Stosuje metody montażu maszyn i urządzeń

Dlaczego tak

W montażu potokowym każde stanowisko wykonuje stale ten sam fragment pracy, a wyroby przesuwają się między nimi w rytmie taktu linii. Pozwala to wyspecjalizować stanowiska i uzyskać dużą wydajność, ale wymaga zamienności części i zrównoważenia czasu operacji. Montaż całego wyrobu na jednym stanowisku to montaż stacjonarny, typowy dla produkcji jednostkowej.

Dlaczego tak

W wielu zespołach sumuje się tolerancje kilku części, a wymagany luz, np. łożysk czy przekładni stożkowej, jest węższy niż ta suma. Zamiast zaostrzać tolerancje wszystkich części, wprowadza się element kompensujący: podkładki o dobranej grubości, tuleje dystansowe czy nakrętki. Dopasowywanie pilnikiem to metoda dopasowania, a sortowanie na grupy — montaż selekcyjny.

Dlaczego tak

Plastyczny pręcik kładzie się wzdłuż czopa, skręca łożysko z wymaganym momentem, a po rozkręceniu mierzy szerokość zgniecionego paska skalą dołączoną do zestawu — im szerszy pasek, tym mniejszy luz. Metoda pozwala zmierzyć luz w zmontowanym łożysku bez średnicówki. Papier ścierny zniszczyłby panewkę, a gruby drut stalowy odkształciłby ją trwale.

Dlaczego tak

Dopasowanie — np. skrobanie, docieranie czy piłowanie — pozwala uzyskać wymaganą dokładność połączenia z części wykonanych w szerszych tolerancjach, ale kosztem czasu i umiejętności montera. Opłaca się w produkcji jednostkowej i remontach, gdzie serie są zbyt małe na części o wąskich tolerancjach. W produkcji masowej stosuje się montaż z pełną zamiennością.

Dlaczego tak

Przy pełnej zamienności tolerancje części dobrano tak, że każda para spełnia wymagania, co przyspiesza montaż i ułatwia wymianę części zamiennych. Sortowanie na grupy to montaż selekcyjny, a podkładki — montaż z kompensacją.

Dlaczego tak

W montażu z dopasowaniem wymagany wymiar uzyskuje się przez obróbkę jednej z części podczas montażu; metoda jest pracochłonna, ale pozwala osiągnąć dużą dokładność przy małej serii. Losowy dobór części jest cechą montażu z pełną zamiennością.