Test INF.02 — zestaw 21

Dlaczego tak

Test pasywny polega na obserwacji ruchu, który już płynie w sieci, bez wysyłania własnych pakietów, a dokładnie tak działa analiza kopii ruchu z portu lustrzanego. Konfiguracja przełącznika czy odbieranie cudzych pakietów nie czynią testu aktywnym — aktywny byłby np. ping lub iperf3, które wprowadzają do sieci ruch testowy. Pora wykonania pomiaru nie decyduje o jego rodzaju.

Dlaczego tak

Kolektor NetFlow (np. ntopng, nfdump) odbiera rekordy przepływów eksportowane przez ruter i tworzy z nich statystyki: kto, z kim, jakim protokołem i ile danych przesłał. Serwer syslog zbiera komunikaty dziennika urządzeń, ale nie dane o przepływach ruchu. Nmap sprawdza otwarte porty, a PuTTY służy do zdalnej konfiguracji urządzeń.

Dlaczego tak

Tryb monitorowania (monitor mode) pozwala karcie bezprzewodowej odbierać wszystkie ramki 802.11 na kanale, także zarządzające i ramki innych sieci, a Wireshark je dekoduje. Karta Ethernet i port lustrzany widzą tylko ruch przekazany już do sieci przewodowej, bez ramek zarządzających 802.11. Analizator widma pokazuje energię sygnału radiowego, ale nie dekoduje ramek.

Dlaczego tak

Filtry przechwytywania używają składni BPF, w której wyrażenie port 53 obejmuje ten port w obu protokołach transportowych i jako źródło lub cel. Zapisy dns i udp.port == 53 to składnia filtrów wyświetlania, której nie da się użyć przy przechwytywaniu. Wyrażenie tcp port 53 pominie większość zapytań DNS, przesyłanych przez UDP.

Dlaczego tak

Opcja -s podaje rozmiar danych ICMP, do którego dochodzi 8 B nagłówka ICMP i 20 B nagłówka IP, więc 1472 B danych daje pakiet 1500 B, a -M do ustawia bit DF zabraniający fragmentacji. Rozmiar -s 1500 dałby pakiet 1528 B, większy niż MTU. Opcje -n, -f i -l to składnia polecenia ping w Windows, a -M dont zezwala na fragmentację.

Dlaczego tak

Średni czas to (12 + 15 + 11 + 22) : 4 = 60 : 4 = 15 ms. Różnice między kolejnymi pomiarami wynoszą 3, 4 i 11 ms, a ich średnia to 18 : 3 = 6 ms. Wynik 11 ms to różnica między największym a najmniejszym czasem, a nie jitter, a 4 ms otrzymuje się, dzieląc sumę różnic przez 4 zamiast przez 3.

Dlaczego tak

Stan LISTENING oznacza, że lokalny program czeka na połączenia, port 3389 to standardowy port Pulpitu zdalnego (RDP), a adres 0.0.0.0 oznacza nasłuch na wszystkich interfejsach. Nawiązane połączenie miałoby stan ESTABLISHED i konkretny obcy adres. Netstat nie pokazuje reguł zapory, a nasłuch tylko na pętli zwrotnej byłby widoczny jako 127.0.0.1:3389.

Dlaczego tak

Suma przepływności portów dostępowych to 48 · 1 Gb/s = 48 Gb/s, a łącze w górę ma 2 · 1 Gb/s = 2 Gb/s, więc stosunek wynosi 48 : 2 = 24 : 1. Wynik 48 : 1 pomija drugie łącze w agregacji. Taki współczynnik pokazuje, ile razy więcej ruchu mogą zgłosić komputery niż zmieści łącze w górę, co jest kluczowe przy analizie wąskich gardeł.

Dlaczego tak

Standard 2.5GBASE-T (IEEE 802.3bz) został opracowany właśnie po to, by uzyskać 2,5 Gb/s na istniejącym okablowaniu kat. 5e do 100 m, więc wystarczy wymienić urządzenia aktywne i karty sieciowe. Kategoria 6A jest potrzebna dopiero dla 10GBASE-T na pełnej długości. Twierdzenie, że kat. 5e pozwala tylko na 1 Gb/s, było prawdziwe przed wprowadzeniem 802.3bz.

Dlaczego tak

Standard 802.3af dostarcza do 15,4 W na port (około 12,95 W na urządzeniu), a 802.3at (PoE+) do 30 W na porcie i 25,5 W na urządzeniu, więc dopiero on zasili nowe punkty. Wymiana kabli krosowych nie zwiększa mocy dostępnej z portu. Pasywne zasilacze 24 V nie negocjują mocy i mogą uszkodzić urządzenia zgodne ze standardem IEEE.

Dlaczego tak

Najpierw trzeba poznać stan istniejącej sieci (inwentaryzacja i pomiary), bo bez tego nie da się zaprojektować zmian, a projekt z harmonogramem wyznacza okna serwisowe, w których prace nie zatrzymają firmy. Po wykonaniu prac sprawdza się działanie sieci i aktualizuje dokumentację. Rozpoczęcie prac przed inwentaryzacją lub projektem grozi odłączeniem usług, o których istnieniu nikt nie wiedział.

Dlaczego tak

Prędkość łącza ustala się w autonegocjacji jako najwyższą wspólną dla obu stron, więc karta 1 Gb/s ogranicza połączenie, a okablowanie kat. 6 na 40 m w pełni wystarcza dla 2,5 Gb/s. Wymiana kabla lub gniazda nic nie zmieni, bo nie one ograniczają prędkość. Przełącznik 10 Gb/s również zestawi łącze 1 Gb/s, dopóki karta nie obsługuje wyższej prędkości.

Dlaczego tak

Polecenie show etherchannel summary wyświetla grupy agregacji, ich stan i porty członkowskie z flagami, np. P oznacza port aktywny w kanale. Show vlan brief pokazuje przypisanie portów do sieci VLAN, a show ip route — tablicę rutingu. Tablica adresów MAC pokaże port kanału, ale nie powie, czy oba fizyczne łącza w nim pracują.

Dlaczego tak

Reflektometr TDR wysyła w parę impuls elektryczny i mierzy czas powrotu odbicia od miejsca przerwy lub zwarcia, co przelicza na odległość w metrach. OTDR działa na tej samej zasadzie, ale wyłącznie dla włókien światłowodowych. Prosty tester ciągłości pokaże, że żyła jest przerwana, ale nie wskaże miejsca, a generator tonów pozwala śledzić przebieg kabla, a nie mierzyć odległość.

Dlaczego tak

Pomiar odległości wskazuje miejsce przerwy liczone od strony, z której mierzono, więc uszkodzenie leży w trasie kabla około 23 m od gniazda, np. w miejscu przejścia przez przepust lub zagięcia. Uszkodzenie w gnieździe dałoby odległość bliską zeru, a w panelu — bliską 40 m. Kabel krosowy nie jest częścią mierzonego łącza stałego.

Dlaczego tak

Adres IP jest adresem warstwy sieciowej, więc konflikt adresów IPv4 to awaria warstwy 3, choć wykrywa się go zwykle dzięki zapytaniom ARP. Awarie warstwy fizycznej dotyczą sygnału i medium, np. przerwanego kabla. Warstwa łącza danych posługuje się adresami MAC, a konflikt adresów MAC to rzadka, odrębna usterka.

Dlaczego tak

Połączenie dwóch portów tego samego przełącznika tworzy pętlę, w której ramki rozgłoszeniowe krążą bez końca i mnożą się, bo ramki Ethernet nie mają licznika TTL, co zajmuje całe pasmo i procesor przełącznika. Protokół STP zablokowałby jeden z portów i nie dopuścił do pętli. Konflikt adresów IP dotyczy tylko dwóch hostów, a awaria zasilacza wyłączyłaby diody zamiast je rozświetlać.

Dlaczego tak

Błędy CRC oznaczają, że ramki docierają uszkodzone, a przy tym port traci łącze, co przy sprawnych pozostałych portach wskazuje na warstwę fizyczną tego jednego toru: kabel, wtyk, gniazdo albo kartę sieciową. Firmware dotyczyłby wszystkich portów, a nie jednego. DHCP i ruting działają w wyższych warstwach i nie powodują błędów sumy kontrolnej ramek.

Dlaczego tak

Nowe urządzenie ma inny adres MAC, a komputery do wygaśnięcia wpisu w pamięci podręcznej ARP wysyłają ramki na adres MAC starego rutera, więc łączność wraca dopiero po odświeżeniu wpisu. Proces można przyspieszyć, czyszcząc pamięć ARP (np. arp -d) lub restartując interfejsy. Serwer DHCP nie ma znaczenia przy adresach statycznych, a zła maska nie naprawiłaby się sama po kilku minutach.

Dlaczego tak

Oba końce łącza muszą mieć tę samą sekwencję (T568A lub T568B), a pary rozplata się tylko na tyle, ile wymaga złącze, by zachować parametry kat. 6, po czym tester potwierdza poprawność naprawy. Auto-MDIX radzi sobie z kablem skrosowanym, ale nie z dowolną kolejnością żył. Moduł kat. 5e obniża kategorię całego łącza, a dodatkowe złącze w trasie pogarsza parametry.

Dlaczego tak

Polecenie ipconfig /all wyświetla pełną konfigurację kart: adres IP, maskę, bramę domyślną, serwery DNS i DHCP, czas dzierżawy oraz adres fizyczny (MAC). Opcja /release zwalnia dzierżawę DHCP, czyli usuwa adres zamiast go sprawdzić. Netstat -r pokazuje tablicę rutingu bez serwerów DNS i adresu MAC, a ping -a tłumaczy adres na nazwę hosta.

Dlaczego tak

Dokumentacja powykonawcza musi odzwierciedlać rzeczywisty stan instalacji, więc po rozbudowie dopisuje się oznaczenia nowych gniazd i odpowiadających im portów panelu, uzupełnia rzut o trasy kabli i dołącza raport z pomiarów. Faktura i protokół odbioru są dokumentami rozliczeniowymi i nie opisują instalacji. Hasła i lista użytkowników nie są częścią dokumentacji okablowania.

Dlaczego tak

Satelita geostacjonarny krąży około 36 000 km nad Ziemią, więc sygnał w obie strony pokonuje ponad 140 000 km, co daje czas odpowiedzi rzędu 600 ms, niezależnie od przepływności łącza. Światłowód i VDSL2 mają opóźnienia rzędu kilku milisekund, a LTE kilkudziesięciu. Dlatego łącze GEO, nawet szybkie, źle sprawdza się w rozmowach na żywo.

Dlaczego tak

Oferta A kosztuje 24 · 120 zł = 2880 zł, a oferta B 24 · 99 zł + 399 zł = 2376 zł + 399 zł = 2775 zł, więc B jest tańsza o 105 zł. Różnica 504 zł wynika z pominięcia opłaty aktywacyjnej. Porównywanie samej opłaty aktywacyjnej, bez kosztów miesięcznych, prowadzi do błędnego wniosku, że tańsza jest oferta A.

Dlaczego tak

ONT zakańcza światłowód sieci pasywnej GPON, modem DOCSIS pracuje w sieci telewizji kablowej na kablu koncentrycznym, a modem VDSL wykorzystuje miedzianą parę linii telefonicznej. Pomylenie DOCSIS z technologią xDSL jest częste, bo oba urządzenia nazywa się po prostu modemem. ONT nie obsłuży miedzianej linii, a modem VDSL nie ma złącza optycznego.

Dlaczego tak

Ruter 5G łączy się z siecią komórkową przez kartę SIM operatora, wykonuje NAT i udostępnia internet w sieci Wi-Fi i przez porty LAN, więc spełnia oba wymagania jednym urządzeniem. ONT i modem VDSL2 wymagają odpowiednio światłowodu i linii telefonicznej, których w biurze nie ma. Przełącznik PoE z punktem dostępowym zbuduje sieć lokalną, ale nie zapewni połączenia z internetem.

Dlaczego tak

Ruch przechodzi przez dwie kolejne translacje adresów, co utrudnia przekierowanie portów, gry i część połączeń VPN, a usuwa się to, przełączając urządzenie operatora w tryb mostu, by publiczny adres trafił na WAN nowego rutera. Internet w takim układzie działa, więc zamiana portów nie jest potrzebna i zepsułaby połączenie. Konflikt adresów nie wystąpi, o ile sieć LAN nowego rutera ma inną adresację.

Dlaczego tak

Ramka Ethernet przenosi 1500 B danych, a PPPoE zajmuje z tego 8 B (6 B nagłówka PPPoE i 2 B identyfikatora protokołu PPP), więc na pakiet IP zostaje 1500 − 8 = 1492 B. Pozostawienie 1500 B powoduje fragmentację lub problemy z otwieraniem części stron. Wartość 1472 B to rozmiar danych ICMP przy pakiecie 1500 B, a nie MTU łącza PPPoE.

Dlaczego tak

OSPF, IS-IS i RIPv2 wymieniają trasy wewnątrz jednego systemu autonomicznego, więc są protokołami IGP. BGP to protokół zewnętrzny (EGP), łączący systemy autonomiczne, dlatego zestawy z BGP są błędne. HSRP zapewnia zapasową bramę domyślną i w ogóle nie jest protokołem rutingu.

Dlaczego tak

Litera S oznacza trasę statyczną, gwiazdka — kandydata na trasę domyślną, a prefiks 0.0.0.0/0 pasuje do każdego adresu. W nawiasie [1/0] pierwsza liczba to odległość administracyjna (1 dla tras statycznych), a druga to metryka. Trasy z RIP i OSPF byłyby oznaczone literami R i O, a 203.0.113.1 jest tu następnym przeskokiem, a nie celem trasy.

Dlaczego tak

Trasy w iproute2 obsługuje obiekt route, a słowo default z parametrem via wskazuje bramę dla wszystkich adresów spoza znanych sieci. Obiekt addr służy do przypisywania adresów interfejsom, a link — do zarządzania samymi interfejsami. Parametr dev wymaga nazwy interfejsu (np. eth0), a nie adresu IP bramy.

Dlaczego tak

RIP jest protokołem wektora odległości, którego jedyną metryką jest liczba przeskoków, więc wybierze trasę z 2 przeskokami, mimo że jest znacznie wolniejsza. Przepustowość łączy uwzględnia np. OSPF, którego koszt zależy od przepływności interfejsu. RIP równoważy ruch tylko między trasami o tej samej metryce, a tu metryki są różne.

Dlaczego tak

QSFP28 ma cztery linie po 25 Gb/s, co daje łącznie 100 Gb/s, i jest typowym interfejsem łączy rdzeniowych w centrach danych. Przepływność 40 Gb/s ma starszy QSFP+ (4 × 10 Gb/s), a 25 Gb/s — jednoliniowy SFP28. Wartość 10 Gb/s odpowiada modułom SFP+.

Dlaczego tak

Przełączniki w stosie tworzą jedno logiczne urządzenie: mają wspólną konfigurację, jeden adres zarządzania i jedną tablicę adresów MAC, a łącze stackujące ma dużą przepustowość. Połączenie kaskadowe zwykłymi portami nie daje wspólnego zarządzania i zajmuje porty dostępowe. Stack nie ma nic wspólnego z zasilaniem PoE ani ze sposobem mocowania w szafie.

Dlaczego tak

Każdy ruter zmniejsza TTL o 1 przed przekazaniem pakietu, a gdy wartość spadłaby do zera, pakiet jest odrzucany, a nadawca dostaje komunikat ICMP Time Exceeded. Na tym mechanizmie opiera się polecenie tracert, które wysyła pakiety z rosnącym TTL. Komunikat Destination Unreachable ruter wysyła wtedy, gdy nie zna trasy do celu, a nie przy wyczerpaniu TTL.

Dlaczego tak

Translacja adresów i port WAN to funkcje rutera, cztery porty LAN realizuje wbudowany przełącznik, a moduł 802.11ax działa jako punkt dostępowy Wi-Fi 6. Opis nie zawiera modulacji sygnału typowej dla modemu ani koncentratora, który powtarza sygnał na wszystkie porty. Kontroler WLC zarządza wieloma punktami dostępowymi, czego w opisie nie ma.

Dlaczego tak

Ramki jumbo to ramki Ethernet z polem danych większym niż standardowe 1500 B, a parametr 9216 B określa największy rozmiar ramki, jaki przełącznik przekaże. Stosuje się je np. w sieciach pamięci masowej, aby zmniejszyć narzut nagłówków. Wielkość bufora i tablicy MAC podaje się w osobnych parametrach, a liczba VLAN-ów jest ograniczona do 4094 identyfikatorów.

Dlaczego tak

Potrzeba 14 portów i 8 · 22 W + 6 · 7 W = 176 W + 42 W = 218 W mocy. Przełącznik A ma dość portów, ale jego budżet 195 W jest za mały, natomiast B ma 16 portów i 250 W, więc spełnia oba warunki. Wybór A wynika z porównania tylko liczby portów, bez sprawdzenia budżetu mocy PoE.

Dlaczego tak

Komunikaty trap, wysyłane przez agenta z własnej inicjatywy, trafiają na port UDP 162 stacji zarządzającej. Port UDP 161 to port agenta, na który stacja wysyła zapytania GET i SET. Port UDP 514 jest używany przez syslog, a TCP 22 przez SSH, więc nie dotyczą one SNMP.

Dlaczego tak

Polecenie service timestamps log datetime msec dodaje do każdego komunikatu dziennika datę i godzinę z zegara urządzenia z milisekundami, co ułatwia porównywanie zdarzeń z różnych urządzeń. Wariant z debug uptime dotyczy komunikatów debugowania i podaje czas od uruchomienia, a nie datę. Polecenia logging timestamps i clock set msec log nie istnieją w tej postaci.