Kontroluje jakość wykonanych połączeń

Dlaczego tak

Wady wewnętrzne są niewidoczne z zewnątrz, więc wymagają metody, która „zajrzy” w głąb: fala ultradźwiękowa odbija się od nieciągłości, a promieniowanie rentgenowskie lub gamma pokazuje je na błonie lub detektorze. Badanie penetracyjne wydaje się czułe, bo wykrywa bardzo drobne pęknięcia, ale tylko te, które wychodzą na powierzchnię. Badanie wizualne jest zawsze pierwsze, lecz ocenia wyłącznie lico spoiny.

Dlaczego tak

Próba ciśnieniowa obciąża spoiny tak, jak w pracy, a nawet bardziej — każda nieszczelność ujawnia się przeciekiem lub spadkiem ciśnienia. Próbę wodną stosuje się chętnie, bo woda jest prawie nieściśliwa: przy pęknięciu ciśnienie spada natychmiast bez wybuchowego uwolnienia energii, jak przy próbie powietrzem. Oględziny wykryją tylko wady powierzchniowe, a twardość nie mówi nic o szczelności.

Dlaczego tak

Kontrola ma zapewnić, że połączenia są wolne od niedopuszczalnych niezgodności i spełniają wymagania projektu — od tego zależy bezpieczeństwo konstrukcji. Barwa nalotu może mówić coś o przegrzaniu przy stali nierdzewnej, ale nie jest celem kontroli połączeń nośnych.

Dlaczego tak

Spoinomierz ma skale do pomiaru grubości spoiny pachwinowej, wysokości nadlewu i szerokości lica. Szczelinomierz mierzy szczeliny i nie pozwala ocenić grubości obliczeniowej spoiny, choć bywa mylnie używany.

Dlaczego tak

Penetrant wnika w nieciągłości otwarte na powierzchnię, a wywoływacz uwidacznia je — metoda działa na materiałach niemagnetycznych. Badanie magnetyczno-proszkowe wymaga materiału ferromagnetycznego, więc nie nadaje się do stali austenitycznej.

Dlaczego tak

Jeśli klucz osiąga nastawiony moment bez obrotu śruby, połączenie ma co najmniej wymagany moment dokręcenia. Gdyby śruba obracała się przed zadziałaniem klucza, byłaby niedokręcona; zerwana śruba nie pozwoliłaby osiągnąć momentu.