Planuje proces technologiczny obróbki części maszyn i urządzeń

Dlaczego tak

Na filmie krótkie, stożkowo zakończone narzędzie wykonuje w czole obracającego się wałka płytki otwór centrujący, zanim przystąpi się do właściwego wiercenia — to charakterystyczne zastosowanie nawiertaka. Wiertło, rozwiertak i pogłębiacz mają inny kształt roboczy i służą do wiercenia pełnego otworu, jego wykańczania na wymiar lub poszerzania czoła otworu, a nie do jego nakiełkowania.

Dlaczego tak

W obróbce elektroerozyjnej materiał usuwają wyładowania elektryczne między drutem a przedmiotem, więc twardość materiału nie ma znaczenia — wystarczy, że przewodzi prąd. Pozwala to wycinać dowolne kontury w stali zahartowanej, z dużą dokładnością. Wiertło czy pilnik nie skrawają hartowanej stali, a przeciągacz musiałby być twardszy od przedmiotu i wykonany specjalnie dla tego kształtu.

Dlaczego tak

Szlifowanie usuwa bardzo cienkie warstwy materiału ziarnami ściernymi twardszymi od stali zahartowanej i zapewnia dużą dokładność kształtu i małą chropowatość. Frez ze stali szybkotnącej nie skrawa stali zahartowanej, a struganie i piłowanie nie dadzą płaskości rzędu setnych milimetra. Do największych dokładności po szlifowaniu stosuje się jeszcze docieranie.

Dlaczego tak

Dokładność kolejnych operacji zależy od tego, na czym przedmiot jest ustalany. Dlatego najpierw obrabia się bazy — np. płaszczyznę podstawy i dwa otwory ustalające — a następnie, opierając się na nich, pozostałe powierzchnie. Gwinty i fazy wykonuje się pod koniec, bo są wrażliwe na uszkodzenia przy mocowaniu. Kolejność wynikająca z dokładności to druga, osobna zasada: zgrubna przed wykańczającą.

Dlaczego tak

Czas przygotowawczo-zakończeniowy — przygotowanie stanowiska, ustawienie, uprzątnięcie — ponosi się raz na partię, a czas jednostkowy powtarza się przy każdej sztuce: 60 + 20 · 3 = 120 min. Wynik 1260 min powstaje, gdy czas przygotowania doliczy się do każdej sztuki. Z tego rachunku wynika, dlaczego większe partie obniżają czas przypadający na jedną sztukę.

Dlaczego tak

Skupiona wiązka lasera stapia lub odparowuje materiał wzdłuż zaprogramowanego konturu, więc nowy kształt wymaga tylko nowego programu, a nie narzędzia. Szczelina cięcia jest wąska, a strefa wpływu ciepła niewielka. Nożyce gilotynowe tną tylko proste linie, za to bardzo szybko. Grubość blach cięta laserem ogranicza się zwykle do kilkudziesięciu milimetrów.