Test INF.02 — zestaw 20

Dlaczego tak

The Dude (oprogramowanie firmy MikroTik) skanuje wskazane zakresy adresów, rozpoznaje urządzenia i usługi, a następnie tworzy z nich mapę sieci z oznaczeniem, które węzły działają. PuTTY jest klientem SSH i Telnet do zdalnej konsoli urządzeń, a iperf3 mierzy przepustowość między dwoma hostami. FileZilla to klient FTP/SFTP, który nie ma funkcji wykrywania urządzeń.

Dlaczego tak

Kabel DAC to przewód miedziany Twinax z fabrycznie zamocowanymi wtykami SFP+, przeznaczony do połączeń 10 Gb/s na kilka metrów, i jest znacznie tańszy od pary modułów optycznych z kablem. Moduły SR z OM4 działają poprawnie, ale kosztują więcej, a moduły LR są przeznaczone na kilometry i są jeszcze droższe. Skrętka kat. 5e nie jest przewidziana dla 10GBASE-T, a moduły SFP+ z RJ45 są drogie i mocno się grzeją.

Dlaczego tak

GNS3 (podobnie jak EVE-NG) emuluje urządzenia, uruchamiając prawdziwe obrazy systemów ruterów i przełączników różnych producentów w maszynach wirtualnych, więc zachowują się jak sprzęt fizyczny. Cisco Packet Tracer jest symulatorem z uproszczonymi modelami wyłącznie urządzeń Cisco i nie pozwala wgrać obcych systemów. Wireshark analizuje ruch, a Nmap skanuje porty, więc żaden z nich nie jest symulatorem.

Dlaczego tak

Na łączu szeregowym strona DCE dostarcza sygnał zegarowy, dlatego polecenie clock rate wydaje się na interfejsie ruteru podłączonego końcem DCE, a druga strona (DTE) synchronizuje się z nim. Adres IP, rola serwera DHCP ani trasa domyślna nie mają związku z typem końca kabla. Jeśli clock rate ustawi się po stronie DTE, łącze nie przejdzie w stan up.

Dlaczego tak

Pulę tworzy polecenie ip dhcp pool z nazwą, a w trybie konfiguracji puli network określa adres sieci z maską, a default-router — bramę przekazywaną klientom. Polecenia range, gateway i dhcp server nie istnieją w składni IOS. Polecenie ip default-gateway ustawia bramę samego urządzenia (np. przełącznika L2) i nie jest dostępne w trybie puli DHCP.

Dlaczego tak

Bieżąca konfiguracja (running-config) jest przechowywana w RAM i znika po restarcie, więc trzeba ją skopiować do konfiguracji startowej (startup-config) w NVRAM. Polecenie copy startup-config running-config działa w odwrotnym kierunku i wczytuje zapisaną konfigurację do pamięci. Polecenie show tylko wyświetla konfigurację, a erase startup-config kasuje konfigurację startową.

Dlaczego tak

Tryb symulacji zatrzymuje upływ czasu i pokazuje zdarzenia w postaci kopert przesuwanych między urządzeniami, a kliknięcie zdarzenia otwiera szczegóły warstw modelu OSI i nagłówków. W trybie czasu rzeczywistego pakiety są wysyłane natychmiast i widać tylko wynik, np. odpowiedź na ping. Widoki fizyczny i logiczny dotyczą sposobu rozmieszczenia urządzeń, a nie śledzenia ruchu.

Dlaczego tak

Moduł 1000BASE-LX pracuje na fali 1310 nm i na światłowodzie jednomodowym obsługuje odległości do około 10 km, więc 2 km mieści się z zapasem. Moduł 1000BASE-SX jest przeznaczony do światłowodu wielomodowego na odległości kilkuset metrów. 1000BASE-T to moduł z gniazdem RJ45 na skrętkę, a 10GBASE-SR pracuje z inną przepływnością i na włóknie wielomodowym.

Dlaczego tak

Minimalny promień gięcia to 4 · 6 mm = 24 mm, a ostrzejsze zagięcie zmienia geometrię par i pogarsza parametry transmisyjne, np. tłumienie odbiciowe. Wartość 48 mm odpowiada ośmiokrotności średnicy, którą przyjmuje się zwykle podczas wciągania kabla pod naprężeniem, a nie dla kabla już ułożonego. Wartość 12 mm to pomylenie średnicy z promieniem w obliczeniach.

Dlaczego tak

Ściągacz izolacji obraca się wokół kabla, nacinając tylko płaszcz na ustawioną głębokość, dzięki czemu pary pozostają nienaruszone. Zaciskarka służy do zaciskania wtyków RJ45, choć często ma prosty nóż do cięcia przewodu. Narzędzie LSA wciska żyły w złącza IDC, a przecinarka (cleaver) służy do precyzyjnego łamania włókien światłowodowych.

Dlaczego tak

Złącze mechaniczne zakłada się na włókno po zdjęciu powłok ściągaczem i precyzyjnym przycięciu przecinarką, a samo złącze zawiera fabrycznie wypolerowany odcinek włókna z żelem dopasowującym. Spawarka z osłonkami to zestaw do spawania, czego w zadaniu nie przewidziano. Zaciskarka RJ45 służy do skrętki, a lutowania nie stosuje się do włókien szklanych.

Dlaczego tak

Odłamki włókien łatwo wbijają się w skórę i oczy, a są niemal niewidoczne, dlatego zbiera się je od razu do zamykanego pojemnika przeznaczonego na odpady światłowodowe. Zdmuchiwanie rozprasza je po pomieszczeniu, a strząsanie dłonią grozi wbiciem odłamka w palce. Pozostawianie ich na macie naraża innych pracowników i utrudnia sprzątanie stanowiska.

Dlaczego tak

Kanały naścienne lub przypodłogowe montuje się na powierzchni ściany bez kucia, a do nich dopasowane są ramki i puszki na moduły gniazd przy stanowiskach. Koryta siatkowe nad sufitem służą do prowadzenia głównych tras, ale nie doprowadzają kabli do gniazd przy biurkach. Rury w wylewce wymagają prac budowlanych, a drabinki w szafie porządkują kable tylko wewnątrz szafy.

Dlaczego tak

Sekwencje T568A i T568B różnią się zamianą miejscami par pomarańczowej i zielonej, więc styki 1 i 2 jednego końca trafiają na 3 i 6 drugiego, co daje kabel skrosowany. Kabel prosty ma oba końce w tej samej sekwencji. Kabel konsolowy ma odwróconą kolejność wszystkich ośmiu żył, a ekranowanie zależy od budowy kabla, nie od sekwencji zakończenia.

Dlaczego tak

Potrzeba co najmniej 20 portów miedzianych dla gniazd abonenckich oraz gniazda SFP na moduł optyczny dla łącza do rdzenia, a przełącznik 24 + 2 SFP spełnia oba warunki z zapasem. Model z 16 portami RJ45 nie obsłuży wszystkich gniazd mimo większej liczby SFP. Przełącznik bez SFP wymagałby dodatkowego konwertera mediów, a 8 portów miedzianych to zdecydowanie za mało.

Dlaczego tak

W kwadratowe otwory szyny wciska się nakrętki koszykowe (klatkowe), w które wkręca się śruby, najczęściej M6, przechodzące przez uszy montażowe urządzenia. Kołki rozporowe służą do mocowania w murze, a nie w stalowej szynie. Opaski zaciskowe porządkują kable i nie utrzymają ciężaru urządzenia, a nity uniemożliwiłyby późniejszy demontaż.

Dlaczego tak

Komputer łączy się z gniazdem kablem przyłączeniowym, od gniazda do panelu w szafie biegnie na stałe ułożony kabel instalacyjny (poziomy), a port panelu łączy się z przełącznikiem kablem krosowym. Odwrócona kolejność opisuje ten sam tor, ale od przełącznika, a nie od komputera. Zamiana miejscami gniazda i panelu sugeruje, że kabel instalacyjny biegnie z panelu do stanowiska, co przeczy budowie okablowania.

Dlaczego tak

Przy rozdzielonej parze (split pair) każdy styk jest połączony ze swoim odpowiednikiem, więc tester ciągłości nie widzi błędu, ale sygnał płynie żyłami z różnych par, które nie są ze sobą skręcone, co daje silne przesłuchy. Zamiana żył 1 i 2 w obu wtykach również przechodzi test ciągłości, ale nie psuje skrętu par. Przerwa żyły i połączenie T568A–T568B zostałyby wykryte już w mapie połączeń.

Dlaczego tak

Metoda źródła i miernika polega na wprowadzeniu do włókna światła o znanej mocy i zmierzeniu mocy na drugim końcu, a różnica w dB to tłumienność toru. Wizualny lokalizator uszkodzeń świeci czerwonym laserem, który uwidacznia pęknięcia i ostre zagięcia, ale nie podaje wartości tłumienności. Tester mapy połączeń i multimetr działają tylko w torach miedzianych.

Dlaczego tak

Opcja -c uruchamia iperf3 w trybie klienta łączącego się z podanym serwerem, a -t określa czas testu w sekundach. Opcja -s oznacza tryb serwera, więc drugie polecenie nie nawiąże połączenia z 192.168.1.10. Opcja -i ustawia odstęp między raportami pośrednimi, a -n określa liczbę bajtów do przesłania zamiast czasu trwania testu.

Dlaczego tak

Objaw zależny od ruchu wskazuje na uszkodzony kabel przyłączeniowy lub jego wtyk przy stanowisku, więc najszybszym testem jest zamiana go na sprawdzony i obserwacja, czy zrywanie ustało. Certyfikacja łącza stałego bada odcinek od gniazda do panelu, który leży w ścianie i nie jest poruszany. OTDR służy do światłowodów, a nslookup diagnozuje rozwiązywanie nazw, a nie warstwę fizyczną.

Dlaczego tak

Gwiazdka przy wyniku oznacza wynik marginalny: zmierzona wartość mieści się w limicie, ale różnica jest mniejsza niż niepewność pomiaru przyrządu. Wynik PASS* zalicza się zwykle jako pozytywny, ale warto sprawdzić zakończenia, bo łącze ma niewielki zapas. Wynik negatywny byłby oznaczony jako FAIL lub FAIL*, a gwiazdka nie świadczy o zgodności z wyższą kategorią.

Dlaczego tak

Przepustowość mierzy się, przesyłając dane przez punkt dostępowy (np. programem iperf3), co wymaga skojarzenia z siecią, a więc testu aktywnego. Poziom RSSI, szum i SNR oraz listę sieci na kanałach odczytuje się z ramek beacon, nasłuchując bez łączenia, czyli w teście pasywnym. Dlatego pasywny pomiar pokazuje zasięg, ale nie mówi, jak szybko sieć faktycznie przesyła dane.

Dlaczego tak

SNR to różnica poziomu sygnału i szumu wyrażonych w dBm: −62 dBm − (−90 dBm) = 28 dB, czyli więcej niż wymagane 25 dB. Wynik 152 dB powstaje po dodaniu wartości bezwzględnych zamiast ich odjęcia. Wynik ujemny otrzymuje się po odjęciu w odwrotnej kolejności (szum minus sygnał), a skoro 28 dB > 25 dB, wymaganie jest spełnione.

Dlaczego tak

Drugi oktet ma wartość 20, a 20 = 16 + 4, więc w zapisie ośmiobitowym ustawione są bity o wagach 16 i 4: 00010100. Zapis 00101000 to 40, czyli wynik przesunięcia o jedną pozycję w lewo. Zapis 00010010 to 18, a 00110100 to 52, więc żaden z nich nie odpowiada liczbie 20.

Dlaczego tak

Pula 100.64.0.0/10 jest przeznaczona dla translacji adresów po stronie operatora (CGNAT, RFC 6598), więc ruter znajduje się za NAT-em operatora i połączenia z internetu do niego nie docierają, nawet po przekierowaniu portu. Trzeba poprosić operatora o publiczny adres lub użyć tunelu. Adres nie należy do 10.0.0.0/8, a APIPA to pula 169.254.0.0/16.

Dlaczego tak

Sieć /29 ma 8 adresów, od 10.1.1.0 do 10.1.1.7, z czego pierwszy jest adresem sieci, a ostatni rozgłoszeniowym, więc hostom przydziela się adresy od .1 do .6. Adres 10.1.1.7 jest rozgłoszeniowy, a 10.1.1.0 to adres sieci. Adres 10.1.1.8 rozpoczyna już kolejną podsieć /29.

Dlaczego tak

Sieć /22 obejmuje cztery kolejne bloki /24: od 192.168.4.0 do 192.168.7.255, więc jej adres rozgłoszeniowy to 192.168.7.255. Adres 192.168.6.255 leży w środku zakresu i jest zwykłym adresem hosta, mimo że kończy się na 255. Uznanie go za rozgłoszeniowy to częsty błąd przenoszenia nawyków z maski /24 na maski krótsze.

Dlaczego tak

Adres ma jawnie zapisane trzy grupy (fe80, 1, 2a), więc symbol :: zastępuje pięć grup zerowych w środku, a w pozostałych grupach uzupełnia się zera wiodące: 0001 i 002a. Wpisanie zer po prawej stronie (1000, 2a00) zmienia wartość grup, bo pomija się tylko zera wiodące. Rozwinięcie :: w innym miejscu niż w zapisie przesuwa grupy 1 i 2a na niewłaściwe pozycje.

Dlaczego tak

Host wykonuje operację AND swojego adresu z maską i adresu docelowego z tą samą maską; jeśli adresy sieci są równe, odbiorca jest w lokalnej podsieci i ramka trafia do niego bezpośrednio, a w przeciwnym razie do bramy domyślnej. Maski nie dodaje się do adresów, a adres bramy jest konfigurowany osobno. Maska nie ma związku z adresami MAC ani z działaniem DNS.

Dlaczego tak

Między długością prefiksu /56 a /64 jest 64 − 56 = 8 bitów na numer podsieci, co daje 2⁸ = 256 podsieci /64. Wynik 8 to sama liczba bitów, a nie liczba kombinacji. Wynik 65 536 (2¹⁶) dotyczyłby prefiksu /48, który często przydziela się większym organizacjom.

Dlaczego tak

Prefiks /27 oznacza 27 bitów sieci i 5 bitów hosta, więc maska to 255.255.255.224, a maska odwrotna ma jedynki tylko w bitach hosta: 0.0.0.31 (2⁵ − 1). Wartość 0.0.0.32 to rozmiar bloku, a nie maska odwrotna. 255.255.255.224 jest zwykłą maską, a 0.0.0.63 odpowiada prefiksowi /26.

Dlaczego tak

Zakres obejmuje 16 bloków /24 (od .32 do .47), czyli 16 · 256 = 4096 adresów = 2¹², więc na hosty przypada 12 bitów, a prefiks to 32 − 12 = /20. Początek 32 jest wielokrotnością 16, więc blok jest poprawnie wyrównany. Prefiks /21 obejmie tylko 192.168.32.0–192.168.39.255, a /19 sięgnie do 192.168.63.255.

Dlaczego tak

Każdy bit przeniesiony z części hosta do części sieci zmniejsza liczbę adresów w podsieci o połowę, więc dwa bity zmniejszają ją 2² = 4 razy: z 256 do 64. Spadek dwukrotny odpowiadałby wydłużeniu maski o jeden bit. Wzrost liczby adresów nastąpiłby przy skróceniu maski, a nie jej wydłużeniu.

Dlaczego tak

Adres IPv6 ma 128 bitów, więc przy prefiksie /120 na identyfikator interfejsu zostaje 8 bitów, czyli 2⁸ = 256 adresów. W IPv6 nie ma adresu rozgłoszeniowego, więc nie odejmuje się dwóch adresów jak w IPv4, co daje błędny wynik 254. Wynik 128 odpowiada 7 bitom, czyli prefiksowi /121.

Dlaczego tak

Maska 255.255.255.224 (/27) dzieli ostatni oktet na bloki po 32 adresy: 0–31, 32–63, 64–95, 96–127 itd., a adresy .33 i .62 leżą w bloku 32–63. Para .30 i .33 jest rozdzielona granicą 32, para .62 i .65 granicą 64, a para .95 i .97 granicą 96. Podobieństwo liczb nie ma znaczenia — decyduje to, czy adresy leżą w tym samym bloku.

Dlaczego tak

Maska /20 tworzy bloki po 16 wartości trzeciego oktetu: pierwsza podsieć to 172.16.0.0–172.16.15.255, a druga 172.16.16.0–172.16.31.255, więc jej adres rozgłoszeniowy to 172.16.31.255. Adres 172.16.15.255 to rozgłoszenie pierwszej podsieci. Adres 172.16.16.255 wynika z przeniesienia nawyku maski /24, a 172.16.47.255 kończy trzecią podsieć.

Dlaczego tak

Dla 30 hostów wystarcza maska /27, bo 2⁵ − 2 = 30, a sieć /24 dzieli się na 2³ = 8 podsieci /27. Wynik 4 odpowiada masce /26, która jest większa niż potrzeba. Maska /28 daje 16 podsieci, ale każda pomieści tylko 14 hostów, czyli za mało.

Dlaczego tak

Podsieć /25 zajmuje adresy .0–.127, a /26 od .128 zajmuje .128–.191, więc wolny pozostaje blok .192–.255, czyli 64 adresy tworzące podsieć 192.168.1.192/26. Zapis 192.168.1.192/25 jest niepoprawny, bo podsieć /25 musi zaczynać się od .0 lub .128. Adres .160/26 nie leży na granicy bloku 64, a /27 to podsieć mniejsza niż możliwa.

Dlaczego tak

Pathping łączy działanie tracert i ping: najpierw ustala kolejne rutery na trasie, a potem przez pewien czas wysyła do każdego z nich pakiety i oblicza opóźnienie oraz utratę pakietów na poszczególnych przeskokach. Nie generuje dużego ruchu, więc nie mierzy przepustowości, do czego służy np. iperf3. Skanowanie portów wykonuje nmap, a czas odpowiedzi DNS sprawdza się np. poleceniem nslookup.