Test INF.02 — zestaw 4

Dlaczego tak

Obraz instalacyjny bywa sprzed kilku miesięcy, więc najpierw instaluje się aktualizacje zabezpieczeń i sterowników oraz upewnia, że działa ochrona antywirusowa i zapora. Wyłączanie Kontroli konta użytkownika i zapory oraz codzienna praca na koncie Administrator są sprzeczne z zaleceniami Microsoftu, bo ułatwiają złośliwemu oprogramowaniu przejęcie systemu. Pracę wykonuje się na koncie standardowym, a uprawnienia podnosi tylko w razie potrzeby.

Dlaczego tak

Oprogramowanie UEFI uruchamia z partycji systemowej EFI program rozruchowy GRUB, który ładuje do pamięci jądro Linuksa i obraz initramfs z niezbędnymi sterownikami. Jądro montuje główny system plików i uruchamia systemd jako proces o numerze 1, a ten uruchamia usługi i menedżer logowania. systemd nie może działać przed jądrem, a jądro nie zostanie załadowane bez programu rozruchowego.

Dlaczego tak

Dwa programy skanujące jednocześnie każdy plik w czasie rzeczywistym spowalniają system i mogą się wzajemnie blokować, dlatego Defender Antywirus po wykryciu zarejestrowanego innego antywirusa wyłącza swoją ochronę w czasie rzeczywistym. Nie jest odinstalowywany i włącza się ponownie, gdy zewnętrzny program zostanie usunięty lub wygaśnie jego licencja. Nie blokuje też instalacji innych programów zabezpieczających.

Dlaczego tak

Prefiks /26 oznacza 26 jedynek w masce: trzy pełne oktety (24 bity) i dwa najstarsze bity czwartego oktetu, czyli 11000000 = 192. Zgadza się to z adresem rozgłoszeniowym .63 — podsieć /26 obejmuje 64 adresy, od .0 do .63. Maska 255.255.255.224 to /27, a 255.255.255.128 to /25.

Dlaczego tak

Składnia netsh interface ipv4 set address name="…" static adres maska brama ustawia adres statyczny wraz z maską i bramą domyślną. Słowo dhcp przełącza kartę na automatyczne pobieranie adresu i nie przyjmuje kolejnych parametrów adresowych. Polecenie ipconfig nie ma przełącznika /set — służy do wyświetlania konfiguracji oraz odnawiania dzierżawy, a set dnsservers ustawia tylko serwer DNS.

Dlaczego tak

Adresy z zakresu 169.254.0.0/16 system przydziela sobie sam (APIPA), gdy nie otrzyma odpowiedzi od serwera DHCP; z takim adresem komunikuje się tylko z hostami w tym samym segmencie. Należy sprawdzić kabel, port przełącznika i działanie serwera DHCP, a następnie wykonać ipconfig /renew. Adres 169.254.x.x nie jest adresem publicznym, a adres lokalny łącza IPv6 ma postać zaczynającą się od fe80::.

Dlaczego tak

Udany ping na adres IP w internecie dowodzi, że kabel, adresacja i brama działają; zawodzi jedynie tłumaczenie nazwy domenowej na adres, za które odpowiada serwer DNS. Należy sprawdzić adres DNS w konfiguracji karty, a po poprawce można wyczyścić pamięć podręczną poleceniem ipconfig /flushdns. Zmiana bramy lub kabla nie ma związku z rozwiązywaniem nazw, a ipconfig /release odłączy komputer od sieci.

Dlaczego tak

Sieć z ukrytym SSID nie pojawia się na liście dostępnych sieci, dlatego trzeba ją dodać ręcznie, podając dokładną nazwę (z rozróżnieniem wielkości liter), rodzaj zabezpieczeń, np. WPA2/WPA3-Personal, oraz hasło. Najsilniejsza sieć na liście to zwykle zupełnie inna, widoczna sieć. Tryb samolotowy wyłącza moduły radiowe, a WPS nie używa nazwy sieci jako kodu PIN.

Dlaczego tak

Funkcja Hotspot mobilny (Ustawienia > Sieć i internet) tworzy na karcie Wi-Fi punkt dostępu, wskazuje udostępniane połączenie i sama przydziela adresy podłączonym urządzeniom. Odnajdywanie sieci i udostępnianie plików pozwalają widzieć komputery i zasoby w sieci lokalnej, ale nie przekazują dostępu do internetu. Profil sieci zmienia tylko reguły zapory.

Dlaczego tak

Tryb kiosku, czyli dostęp przypisany, ogranicza wybrane konto do jednej aplikacji uruchamianej na pełnym ekranie, bez pulpitu, menu Start i dostępu do ustawień — jest przeznaczony dla urządzeń publicznych. Tryb skupienia tylko wycisza powiadomienia na określony czas, a tryb gry przydziela zasoby uruchomionej grze. Motyw o wysokim kontraście jest ułatwieniem dostępu dla osób słabowidzących.

Dlaczego tak

Skojarzenia typów plików z programami zmienia się w sekcji Aplikacje domyślne, gdzie można wskazać program dla konkretnego rozszerzenia; to samo daje polecenie „Otwórz za pomocą” > „Zawsze”. Motywy zmieniają wygląd systemu, a zmienna PATH określa katalogi przeszukiwane przy uruchamianiu programów z konsoli. Harmonogram zadań uruchamia zadania według wyzwalaczy czasowych lub zdarzeń, a nie otwiera plików.

Dlaczego tak

Opcja -G polecenia usermod ustawia listę grup dodatkowych, a dodatkowa opcja -a (append) sprawia, że grupa zostanie dopisana do istniejących. Samo usermod -G sudo jan zastąpi wszystkie dotychczasowe grupy dodatkowe jedną grupą sudo, co jest częstym błędem administratorów. useradd tworzy nowe konto, a groupadd tworzy nową grupę.

Dlaczego tak

Profil obowiązkowy (mandatory) tworzy się, zmieniając rozszerzenie pliku rejestru użytkownika z .DAT na .MAN; użytkownik może zmieniać ustawienia w czasie sesji, ale nie są one zapisywane. Profil tymczasowy również nie zachowuje zmian, lecz system ładuje go sam w razie błędu odczytu właściwego profilu, a nie na skutek decyzji administratora. Profil mobilny jest przechowywany na serwerze i zapisuje zmiany przy wylogowaniu.

Dlaczego tak

Prawa użytkownika, takie jak zmiana czasu systemowego, zamykanie systemu czy logowanie lokalne, przypisuje się kontom i grupom w gałęzi Przypisywanie praw użytkownika zasad zabezpieczeń lokalnych. Dodanie nauczyciela do grupy Administratorzy dałoby mu znacznie więcej uprawnień, niż potrzeba, co narusza zasadę minimalnych uprawnień. Zasady haseł i konto logowania usługi nie decydują o tym, kto może zmieniać czas.

Dlaczego tak

Próg blokady konta określa liczbę nieudanych prób logowania, po której konto zostaje zablokowane; razem z czasem trwania blokady chroni przed odgadywaniem haseł. Historia haseł decyduje, ile poprzednich haseł nie można ponownie użyć, a minimalny okres ważności — po ilu dniach wolno hasło zmienić. Zasady inspekcji tylko rejestrują zdarzenia logowania w dzienniku i niczego nie blokują.

Dlaczego tak

Polecenie gpupdate /force ponownie stosuje wszystkie zasady grupy, także te niezmienione, bez czekania na cykliczne odświeżenie. gpresult /r wyświetla wynikowy zestaw zasad (RSoP) dla komputera i użytkownika, czyli informuje, które obiekty zasad faktycznie obowiązują. Przełączniki obu poleceń bywają mylone, ale gpresult niczego nie stosuje, a gpupdate nie wyświetla raportu.

Dlaczego tak

Bez opcji odmawiania miejsca przydziały tylko monitorują wykorzystanie dysku i zapisują zdarzenia w dzienniku, a użytkownik może przekroczyć limit. Poziom ostrzeżenia niższy od limitu jest ustawieniem prawidłowym i służy jedynie do wcześniejszego powiadomienia. Przydziały dyskowe są funkcją systemu NTFS, a nie FAT32, i dotyczą plików, których właścicielem jest dany użytkownik.

Dlaczego tak

Każda cyfra ósemkowa to suma praw: 4 — odczyt, 2 — zapis, 1 — wykonanie; 6 = 4 + 2 daje właścicielowi rw-, 4 daje grupie r--, a 0 pozbawia pozostałych wszelkich praw. Zapis rw-r--r-- odpowiada 644, czyli pozostawia odczyt także innym użytkownikom. rwxr----- to 740, a r--rw---- to 460, gdzie pomylono kolejność właściciela i grupy.

Dlaczego tak

Przy dostępie przez sieć obowiązują jednocześnie uprawnienia udziału i NTFS, a efektywne jest bardziej restrykcyjne z nich. Udział pozwala jedynie na odczyt, więc mimo prawa Modyfikacja w NTFS księgowa nie zapisze zmian przez sieć. Modyfikację miałaby tylko, logując się lokalnie na komputerze z folderem, bo wtedy uprawnienia udziału nie mają zastosowania.

Dlaczego tak

Podgląd zdarzeń (eventvwr.msc) zawiera dzienniki systemu, aplikacji i zabezpieczeń; w dzienniku System zdarzenie 41 źródła Kernel-Power informuje, że system uruchomił się ponownie bez prawidłowego zamknięcia. services.msc służy do zarządzania usługami, devmgmt.msc — urządzeniami i sterownikami, a taskschd.msc — zaplanowanymi zadaniami. Harmonogram zadań ma historię wykonania zadań, ale nie rejestruje przyczyn restartów.

Dlaczego tak

YaST to centralne narzędzie konfiguracyjne openSUSE, które w trybie tekstowym (ncurses) i graficznym obsługuje m.in. sieć, użytkowników, zaporę, oprogramowanie i usługi. nmtui ma interfejs tekstowy, ale konfiguruje wyłącznie połączenia sieciowe NetworkManagera. Synaptic jest graficznym menedżerem pakietów dla Debiana, a Ustawienia GNOME wymagają środowiska graficznego.

Dlaczego tak

Licencja GPL pozwala modyfikować i rozpowszechniać program, także odpłatnie, ale wymaga, aby wersja pochodna była rozpowszechniana na tej samej licencji wraz z dostępem do kodu źródłowego (tzw. copyleft). Zamknięcie kodu jest dopuszczalne przy licencjach permisywnych, np. MIT, a nie przy GPL. Licencja nie wymaga zgody FSF ani nie zabrania sprzedaży.

Dlaczego tak

dpkg -l wyświetla listę pakietów znanych systemowi pakietów wraz z wersjami i stanem instalacji, a operator > przekierowuje wynik do pliku. lsmod wyświetla załadowane moduły jądra, a ps aux — uruchomione procesy, czyli nie wszystkie zainstalowane programy. apt update odświeża tylko listy pakietów dostępnych w repozytoriach i zapisze do pliku komunikaty pobierania.

Dlaczego tak

Licencja OEM jest sprzedawana razem z urządzeniem i jest do niego przypisana, więc po wymianie komputera nie można jej przenieść na inny sprzęt. Przenoszenie po usunięciu ze starego komputera dopuszcza licencja pudełkowa (Retail), dlatego te dwa typy są często mylone. Licencja na system jest bezterminowa i nie pozwala na jednoczesną instalację na dwóch komputerach.

Dlaczego tak

AnyDesk, podobnie jak TeamViewer, służy do zdalnego dostępu do pulpitu: technik widzi ekran klienta i steruje myszą oraz klawiaturą po zaakceptowaniu połączenia przez klienta. PuTTY to klient SSH i Telnet dający dostęp tekstowy do konsoli, a WinSCP przesyła pliki protokołami SFTP i SCP. Wireshark przechwytuje i analizuje ruch sieciowy.

Dlaczego tak

Polecenie winget install pobiera pakiet z repozytorium i instaluje go, a opcja --id wskazuje dokładny identyfikator pakietu. winget search wyszukuje pakiety, a winget show wyświetla informacje o pakiecie, ale żadne z nich niczego nie instaluje. msiexec /i instaluje lokalny plik .msi i nie rozpoznaje identyfikatorów repozytorium winget.

Dlaczego tak

Standardowym portem protokołu IMAP z szyfrowaniem SSL/TLS od początku połączenia (IMAPS) jest 993. Port 143 to IMAP bez szyfrowania lub z szyfrowaniem włączanym poleceniem STARTTLS. Port 995 jest przeznaczony dla POP3 z SSL/TLS, a 465 — dla wysyłania poczty protokołem SMTP z SSL/TLS.

Dlaczego tak

Polecenie Get-FileHash oblicza skrót pliku, a parametr -Algorithm wybiera algorytm; SHA256 jest zresztą wartością domyślną. Wynik porównuje się z sumą kontrolną ze strony wydawcy, aby wykryć uszkodzenie lub podmianę pliku. certutil -hashfile również liczy skróty, ale z parametrem MD5 da inny algorytm niż wymagany, a Get-Content i Test-Path nie mają parametru -Algorithm.

Dlaczego tak

Biblioteka VCRUNTIME140.dll należy do środowiska uruchomieniowego Visual C++, które instaluje się oficjalnym pakietem Microsoftu, zgodnie z wymaganiami producenta programu. Pobieranie pojedynczych plików DLL z przypadkowych serwisów grozi zainfekowaniem systemu i niezgodnością wersji. Tryb zgodności ani wyłączenie antywirusa nie dostarczą brakującej biblioteki.

Dlaczego tak

Office Deployment Tool instaluje pakiet według pliku configuration.xml, w którym elementy ExcludeApp wykluczają wskazane aplikacje, np. Outlook i Access; ten sam plik można użyć na wszystkich 20 komputerach. Usunięcie skrótów lub blokada w zaporze pozostawiają programy zainstalowane, więc nie spełniają zamówienia klienta. Microsoft 365 instaluje się technologią Click-to-Run, a nie z osobnych plików MSI.

Dlaczego tak

Polecenie type w cmd i cat w Linuksie wyświetlają zawartość pliku tekstowego. copy w Windows odpowiada cp, a nie mv, które przenosi lub zmienia nazwę pliku; z kolei move odpowiada mv, a nie cp. del usuwa pliki, więc jego odpowiednikiem jest rm, podczas gdy rmdir usuwa puste katalogi.

Dlaczego tak

Wieloznacznik ? zastępuje dokładnie jeden dowolny znak, więc pasują nazwy, w których między „raport” a „.txt” jest jeden znak: raport1.txt i raportA.txt. Plik raport.txt nie ma w tym miejscu żadnego znaku, a raport12.txt ma dwa. Wszystkie cztery pliki wyświetliłoby polecenie z gwiazdką, która zastępuje dowolny ciąg znaków, także pusty.

Dlaczego tak

Polecenie man -k (równoważne apropos) przeszukuje krótkie opisy wszystkich stron podręcznika i wyświetla polecenia, w których opisie występuje podane słowo, np. fdisk czy parted. man partition szuka strony o dokładnie takiej nazwie, której nie ma. help wyświetla pomoc do poleceń wbudowanych powłoki bash, a partition --help zadziała tylko, jeśli istnieje program o takiej nazwie.

Dlaczego tak

hostnamectl set-hostname zmienia nazwę hosta w działającym systemie i zapisuje ją w pliku /etc/hostname, więc zmiana jest trwała. Samo polecenie hostname zmienia nazwę tylko w działającym systemie, więc restart przywróci nazwę zapisaną w /etc/hostname. Nadpisanie pliku /etc/hosts usunie wpisy rozwiązywania nazw, a export zmienia jedynie zmienną środowiskową bieżącej powłoki.

Dlaczego tak

Aby uruchomić skrypt przez podanie jego ścieżki, plik musi mieć ustawione prawo wykonania (x), które nadaje polecenie chmod +x; alternatywnie można wywołać bash backup.sh. Pierwszy wiersz #! wskazuje tylko interpreter, ale nie nadaje uprawnień. Linux nie rozpoznaje programów po rozszerzeniu, a polecenie exit i katalog /tmp nie zmieniają praw pliku.

Dlaczego tak

Zasada RemoteSigned pozwala uruchamiać skrypty utworzone lokalnie, a od skryptów pobranych z internetu wymaga podpisu cyfrowego; zakres CurrentUser zmienia ustawienie tylko dla bieżącego konta i nie wymaga uprawnień administratora. Restricted to zasada blokująca wszystkie skrypty, czyli przyczyna problemu. AllSigned wymagałaby podpisu także od własnego skryptu, a Get-ExecutionPolicy tylko odczytuje ustawienie.

Dlaczego tak

W PowerShell zmienne środowiskowe odczytuje się przez dysk env:, poprzedzony znakiem $, czyli $env:USERPROFILE. Zapis %USERPROFILE% działa w wierszu poleceń cmd, ale PowerShell wyświetli go jako zwykły tekst. $USERPROFILE to niezdefiniowana zmienna PowerShell, więc wynik będzie pusty, a env:USERPROFILE bez znaku $ zostanie wypisane dosłownie.

Dlaczego tak

W bash przypisanie zapisuje się bez spacji wokół znaku = i bez znaku $ przed nazwą; znak $ stosuje się dopiero przy odczycie wartości, np. echo $katalog. Wiersz ze spacjami powłoka potraktuje jako wywołanie polecenia o nazwie katalog z argumentami, co kończy się błędem „command not found”. Zapis set katalog=… pochodzi z plików wsadowych cmd, a w bash ustawia parametry pozycyjne.

Dlaczego tak

Zmienna $# przechowuje liczbę argumentów przekazanych do skryptu, bez nazwy samego skryptu, czyli 3. Zmienna $2 to drugi argument, a więc /mnt/backup; pierwszym argumentem $1 jest „dokumenty”. Wynik 4 powstaje po wliczeniu nazwy skryptu, która jest dostępna w $0, ale nie jest liczona w $#.

Dlaczego tak

Operator < wewnątrz [[ ]] porównuje ciągi znaków leksykograficznie: „10” zaczyna się od znaku „1”, który jest wcześniej niż „9”, więc warunek jest prawdziwy i skrypt wypisuje A. Operator -lt porównuje liczby całkowite: 10 nie jest mniejsze od 9, więc wypisane zostaje D. Wybór B wynika z założenia, że < porównuje wartości liczbowe — w bash do tego służą -lt lub (( )).