Charakteryzuje elementy obrabiarek skrawających sterowanych numerycznie

Dlaczego tak

Tryb EDIT służy właśnie do wprowadzania zmian w programie obróbczym. AUTO uruchamia gotowy program bez możliwości edycji, JOG to ręczne sterowanie osiami, a REPOS pozwala wrócić narzędziem do konturu po przerwaniu obróbki.

Dlaczego tak

Według normy oś Z obrabiarki jest zawsze równoległa do osi wrzeciona — w tokarce to oś obrotu przedmiotu, a w frezarce pionowej — oś narzędzia, dlatego bywa pionowa. Oś X w tokarce biegnie promieniowo i określa średnicę toczenia. Kąt obrotu wrzeciona, gdy jest sterowany, oznacza się osobno, np. literą C. Przekonanie, że Z jest zawsze pionowa, pochodzi z frezarki i do tokarki nie pasuje.

Dlaczego tak

Norma ustala zwroty osi tak, aby ruch dodatni zwiększał odległość narzędzia od przedmiotu. Dlatego w programach toczenia współrzędne Z wzdłuż wałka są ujemne, gdy zero leży na czole — narzędzie wchodzi w materiał w kierunku ujemnym. Przy frezarce pionowej ruch w górę, od przedmiotu, to +Z. Zasada ta ułatwia bezpieczny odjazd: ruch w stronę dodatnią zawsze odsuwa narzędzie od materiału.

Dlaczego tak

W śrubie kulowej nakrętkę i śrubę rozdzielają toczące się kulki, więc tarcie jest bardzo małe, a napięcie wstępne kasuje luz. Oś reaguje dokładnie na zadane obroty silnika, także przy zmianie kierunku, a ruch jest płynny przy małych prędkościach. Śruby trapezowe są samohamowne właśnie dzięki dużemu tarciu, co w obrabiarce CNC jest wadą — i ta cecha bywa mylnie przypisywana śrubom kulowym.

Dlaczego tak

MDI (Manual Data Input) pozwala wpisać jeden lub kilka bloków, np. „M03 S800” czy „T0202”, i od razu je wykonać — przydaje się przy ustawianiu obrabiarki, zmianie narzędzia czy włączeniu wrzeciona. Program z pamięci wykonuje się w trybie automatycznym, a pokrętło ręczne obsługuje tryb JOG/HANDLE. Edycja bez wykonywania to tryb EDIT, który łatwo pomylić z MDI, bo w obu wpisuje się tekst programu.

Dlaczego tak

Konik, przesuwany wzdłuż łoża, podtrzymuje kłem drugi koniec długiego przedmiotu, zapobiegając jego ugięciu, a w tokarkach konwencjonalnych — także wiercenia osiowego. Narzędzia mocuje się w głowicy, napęd wrzeciona przenosi przekładnia pasowa lub bezpośredni silnik, a położenie osi mierzą enkodery lub liniały, które nie są częścią konika.