView tworzy tylko tyle widoków wierszy, ile mieści się na ekranie, a podczas przewijania ponownie wykorzystuje je (wzorzec ViewHolder), podstawiając dane kolejnych kontaktów. Umieszczenie 10 000 kontrolek w LinearLayout lub GridLayout tworzy wszystkie naraz, co zużywa dużo pamięci i spowalnia przewijanie. Spinner to lista rozwijana do wyboru jednej wartości, a nie widok długiej listy.

Dlaczego tak

Metoda plusMonths() z pakietu java.time zwiększa miesiąc, a gdy taki dzień nie istnieje, przyjmuje ostatni dzień nowego miesiąca. Luty 2025 roku ma 28 dni, więc z 30 stycznia powstaje 2025-02-28. Wyniki z marca dałoby przeniesienie nadmiarowych dni na kolejny miesiąc, czego plusMonths() nie robi, a daty 30 lutego klasa LocalDate w ogóle nie potrafi utworzyć.

Dlaczego tak

Android zabrania operacji sieciowych w wątku głównym (UI), bo blokowałyby one interfejs – dlatego zgłasza NetworkOnMainThreadException. Zapytanie trzeba przenieść do wątku tła, np. korutyny z Dispatchers.IO lub ExecutorService, a gotowe dane wyświetlić w wątku UI. Brak uprawnienia INTERNET objawia się innym błędem (SecurityException), a zmiana protokołu i limitu czasu nie usuwa przyczyny.

Dlaczego tak

Room na podstawie adnotacji @Query generuje kod wykonujący zapytanie SQL na bazie SQLite i zwraca listę obiektów Notatka. Warunek WHERE wazna = 1 wybiera tylko ważne notatki, a ORDER BY data DESC sortuje je malejąco, czyli od najnowszej. Kolejność rosnąca wymagałaby ASC, a ograniczenie do jednej notatki – klauzuli LIMIT 1 i typu zwracanego Notatka zamiast listy.

Dlaczego tak

Kwalifikator sw600dp (smallest width) oznacza, że krótszy bok ekranu ma co najmniej 600 dp, niezależnie od orientacji – to typowa granica tabletów 7-calowych i większych. Jednostka dp nie jest pikselem fizycznym, więc telefon o rozdzielczości 1080 pikseli nadal ma szerokość około 360–410 dp. Dla orientacji poziomej stosuje się kwalifikator land, a gęstość ekranu określają kwalifikatory hdpi, xhdpi itp.

Dlaczego tak

Android Studio instaluje i uruchamia aplikację na fizycznym urządzeniu przez ADB, który działa dopiero po włączeniu debugowania USB w ukrytych opcjach programisty i potwierdzeniu na telefonie odcisku klucza RSA komputera. Pakietu .aab nie da się zainstalować bezpośrednio – jest to format przeznaczony dla Google Play. Urządzenie wirtualne to emulator, a nie uruchomienie na własnym telefonie.

Dlaczego tak

Google Play rozpoznaje kolejne wydania po liczbie całkowitej versionCode, która w każdej aktualizacji musi być większa niż w poprzedniej. VersionName, np. „1.2.0”, jest tylko napisem wyświetlanym użytkownikom i sklep go nie porównuje, więc zmiana samej nazwy nie pomoże. Zmiana applicationId utworzyłaby w sklepie zupełnie nową aplikację, a minSdk określa najstarszą obsługiwaną wersję Androida.

Dlaczego tak

Rider jest środowiskiem JetBrains dla platformy .NET – obsługuje C#, projekty ASP.NET Core, debugowanie i testy jednostkowe .NET. WebStorm jest przeznaczony do JavaScriptu i TypeScriptu (React, Angular, Node.js), PhpStorm do PHP, a PyCharm do Pythona i frameworka Django. Każde z nich wspiera technologie frontendowe, ale żadne poza Riderem nie kompiluje projektów C#.

Dlaczego tak

W skrótach Emmet znak > oznacza zagnieżdżenie elementu w poprzednim, a *3 powielenie elementu trzykrotnie, więc ul>li*3 rozwija się do listy ul z trzema pustymi elementami li. Elementy na tym samym poziomie tworzy operator +, np. ul+li*3. Mnożnik dotyczy elementu stojącego bezpośrednio przed nim, czyli li, a nie ul, a tekst wstawia się w nawiasach klamrowych, np. li{3}.

Dlaczego tak

Skrypty z sekcji scripts uruchamia się poleceniem npm run <nazwa>, więc npm run build wykona vite build i utworzy zoptymalizowane pliki w katalogu dist. Polecenie npm build nie uruchamia skryptu użytkownika – w nowych wersjach npm kończy się błędem. npm install build zainstalowałoby pakiet o nazwie build, a npm run preview tylko uruchamia lokalny podgląd już zbudowanej wersji.

Dlaczego tak

W chwili kliknięcia zmienna n ma wartość 0 z bieżącego renderowania, więc oba wywołania ustawiają ten sam nowy stan 0 + 1 = 1, a React wykonuje jedno ponowne renderowanie. Wynik 2 dałoby dopiero użycie funkcji aktualizującej: setN(p => p + 1) wywołane dwukrotnie, bo każda dostaje najnowszy stan. Stan zmienia się, więc przycisk nie pokaże już 0.

Dlaczego tak

Metoda text() wstawia treść jako zwykły tekst – znaki < i > są kodowane, więc użytkownik zobaczy dosłownie „<b>Nowe</b>”. Metoda html() interpretuje przekazany ciąg jako kod HTML, dlatego w #opis powstaje element b i słowo Nowe jest pogrubione. Właśnie dlatego dane wpisane przez użytkownika wstawia się metodą text(), co chroni przed atakiem XSS.

Dlaczego tak

Najpierw wykonuje się cały kod synchroniczny, czyli wypisanie A i D. Potem pętla zdarzeń obsługuje kolejkę mikrozadań, do której trafia funkcja z then() obietnicy, więc pojawia się C. Dopiero na końcu wykonywane jest makrozadanie z setTimeout – nawet z opóźnieniem 0 ms – i wypisuje B, dlatego kolejność A D B C jest błędna.

Dlaczego tak

Przy pierwszym otwarciu zmiennej sesyjnej nie ma, więc zostaje ustawiona na 0 i zwiększona do 1. Identyfikator sesji jest zapamiętany w ciasteczku PHPSESSID, dzięki czemu każde z trzech odświeżeń zwiększa tę samą wartość: 2, 3 i 4. Wynik 3 powstaje, gdy pominie się pierwsze otwarcie strony, a 1 – gdy zapomni się, że sesja przechowuje dane między żądaniami.

Dlaczego tak

Funkcja password_hash() dodaje do skrótu losową sól, więc to samo hasło za każdym razem daje inny skrót. Dlatego porównanie nowo obliczonego skrótu z zapisanym nigdy nie będzie prawdziwe, a do sprawdzenia służy password_verify(), która odczytuje sól i algorytm z zapisanego skrótu. Funkcja md5() daje zupełnie inny skrót, a porównanie z jawnym hasłem nie zadziała, bo w bazie nie ma jawnego hasła.

Dlaczego tak

Zapytanie przygotowane z symbolem ? przesyła wartość parametru oddzielnie od treści SQL, więc dane od użytkownika nie mogą zmienić struktury zapytania – to ochrona przed SQL injection. W pozostałych fragmentach wartość z $_GET jest wklejana bezpośrednio do tekstu zapytania. Dotyczy to także wariantu z prepare(): przygotowanie zapytania z już doklejoną wartością nie daje żadnej ochrony.

Dlaczego tak

Metoda reduce() sumuje iloczyny ceny i ilości, zaczynając od 0: 50 · 2 + 15 · 3 + 120 · 0 = 100 + 45 + 0 = 145. Metoda filter() pozostawia tylko pozycje o ilości większej od zera, czyli mysz i kabel, więc length wynosi 2. Wynik 185 to suma samych cen bez mnożenia przez ilość, a 3 pozycje dałoby liczenie także produktu o ilości 0.

Dlaczego tak

JUnit jest standardowym frameworkiem testów jednostkowych dla Javy, a Jest (lub zgodny z nim Vitest) – dla kodu JavaScript, w tym komponentów React. NUnit i xUnit służą do testowania kodu C# na platformie .NET, a pytest – kodu w Pythonie. Dobór narzędzia zależy od języka testowanego kodu, dlatego zamiana ról Jest i xUnit nie zadziała.

Dlaczego tak

Zmienna m startuje od 0, a żaden element listy liczb ujemnych nie jest większy od zera, więc warunek x > m nigdy nie jest spełniony i metoda zwraca 0. Assert.Equal porównuje wartość oczekiwaną -2 z rzeczywistą 0 i test kończy się niepowodzeniem. Test wykrył błąd inicjalizacji: m powinno przyjąć wartość pierwszego elementu, np. t[0], a nie stałą 0.

Dlaczego tak

Indeksy listy w Pythonie zaczynają się od 0, a range(1, len(t)) daje tylko 1 i 2, więc sumowane są 6 i 8, czyli 14, a wynik to 14 / 3 ≈ 4,67. Poprawny zakres to range(len(t)) albo po prostu sum(t). Range rzeczywiście nie obejmuje górnej granicy, ale granicą jest len(t) = 3, więc ostatni indeks 2 jest uwzględniony, a operator / w Pythonie 3 zawsze daje wynik zmiennoprzecinkowy.

Dlaczego tak

Właściwość value pola input zawsze zwraca tekst, więc operator + skleja napisy "7" i "5" w "75". Zamiana każdej wartości na liczbę przed dodaniem daje 12. W pozostałych poprawkach najpierw następuje sklejenie tekstów, a dopiero potem ewentualna konwersja, więc parseInt("75") i "75" * 1 nadal dają 75.

Dlaczego tak

Sprawdzenie x in b dla listy przegląda ją element po elemencie, więc cała funkcja wykonuje rzędu 100 000 · 100 000 porównań. W zbiorze set sprawdzenie przynależności trwa średnio stały czas, dzięki czemu złożoność spada do liniowej, a kolejność wyniku nadal wynika z listy a. Wyrażenie listowe jest tylko nieco szybsze, bo nadal przeszukuje listę b, a sortowanie a zmieniłoby kolejność wyniku.