Korzysta z kodu języka programowania do tworzenia programów obróbki

Dlaczego tak

Punkt A ma współrzędne X25 Y0, punkt B — X0 Y25, więc łuk o promieniu 25 mm ma środek w punkcie zerowym. Z A do B narzędzie przechodzi przez pierwszą ćwiartkę przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, a taki ruch po okręgu programuje się funkcją G3; w bloku podaje się punkt końcowy, czyli B: X0 Y25. G2 X0 Y25 R25 też doprowadziłby narzędzie do B, ale po łuku zgodnym z ruchem wskazówek, ze środkiem w X25 Y25 — wygiętym w stronę zera zamiast na zewnątrz. Warianty C i D kończą ruch w X25 Y0, czyli w punkcie A, z którego narzędzie dopiero startuje.

Dlaczego tak

Nóż wytaczak potrzebuje otworu, w który wejdzie, a z pełnego materiału nie da się wytaczać. Dlatego najpierw nawierca się środek, żeby wiertło nie zbiegało, potem wierci się otwór mniejszy od gotowego, a naddatek zdejmuje wytaczakiem, który nadaje otworowi dokładny wymiar i współosiowość. Kolejność zabiegów zewnętrznych bywa różna, ale nie zastępuje przygotowania otworu.

Dlaczego tak

Frez bez ostrzy przez środek nie skrawa w osi — przy pionowym wejściu jego środek trze o materiał, co grzeje i łamie narzędzie. Wejście po rampie lub linii śrubowej sprawia, że materiał skrawają ostrza obwodowe, stopniowo schodząc w głąb; drugą drogą jest wywiercenie otworu startowego. Pionowo mogą wchodzić tylko frezy z ostrzem przechodzącym przez środek, i to z małym posuwem.

Dlaczego tak

Nie można toczyć gwintu ani rowka w otworze, którego jeszcze nie ma, dlatego najpierw wierci się otwór, potem wytacza go na średnicę pod gwint, następnie wykonuje podcięcie, które daje miejsce na wybieg noża gwintowego, a na końcu nacina gwint. Podcięcie przed gwintem chroni też płytkę przed uderzeniem w materiał na końcu przejścia.

Dlaczego tak

Współrzędne X przy programowaniu średnicowym podaje się jako średnicę, więc punkt końcowy ma X30, a głębokość w głąb materiału to ujemne Z: Z-24. Ruch skrawający programuje się funkcją G01 z posuwem. X15 to promień zamiast średnicy, Z24 wyprowadziłoby narzędzie poza przedmiot, a G00 wykonałoby ruch szybki przez materiał — kolizja.

Dlaczego tak

Faza 2×45° zmniejsza promień o 2 mm na długości 2 mm. Na czole średnica wynosi więc 40 − 2 · 2 = 36 mm, a faza kończy się na pełnej średnicy 40 mm w odległości 2 mm od czoła: X40 Z-2. Blok X38 Z-2 wynikałby z pomylenia promienia ze średnicą, a Z-4 — z podwojenia długości fazy zamiast średnicy.