Test INF.02 — zestaw 19

Dlaczego tak

Kopia różnicowa obejmuje wszystkie zmiany od ostatniej kopii pełnej, czyli z poniedziałku, wtorku, środy i czwartku: 4 · 5 GB = 20 GB. Wynik 5 GB dotyczyłby kopii przyrostowej, która zawiera tylko zmiany od poprzedniej kopii dowolnego typu. Wynik 15 GB pomija jeden dzień, a kopia różnicowa nie zawiera ponownie danych z kopii pełnej.

Dlaczego tak

Funkcja Kopia zapasowa systemu Windows Server (konsola wbadmin.msc i polecenie wbadmin) wykonuje kopie całych woluminów, stanu systemu i odzyskiwania od zera (bare metal recovery) według harmonogramu. Historia plików chroni pliki w bibliotekach użytkownika i jest funkcją systemów klienckich. Robocopy kopiuje tylko pliki, a punkty przywracania nie chronią przed awarią dysku.

Dlaczego tak

Przełącznik /MIR kopiuje całe drzewo katalogów i usuwa z miejsca docelowego pliki, których nie ma już w źródle, więc kopia jest wiernym lustrem. Przełączniki /E i /S kopiują podkatalogi (odpowiednio z pustymi i bez pustych), ale niczego nie usuwają, więc w kopii zostają skasowane pliki. Przełącznik /MOV przenosi pliki, czyli usuwa je ze źródła po skopiowaniu.

Dlaczego tak

Jedynym pewnym testem kopii jest jej próbne odtworzenie w osobnym środowisku i sprawdzenie, że baza się uruchamia, a dane są kompletne. Wpis w dzienniku o poprawnym zakończeniu zadania mówi tylko, że program nie zgłosił błędu, a kopia może być niespójna lub obejmować nie to, co trzeba. Rozmiar i data pliku potwierdzają jedynie, że plik powstał.

Dlaczego tak

Obraz systemu odtwarza się ze środowiska odzyskiwania: po uruchomieniu z nośnika instalacyjnego wybiera się Napraw komputer → Rozwiązywanie problemów → Odzyskiwanie obrazu systemu, a kreator zapisuje obraz na nowy dysk. Skopiowanie plików obrazu na świeżo zainstalowany system nie przywróci stanu dysku. Przywracanie systemu korzysta z punktów zapisanych na uszkodzonym dysku, a Historia plików odtwarza tylko pliki użytkownika.

Dlaczego tak

Złośliwe oprogramowanie szyfruje wszystko, do czego ma dostęp zapisu, dlatego kopia musi być odłączona od systemu (offline, np. dysk wypinany po wykonaniu kopii) albo zapisana w trybie niezmiennym, którego nie da się nadpisać. RAID 1 tylko powiela każdą zmianę, więc zaszyfrowane dane trafią na oba dyski. Kompresja i szybszy nośnik nie ograniczają dostępu atakującego.

Dlaczego tak

Gdy dane są szyfrowane na komputerze klienta przed wysłaniem, a klucz nie opuszcza firmy, dostawca przechowuje tylko szyfrogram i nie może go odczytać. TLS chroni dane wyłącznie w czasie przesyłania, a po dotarciu na serwer dostawca ma do nich dostęp w postaci jawnej lub szyfrowanej własnym kluczem. Replikacja i wersjonowanie chronią przed utratą danych, a nie przed ich odczytem.

Dlaczego tak

Czas zapisu to 18 000 000 MB : 400 MB/s = 45 000 s, czyli 12,5 godziny przy stałej szybkości napędu. Wynik 100 h powstaje po potraktowaniu 400 MB/s jako 400 Mb/s, czyli ośmiokrotnym zaniżeniu szybkości. Wynik 45 h to pomylenie 45 000 sekund z tysiącami godzin, a 1,25 h — błąd o rząd wielkości przy zamianie TB na MB.

Dlaczego tak

W strategii wieży Hanoi każdy kolejny nośnik jest używany dwa razy rzadziej od poprzedniego, dzięki czemu przy kilku nośnikach przechowuje się kopie z coraz odleglejszych dni. Dziadek – ojciec – syn opiera się na kopiach dziennych, tygodniowych i miesięcznych, a nie na podwajaniu odstępów. W rotacji FIFO nośniki używa się po kolei, a kopia przyrostowa to rodzaj kopii, a nie sposób rotacji nośników.

Dlaczego tak

RAID 5 rozkłada bloki parzystości kolejno na wszystkie dyski, potrzebuje co najmniej trzech dysków i odtwarza dane po awarii jednego z nich. RAID 4 również korzysta z parzystości, ale zapisuje ją na jednym wydzielonym dysku, który staje się wąskim gardłem. RAID 6 ma dwie niezależne parzystości i wymaga co najmniej czterech dysków, a RAID 1 to lustro bez parzystości.

Dlaczego tak

Nową macierz tworzy się poleceniem mdadm --create, podając poziom --level=1 (lustro) i liczbę dysków --raid-devices=2. Opcja --level=0 utworzyłaby pasek bez redundancji, który traci dane po awarii jednego dysku. Opcja --assemble składa macierz już istniejącą na dyskach, a mkfs.ext4 tylko formatuje urządzenie i nie tworzy macierzy.

Dlaczego tak

Skoro obraz jest na matrycy, ale widać go tylko w świetle latarki, karta graficzna i matryca działają, a nie świeci podświetlenie (LED lub jego zasilanie). Uszkodzona karta graficzna nie wygenerowałaby pulpitu w ogóle albo dawałaby artefakty. Uszkodzony RAM zatrzymałby uruchamianie przed załadowaniem systemu, a przerwany przewód zasilacza nie wyłączyłby samego obrazu przy pracy na baterii.

Dlaczego tak

Opcja -t long programu smartctl zleca dyskowi rozszerzony autotest, który sprawdza całą powierzchnię, a wynik odczytuje się potem poleceniem smartctl -l selftest. Opcja -a tylko wyświetla zebrane atrybuty i historię testów, niczego nie uruchamiając. Polecenie hdparm -t mierzy szybkość odczytu, a fsck sprawdza system plików na partycji, a nie stan sprzętowy dysku.

Dlaczego tak

Powtarzalna wada pojawia się co obwód uszkodzonego wałka, a obwód to π · d: bęben 24 mm ma obwód około 75,4 mm, wałek ładujący około 37,7 mm, wywołujący około 50,3 mm, a utrwalający około 62,8 mm. Odstęp 75 mm odpowiada więc bębnowi światłoczułemu. Wałek ładujący dawałby plamki dwa razy częściej, czyli co około 38 mm, co łatwo pomylić przy pobieżnym pomiarze.

Dlaczego tak

BIOS Flashback zapisuje firmware z pendrive'a bezpośrednio do układu pamięci płyty, nawet bez procesora i pamięci, więc przywraca uszkodzone oprogramowanie układowe. Zworka CLR_CMOS i wymiana baterii kasują jedynie ustawienia, a nie naprawiają samego, uszkodzonego kodu UEFI. System operacyjny nie ma tu znaczenia, bo komputer nie przechodzi nawet procedury POST.

Dlaczego tak

Laptop z baterią wewnętrzną zasila płytę nawet po wyłączeniu, dlatego przed pracą przy złączach odłącza się zasilacz i taśmę baterii albo wyłącza ją specjalną opcją w UEFI, co chroni przed zwarciem. Złącze M.2 NVMe w laptopie nie jest przeznaczone do wymiany na gorąco. Formatowanie nowego dysku wykonuje się po montażu, a klucz licencyjny Windows jest zapisany w firmware płyty.

Dlaczego tak

Gdy struktura systemu plików jest cała, wystarczy odnaleźć sektor rozruchowy partycji i odtworzyć jej wpis (np. programem TestDisk), a wtedy wracają wszystkie pliki z nazwami i katalogami. Wyszukiwanie po sygnaturach (carving) odzyskuje zawartość plików, ale gubi ich nazwy i położenie. Formatowanie i chkdsk zapisują na dysku nowe struktury, co może zniszczyć dane do odzyskania.

Dlaczego tak

GNU ddrescue kopiuje najpierw łatwo czytelne obszary, zapisuje postęp w pliku mapy i dopiero potem wielokrotnie próbuje odczytać uszkodzone sektory, co minimalizuje obciążenie słabnącego dysku. Klasyczny dd czyta dysk liniowo i domyślnie przerywa pracę przy błędzie, nie zapamiętując też, co już skopiował. Chkdsk i defragmentacja zapisują na uszkodzonym dysku, a w takiej sytuacji trzeba tego unikać.

Dlaczego tak

Odzyskane pliki zapisuje się na innym nośniku, ponieważ każdy zapis na partycji źródłowej może nadpisać sektory, w których leżą jeszcze dane usuniętego pliku, a winfr wręcz wymaga, by miejsce docelowe było inne niż źródło. Nowy katalog na C: i katalog %TEMP% leżą na tej samej partycji, więc grożą nadpisaniem danych. Kosz nie jest miejscem docelowym odzyskiwania.

Dlaczego tak

Opcja -a programu rsync (archiwum) kopiuje rekurencyjnie i zachowuje uprawnienia, właścicieli (przy uruchomieniu jako root), daty i dowiązania, a przez SSH pobiera dane z serwera kopii. Sama opcja -r kopiuje katalogi, ale nie odtwarza uprawnień ani właścicieli. Polecenie cp nie obsługuje ścieżek zdalnych, a scp bez opcji -r nie skopiuje katalogu.

Dlaczego tak

Wartość netto to 320 zł + 25 zł + 1,5 · 120 zł = 525 zł, a po doliczeniu 23 % VAT: 525 zł · 1,23 = 645,75 zł. Kwota 525 zł to wartość netto bez podatku. Wynik 604,35 zł powstaje, gdy VAT naliczy się tylko od materiałów, a robociznę doliczy w kwocie netto, a 571,95 zł — gdy policzy się tylko jedną godzinę pracy.

Dlaczego tak

Windows rozpoznaje dysk SSD i w ramach Optymalizacji dysków wysyła do niego polecenia TRIM zamiast defragmentacji, więc użytkownik nie powinien uruchamiać defragmentacji ręcznie, bo zwiększa ona tylko liczbę zapisów. Wyłączenie TRIM pogarsza wydajność i równomierne zużycie komórek. Zapełnianie SSD do końca spowalnia zapis, bo kontroler ma mniej wolnych bloków do zarządzania.

Dlaczego tak

Adresacja IP i wybór trasy należą do warstwy 3 modelu ISO/OSI, czyli sieciowej, której w czterowarstwowym modelu TCP/IP odpowiada warstwa internetowa (Internet). Warstwa łącza danych posługuje się adresami MAC i jest domeną przełącznika, a nie rutera. Warstwa transportowa (TCP, UDP) odpowiada za porty i niezawodność transmisji, a nie za trasowanie pakietów.

Dlaczego tak

Ethernet działa w warstwie dostępu do sieci, IP w warstwie internetowej, TCP w transportowej, a HTTP w warstwie aplikacji, więc kolejność od dołu to Ethernet, IP, TCP, HTTP. Postawienie IP pod Ethernetem odwraca relację ramki i pakietu, bo to ramka Ethernet przenosi pakiet IP. Umieszczenie TCP pod IP lub HTTP pod TCP zamienia miejscami warstwy, w których segmenty są zamykane w pakietach.

Dlaczego tak

Wartość 17 w polu Protocol nagłówka IPv4 oznacza UDP (TCP ma numer 6), a port 67 to port serwera DHCP, do którego klient wysyła komunikaty DHCPDISCOVER i DHCPREQUEST. Serwer DNS nasłuchuje na porcie 53, a TFTP na porcie 69 protokołu UDP. Odpowiedź z TCP jest błędna, bo DHCP korzysta wyłącznie z UDP.

Dlaczego tak

Każde piętro tworzy gwiazdę wokół swojego przełącznika, a przełączniki pięter są gwiaździście podłączone do przełącznika głównego, co daje topologię gwiazdy rozszerzonej, nazywaną też hierarchiczną lub drzewa. Magistrala wymagałaby wspólnego kabla, do którego podłącza się wszystkie stacje. Pierścień i siatka pełna wymagałyby połączeń zamkniętych w obieg lub każdego węzła z każdym.

Dlaczego tak

W gwieździe każdy komputer ma własny kabel do przełącznika, więc awaria jednego przewodu odcina tylko to stanowisko, a nowe gniazdo dołącza się bez przerywania pracy innych. W magistrali i pojedynczym pierścieniu przerwanie wspólnego medium zatrzymuje całą sieć. Siatka pełna jest odporna na awarie, ale przy n komputerach wymaga n(n − 1)/2 połączeń, co w biurze jest niepraktyczne.

Dlaczego tak

Konwerter mediów to osobne, zasilane urządzenie z portem RJ45 z jednej strony i złączem optycznym (lub gniazdem SFP) z drugiej, które przetwarza sygnał między skrętką a światłowodem. Moduł SFP pełni tę funkcję tylko po włożeniu do gniazda SFP, którego ten przełącznik nie ma. Przełącznica światłowodowa jest elementem pasywnym i tylko zakańcza włókna, a punkt dostępowy zapewnia łączność bezprzewodową.

Dlaczego tak

Elementy pasywne nie wzmacniają ani nie przetwarzają sygnału i nie wymagają zasilania: są to panel krosowy, gniazdo RJ45, kabel krosowy i organizer kabli, czyli 4 elementy. Przełącznik, ruter, punkt dostępowy i konwerter mediów są zasilane i przetwarzają sygnał, więc są aktywne. Wynik 5 pojawia się zwykle, gdy konwerter mediów uzna się za pasywny, bo wygląda jak prosta przejściówka.

Dlaczego tak

Plik ma 1,25 · 10⁹ B · 8 = 10¹⁰ bitów, a łącze 100BASE-TX przesyła 100 Mb/s, czyli 10⁸ b/s, więc transmisja trwa 10¹⁰ : 10⁸ = 100 s. Wynik 12,5 s powstaje po pominięciu zamiany bajtów na bity. Wynik 10 s dotyczyłby łącza gigabitowego 1000BASE-T, a 1000 s — łącza 10 Mb/s.

Dlaczego tak

Punkt konsolidacyjny (CP) to opcjonalne, stałe połączenie w okablowaniu poziomym, za którym krótsze odcinki kabla prowadzą do gniazd, więc przy zmianie aranżacji wymienia się tylko te odcinki, a nie cały kabel do szafy. Gniazdo telekomunikacyjne (TO) jest końcem okablowania poziomego przy stanowisku. BD i CD to punkty rozdzielcze okablowania szkieletowego budynku i kampusu, a nie elementy okablowania poziomego.

Dlaczego tak

Standard 10GBASE-T działa na pełnych 100 m kanału dopiero na okablowaniu kategorii 6A, sprawdzanym do częstotliwości 500 MHz. Na kablu kategorii 6 można uzyskać 10 Gb/s tylko na krótszych odcinkach, zwykle do około 55 m, zależnie od warunków przesłuchów obcych. Kategoria 5e nie jest przewidziana dla 10GBASE-T, a kategoria 7A działa, ale nie jest najniższą wystarczającą.

Dlaczego tak

Okablowanie strukturalne ma budowę hierarchiczną: punkt dystrybucyjny kampusu (CD) łączy budynki, punkt budynku (BD) obsługuje piętra, punkt piętra (FD) zasila okablowanie poziome, które kończy się gniazdem telekomunikacyjnym (TO). Kolejność BD przed CD odwraca relację kampusu i budynku. Postawienie FD wyżej niż BD przeczy temu, że punkt piętrowy jest podłączony do punktu budynkowego okablowaniem pionowym.

Dlaczego tak

W oznaczeniu X/YTP pierwsza część opisuje ekran całego kabla, a druga ekran par: S/FTP oznacza ekran ogólny z oplotu (S) i pary w folii (FTP). U/FTP ma ekranowane pary, ale nie ma ekranu ogólnego, a F/UTP i SF/UTP mają tylko ekran ogólny (folię albo oplot z folią) przy nieekranowanych parach. Pomyłka F/UTP z S/FTP jest częsta, bo oba zapisy zawierają literę F.

Dlaczego tak

Z jednego kartonu da się wyciąć tylko pełne odcinki: 305 m : 45 m = 6 odcinków (270 m), a reszta 35 m jest za krótka na kolejne łącze. Na 40 łączy potrzeba więc 40 : 6 ≈ 6,67, czyli 7 kartonów. Wynik 6 kartonów otrzymuje się, dzieląc łączną długość 1800 m przez 305 m, co pomija nieużyteczne końcówki w każdym kartonie.

Dlaczego tak

Wszystkie elementy toru transmisyjnego muszą mieć co najmniej kategorię i rodzaj ekranowania przewidziane w projekcie, a moduł kat. 5e UTP obniża kategorię łącza do 5e i przerywa ciągłość ekranu. Ekranowany panel kat. 6A i kable krosowe S/FTP kat. 6A spełniają wymagania, przy czym krosówki mogą mieć ekran lepszy niż kabel poziomy. Koryta kablowe nie są częścią toru transmisyjnego i ich kategoria nie ma znaczenia.

Dlaczego tak

Najdłuższy ciąg zależnych zadań to trasy, kable, montaż i pomiary: 3 + 4 + 2 + 1 = 10 dni, a montaż szafy mieści się w czasie budowy tras, więc nie wydłuża całości. Wynik 11 dni powstaje, gdy szafę doliczy się na końcu, choć może być montowana równolegle. Wyniki 9 i 7 pomijają któreś z zadań, które muszą następować po sobie.

Dlaczego tak

Potrzeba 70 + 2 + 1 = 73 adresów, a podsieć /26 ma 64 adresy, z czego tylko 62 nadają się dla hostów, więc projekt trzeba poprawić na co najmniej /25 (126 hostów). Odpowiedź o 64 adresach pomija zarówno adres sieci i rozgłoszeniowy, jak i to, że nawet 64 nie wystarczy dla 73 urządzeń. Adres .63 jest adresem rozgłoszeniowym tej podsieci i nie może być bramą.

Dlaczego tak

Pokój ma 8 m · 6 m = 48 m², czyli pięć rozpoczętych dziesiątek metrów kwadratowych, więc potrzeba 5 punktów abonenckich po 2 gniazda, razem 10 gniazd RJ45. Wynik 8 powstaje po zaokrągleniu 4,8 w dół, co zostawia część pomieszczenia bez gniazd. Wynik 5 to liczba punktów abonenckich, a nie gniazd.

Dlaczego tak

Okablowanie poziome biegnie od punktu dystrybucyjnego piętra (FD) do gniazda telekomunikacyjnego (TO) przy stanowisku. Połączenia BD–FD i CD–BD to okablowanie szkieletowe (pionowe budynku i kampusu). Kabel od gniazda do komputera to kabel przyłączeniowy obszaru roboczego, który nie wchodzi w skład okablowania poziomego, choć liczy się do długości kanału.