Charakteryzuje środki ochrony przeciwporażeniowej

Dlaczego tak

Dla wyłącznika charakterystyki C prąd wyzwalający wyzwolenie elektromagnetyczne przyjmuje się jako 10-krotność prądu znamionowego. Maksymalna impedancja pętli zwarcia to Zs = U0 / Ia = 230 V / (10 × 10 A) = 2,3 Ω — powyżej tej wartości wyłącznik nie zadziała dostatecznie szybko, by zapewnić skuteczną ochronę.

Dlaczego tak

Ochrona polega na tym, że zwarcie części przewodzącej dostępnej z przewodem fazowym wywołuje prąd zwarciowy dostatecznie duży, by zabezpieczenie wyłączyło obwód w czasie wymaganym przez normę. Prąd ten zależy od impedancji pętli zwarciowej, dlatego skuteczność ochrony sprawdza się jej pomiarem i porównuje z prądem wyłączającym zabezpieczenia. Rezystancja izolacji dotyczy stanu instalacji, a nie tej ochrony, a prąd znamionowy zabezpieczenia dobiera się do obciążenia i przekroju przewodu.

Dlaczego tak

Wyłącznik różnicowoprądowy porównuje sumę prądów płynących w przewodach czynnych — reaguje wtedy, gdy część prądu wraca inną drogą niż przewodem powrotnym, czyli przy upływie do ziemi lub do uziemionej obudowy. Powtarzalne wyzwalanie przy jednym odbiorniku wskazuje więc na uszkodzoną izolację tego odbiornika. Przeciążenie i zwarcie wywołują zadziałanie zabezpieczenia nadprądowego, a nie różnicowoprądowego, bo nie tworzą prądu różnicowego.

Dlaczego tak

Z warunku Z_s · I_a ≤ U₀ największa dopuszczalna impedancja wynosi 230/100 = 2,3 Ω; zmierzone 1,9 Ω jest mniejsze, więc prąd zwarciowy wyniesie ok. 120 A i wyłącznik zadziała bezzwłocznie. Wartość 11,5 Ω powstaje z podzielenia przez prąd znamionowy 20 A zamiast prądu zadziałania — i wskazuje na błędne rozumienie warunku, w którym mniejsza impedancja jest lepsza. W praktyce do wyniku stosuje się też zapas na błąd pomiaru.

Dlaczego tak

Wyłącznik różnicowoprądowy musi pozostać załączony przy prądzie różnicowym do 0,5 I_Δn i musi zadziałać najpóźniej przy I_Δn. Dla 30 mA oznacza to zadziałanie między 15 a 30 mA. Wyłącznik działający poniżej 15 mA będzie wyzwalał przez normalne prądy upływowe odbiorników, a działający powyżej 30 mA nie zapewnia ochrony uzupełniającej, dla której został zamontowany.

Dlaczego tak

W II klasie ochronności ochronę zapewnia sama budowa urządzenia: izolacja podwójna lub wzmocniona sprawia, że uszkodzenie jednej warstwy nie przenosi napięcia na obudowę. Zacisku ochronnego nie ma i przewodu PE się nie przyłącza. Połączenie obudowy z PE to cecha I klasy, a zasilanie bardzo niskim napięciem — III klasy. Oznaczeniem II klasy jest symbol dwóch kwadratów, jednego w drugim.