Charakteryzuje elementy i układy elektroniki analogowej

Dlaczego tak

Dwie diody Zenera połączone przeciwsobnie w pętli sprzężenia zwrotnego przewodzą dopiero po przekroczeniu napięcia Zenera — i to symetrycznie, dla obu biegunowości sygnału. Dopóki napięcie wyjściowe jest mniejsze, diody nie przewodzą i układ wzmacnia zgodnie ze stosunkiem R2/R1; po przekroczeniu tego progu diody bocznikują R2 i wyjście zostaje ograniczone. Jest to więc ogranicznik napięcia, a nie generator, źródło odniesienia ani wzmacniacz logarytmujący.

Dlaczego tak

Moc wydzielana w diodzie Zenera to iloczyn napięcia Zenera i prądu, więc I_max = P/U_Z = 0,5 / 5,1 ≈ 0,098 A ≈ 98 mA. Wynik 2,55 A to iloczyn, a nie iloraz, obu liczb. W praktyce prąd ustala rezystor szeregowy, który dobiera się tak, aby nawet bez obciążenia prąd diody nie przekroczył tej wartości.

Dlaczego tak

W układzie Darlingtona prąd emitera pierwszego tranzystora staje się prądem bazy drugiego, więc wzmocnienia się mnożą: β ≈ β₁·β₂ = 50 · 40 = 2000. Wynik 90 to suma, która odpowiadałaby równoległej pracy tranzystorów. Ceną tak dużego wzmocnienia jest podwojony spadek napięcia baza–emiter (ok. 1,2–1,4 V) i większe napięcie nasycenia.

Dlaczego tak

W klasie B każdy tranzystor przewodzi tylko pół okresu i żaden nie przewodzi w pobliżu zera, dopóki napięcie nie przekroczy progu baza–emiter — w sygnale powstaje „schodek”, czyli zniekształcenie skrośne. Mały prąd spoczynkowy w klasie AB sprawia, że tranzystory są już lekko otwarte i przejmują sygnał płynnie. Sprawność jest nieco niższa niż w klasie B, ale znacznie wyższa niż w klasie A.

Dlaczego tak

Dioda Schottky’ego ma spadek napięcia ok. 0,2–0,4 V zamiast 0,7 V i praktycznie nie ma ładunku przełączania, więc przy wysokich częstotliwościach i dużych prądach traci znacznie mniej mocy. Ma za to niższe napięcia wsteczne niż zwykłe diody krzemowe. Świecenie to cecha LED, a stabilizacja napięcia — diody Zenera.

Dlaczego tak

Charakterystyka przejściowa I_D = f(U_GS) pokazuje, że tranzystor wzbogacany nie przewodzi, dopóki napięcie bramki nie przekroczy progu, a potem prąd drenu rośnie nieliniowo. Pozwala to dobrać napięcie sterowania, np. czy 3,3 V z mikrokontrolera wystarczy do pełnego otwarcia tranzystora. MOSFET nie ma bazy.