Test INF.02 — zestaw 8

Dlaczego tak

Maska musi składać się z ciągu jedynek, po którym następują wyłącznie zera; 253 to binarnie 11111101, więc w trzecim oktecie po zerze występuje jeszcze jedynka. Wartości 252 (11111100), 254 (11111110) i 248 (11111000) mają ciągłe jedynki i dają poprawne maski /22, /23 i /29. Poprawne wartości oktetu maski to tylko 0, 128, 192, 224, 240, 248, 252, 254 i 255.

Dlaczego tak

Prefiks /64 obejmuje pierwsze cztery grupy po 16 bitów, czyli 2001:db8:abcd:12, a pozostałe 64 bity to identyfikator interfejsu, które w adresie sieci są zerami. Zapis 2001:db8:abcd::/64 pomija czwartą grupę 0012 i oznacza inną sieć (z czwartą grupą równą 0). Zapis z /128 opisuje pojedynczy adres hosta, a nie sieć.

Dlaczego tak

Prefiks /20 oznacza 20 jedynek: dwa pełne oktety (16 bitów) i cztery jedynki w trzecim, czyli 11110000 = 240, co daje maskę 255.255.240.0. Maska 255.255.224.0 ma 19 jedynek (/19), a 255.255.248.0 — 21 (/21), więc to pomyłki o jeden bit. Maska 255.240.0.0 to /12, czyli zakres całej puli prywatnej 172.16.0.0/12.

Dlaczego tak

Trzecie oktety 8, 9, 10 i 11 to binarnie 00001000–00001011, mają wspólne pierwsze sześć bitów, więc wspólny prefiks to 16 + 6 = 22 bity, a sieć sumaryczna to 192.168.8.0/22. Prefiks /23 obejmie tylko sieci 8 i 9. Prefiksy /21 i /20 obejmą dodatkowo sieci, których nie wymieniono (np. 192.168.12.0–15.0), więc nie opisują dokładnie tych czterech.

Dlaczego tak

Liczba adresów hostów to 2^(32 − prefiks) − 2: dla /26 daje to 64 − 2 = 62, co wystarcza dla 50 hostów. Maska /27 daje tylko 30 hostów, a /28 — 14, więc są za małe. Maska /25 (126 hostów) również wystarczy, ale marnuje ponad dwa razy więcej adresów, więc nie jest najmniejszą wystarczającą podsiecią.

Dlaczego tak

Na część hosta przypada 32 − 21 = 11 bitów, czyli 2^11 = 2048 adresów, z których adres sieci i adres rozgłoszeniowy nie mogą być przypisane hostom, więc zostaje 2046. Wynik 2048 to łączna liczba adresów w sieci bez odjęcia tych dwóch. Wartości 4094 i 1022 odpowiadają maskom /20 i /22, czyli pomyłce o jeden bit.

Dlaczego tak

Maska /25 dzieli ostatni oktet na dwie połowy: 0–127 i 128–255, a host .130 należy do sieci 192.168.1.128/25. Adres 192.168.1.200 leży w tym samym zakresie, natomiast 192.168.1.127 jest adresem rozgłoszeniowym pierwszej połowy, a .64 należy do pierwszej połowy. Adres 192.168.2.130 ma ten sam ostatni oktet, ale inny trzeci, więc jest w zupełnie innej sieci.

Dlaczego tak

Podział na 8 podsieci wymaga 3 dodatkowych bitów (2^3 = 8), więc maska to /27, a każda podsieć ma 32 adresy: .0, .32, .64, .96 itd. Trzecia podsieć zaczyna się od 192.168.10.64. Adres .96 to czwarta podsieć (pomyłka przy liczeniu od jedynki), a maska /26 dałaby tylko cztery podsieci po 64 adresy.

Dlaczego tak

Liczba podsieci to 2 do potęgi liczby pożyczonych bitów: 26 − 22 = 4, więc 2^4 = 16. Inaczej: sieć /22 ma 1024 adresy, a podsieć /26 — 64, co daje 1024 / 64 = 16. Wynik 4 to sama liczba pożyczonych bitów, a 64 to liczba adresów w każdej podsieci, a nie liczba podsieci.

Dlaczego tak

Dla 100 hostów potrzebna jest podsieć /25 (126 hostów): 192.168.50.0–127. Dla 50 hostów — /26 (62 hosty): 192.168.50.128–191. Dla 20 hostów wystarczy /27 (30 hostów), zaczynająca się od pierwszego wolnego adresu, czyli 192.168.50.192/27. Maska /28 daje tylko 14 hostów, a adres .160 nachodziłby na podsieć dla 50 hostów.

Dlaczego tak

Jitter to fluktuacja opóźnienia, czyli różnice w czasie dotarcia kolejnych pakietów; duży jitter powoduje przerywanie i zniekształcenie głosu, nawet gdy średnie opóźnienie jest małe. Przepustowość mówi, ile danych można przesłać w jednostce czasu, ale nie opisuje równomierności dostarczania. MTU to największy rozmiar pakietu w łączu, a TTL ogranicza liczbę przeskoków pakietu.

Dlaczego tak

Test aktywny wprowadza do sieci własny ruch i mierzy reakcję — tak działa ping, który wysyła żądania ICMP echo i mierzy czas odpowiedzi. Przechwytywanie ruchu na porcie lustrzanym, analiza dzienników zdarzeń i nasłuch ramek beacon jedynie obserwują ruch, który już istnieje, więc są testami pasywnymi. Testy pasywne nie obciążają sieci, ale nie sprawdzą trasy, którą akurat nic nie przesyła.

Dlaczego tak

Zabbix (podobnie jak Nagios czy PRTG) to system monitorowania, który cyklicznie odpytuje urządzenia (SNMP, agent, ping), zapisuje historię pomiarów i wyzwala alarmy z powiadomieniami. Wireshark analizuje przechwycone pakiety w danej chwili, ale nie służy do ciągłego nadzoru ani do powiadamiania. PuTTY jest klientem SSH, a iperf3 wykonuje jednorazowy pomiar przepustowości.

Dlaczego tak

Przełącznik przekazuje ramki unicast tylko na port, za którym znajduje się adresat, więc analizator podłączony do dowolnego portu zobaczy jedynie rozgłoszenia i własny ruch. Funkcja port mirroring (SPAN) kopiuje ruch wybranego portu na port monitorujący, gdzie można go przechwycić. Port konsoli służy do zarządzania przełącznikiem, a trunk do ruteru nie przenosi ruchu między dwoma hostami tego samego przełącznika.

Dlaczego tak

Pole ip.addr pasuje do adresu źródłowego lub docelowego, a operator && wymaga jednocześnie protokołu http, więc filtr pokaże ruch HTTP w obu kierunkach. Zapis host … and port 80 to składnia filtra przechwytywania (BPF), której pole filtra wyświetlania nie przyjmie. Operator || pokazałby cały ruch HTTP wszystkich hostów, a ip.dst ogranicza wynik do pakietów wysyłanych do hosta, pomijając jego odpowiedzi.

Dlaczego tak

W Windows przełącznik -n określa liczbę żądań echo, a -l rozmiar bufora danych w bajtach. Składnia -c i -s to odpowiedniki z polecenia ping w Linuksie, których Windows nie rozpoznaje w tym znaczeniu. Zamiana wartości wyśle 1000 pakietów po 50 bajtów, a -t wysyła żądania bez końca, aż do przerwania klawiszami Ctrl+C.

Dlaczego tak

Utracono 200 − 186 = 14 pakietów, a odsetek strat liczy się względem pakietów wysłanych: 14 / 200 = 0,07, czyli 7 %. Wynik 14 % to liczba utraconych pakietów potraktowana jak procent, a 93 % to udział pakietów, które dotarły. Wartość około 7,5 % powstaje po podzieleniu 14 przez liczbę odebranych zamiast wysłanych.

Dlaczego tak

Odpowiedzi z pierwszych dwóch przeskoków pokazują, że komputer, kabel, brama domowa 192.168.1.1 i pierwszy ruter dostawcy działają. Brak odpowiedzi od wszystkich dalszych przeskoków, także od celu, wskazuje, że pakiety giną za ruterem 10.20.0.1, np. w sieci operatora. Błędna brama lub uszkodzony kabel uniemożliwiłyby już odpowiedź z przeskoku 1, a DNS nie bierze udziału, bo cel podano jako adres IP.

Dlaczego tak

Każde połączenie stacji z serwerem przechodzi przez port przełącznika, który ogranicza przepływność do 100 Mb/s, więc to on wyznacza maksymalną szybkość kopiowania. Okablowanie kat. 5e obsługuje 1000BASE-T na 100 m, więc nie wymaga wymiany przy przejściu na gigabit. Karta serwera 1 Gb/s jest szybsza niż porty przełącznika, a długość kabli krosowych nie wpływa na przepływność, jeśli kanał mieści się w 100 m.

Dlaczego tak

Pasmo 5 GHz oferuje znacznie więcej niezachodzących kanałów niż trzy kanały 20 MHz w paśmie 2,4 GHz, więc przeniesienie klientów zmniejsza zakłócenia od sąsiednich sieci. Zwiększenie mocy nie usuwa zakłóceń współkanałowych, a nawet zwiększa wzajemne interferencje. Kanał 40 MHz w zatłoczonym paśmie 2,4 GHz zachodzi na jeszcze więcej sieci, a ukrycie SSID nie zmienia warunków radiowych.

Dlaczego tak

10GBASE-SR pracuje na fali 850 nm po światłowodzie wielomodowym i na włóknie OM4 osiąga około 400 m, więc 250 m mieści się w zasięgu. 10GBASE-LR jest przeznaczony do światłowodu jednomodowego (1310 nm, do 10 km). 1000BASE-SX działa na tym samym włóknie, ale tylko z przepływnością 1 Gb/s, a 10GBASE-T to standard dla skrętki miedzianej.

Dlaczego tak

Kopia konfiguracji pozwala odtworzyć VLAN-y, ustawienia portów i zarządzania w nowym urządzeniu, a oznaczenie kabli zapewnia podłączenie ich do właściwych portów. Wymianę wykonuje się w uzgodnionym oknie serwisowym, aby ograniczyć przestój. Przywrócenie ustawień fabrycznych przed zapisaniem konfiguracji bezpowrotnie ją usuwa, a odłączenie kabli bez oznaczeń zmusza do ustalania połączeń od nowa.

Dlaczego tak

10GBASE-T na kablu kat. 6 osiąga zasięg tylko około 55 m, a do 100 m wymaga okablowania kat. 6A o paśmie 500 MHz i lepszej odporności na przesłuch obcy. Przy 70 m kabel kat. 6 jest za długi, więc trzeba go wymienić. Kat. 5e ma jeszcze gorsze parametry, skrócenie kabli krosowych nie sprowadzi 70 m poniżej 55 m, a 10GBASE-T działa wyłącznie w pełnym dupleksie.

Dlaczego tak

Zgodność z kategorią potwierdza miernik certyfikujący, który mierzy parametry transmisyjne (tłumienność, NEXT, return loss, długość) w całym paśmie kat. 6A i porównuje je z limitami normy. Dioda link i ping pokazują tylko, że połączenie działa, ale nie że zachowa parametry przy 10 Gb/s. Prosty tester ciągłości wykrywa przerwy i zamiany, ale nie mierzy parametrów częstotliwościowych.

Dlaczego tak

Tester okablowania sprawdza ciągłość i mapę połączeń kabli miedzianych, a OTDR i miernik mocy optycznej mierzą tor światłowodowy — wszystkie badają medium transmisyjne. Ping, tracert i nslookup to narzędzia programowe działające w wyższych warstwach (sieciowej i aplikacji). Zaciskarka i narzędzie LSA służą do montażu, a nie do diagnozowania, a Wireshark analizuje ruch, nie medium.

Dlaczego tak

Generator tonowy podłącza się do gniazda w pokoju, a on podaje sygnał akustyczny na żyły kabla; sonda indukcyjna przykładana kolejno do portów panelu wydaje najgłośniejszy dźwięk przy właściwym kablu. OTDR i miernik mocy optycznej działają tylko na światłowodach. Multimetr w trybie pomiaru prądu nie pozwala odnaleźć kabla w wiązce, a niewłaściwie podłączony może uszkodzić urządzenie.

Dlaczego tak

Warstwa fizyczna obejmuje medium i sygnał, więc przerwana żyła w kablu jest typową awarią tej warstwy, którą wykrywa tester okablowania. Wyczerpana pula DHCP i błędny rekord DNS to problemy usług warstwy aplikacji, a brak trasy na ruterze dotyczy warstwy sieciowej. Rozpoznanie warstwy awarii pozwala od razu dobrać narzędzie: tester kabli, analizator lub polecenia diagnostyczne.

Dlaczego tak

Zmieniający się adres MAC przypisany jednemu adresowi IP oznacza, że dwa urządzenia używają tego samego IP i na zmianę odpowiadają na zapytania ARP, przez co ruch trafia raz do jednego, raz do drugiego. Pętla między przełącznikami wywołałaby burzę rozgłoszeniową i spowolnienie całej sieci, a nie zamianę MAC przy jednym adresie. Uszkodzony kabel odciąłby jeden komputer, a nie przełączał ruchu między dwoma.

Dlaczego tak

Gdy jedna strona ma wyłączoną autonegocjację, druga rozpoznaje tylko prędkość i przyjmuje dupleks połowiczny, więc karta pracuje w half duplex, a przełącznik w full duplex. Przełącznik w full duplex nadaje bez nasłuchu medium, karta w half duplex wykrywa wtedy kolizje (także późne) i przerywa nadawanie, a przełącznik odbiera urwane ramki z błędami CRC. Brama domyślna nie wpływa na błędy w warstwie łącza, a zbyt krótki kabel krosowy nie powoduje kolizji.

Dlaczego tak

Ustawienia takie jak VLAN-y, tryby portów, adres zarządzania i hasła są zapisane w konfiguracji, a nie w modelu urządzenia, więc trzeba wgrać ich kopię i podłączyć kable do tych samych portów. Nowy przełącznik ma konfigurację fabryczną i nie nauczy się VLAN-ów z ruchu — uczy się jedynie adresów MAC. Kopiowanie adresu MAC starego urządzenia nie przenosi żadnych ustawień.

Dlaczego tak

Łącze stałe okablowania poziomego wykonuje się jednym odcinkiem kabla bez połączeń pośrednich, więc uszkodzony kabel wymienia się na całej długości, a potem ponownie mierzy łącze. Skręcanie lub lutowanie żył rozplata pary i zmienia impedancję, przez co łącze nie spełni parametrów kategorii. Złączka RJ45–RJ45 w korycie to dodatkowe nieprzewidziane złącze, ukryte w trasie i niedostępne do serwisu.

Dlaczego tak

Prawidłowa praca wymaga łącza z oczekiwaną prędkością, łączności z bramą bez strat oraz działania usług wyższych warstw, co potwierdza otwieranie stron. Adres 169.254.x.x oznacza, że komputer nie otrzymał adresu od serwera DHCP, mimo świecącej diody. Łącze 100 Mb/s ze stratami wskazuje, że kabel nadal ma wadę, a brak rozwiązywania nazw to nierozwiązany problem z DNS.

Dlaczego tak

Dokumentacja powykonawcza naprawy pozwala w przyszłości odtworzyć, co i gdzie się stało: zawiera opis i lokalizację usterki, zakres wykonanych prac, wyniki pomiarów potwierdzające poprawność łącza oraz zaktualizowane oznaczenia gniazd i portów. Hasła użytkowników nie mogą trafiać do takiej dokumentacji. Koszty i lista programów nie opisują stanu okablowania.

Dlaczego tak

Światłowód doprowadzony do budynku (FTTH, np. w technologii GPON) zapewnia setki megabitów na sekundę niezależnie od odległości od centrali, także symetrycznie. ADSL2+ daje do około 24 Mb/s pobierania i znacznie mniej wysyłania, a na 3 km jeszcze mniej. VDSL2 osiąga wysokie przepływności tylko na krótkich odcinkach miedzi, rzędu kilkuset metrów, a modem telefoniczny ma zaledwie 56 kb/s.

Dlaczego tak

Rok ma 365 · 24 = 8760 godzin, a niedostępność może wynosić 100 % − 99,9 % = 0,1 %, czyli 8760 · 0,001 = 8,76 h. Wynik 87,6 h odpowiada dostępności 99 %, więc powstaje z pomylenia liczby dziewiątek. Wartość 36,5 h to 0,1 h przestoju za każdy dzień roku, a nie 0,1 % czasu.

Dlaczego tak

ONT (Optical Network Terminal) to terminal optyczny u klienta, który zamienia sygnał optyczny GPON na Ethernet. OLT (Optical Line Terminal) pracuje po stronie operatora i obsługuje wielu abonentów przez rozgałęźniki optyczne, dlatego łatwo pomylić oba skróty. DSLAM to urządzenie operatora w sieciach DSL, a modem ADSL łączy się z linią miedzianą, nie światłowodem.

Dlaczego tak

Urządzenie operatora udostępnia łącze przez Ethernet, więc ruter musi mieć port WAN Ethernet, a funkcje NAT, DHCP i Wi-Fi zapewnia ruter z wbudowanym punktem dostępowym. Ruter z modemem ADSL2+ ma port WAN RJ11 do linii telefonicznej, którego tu nie użyjemy. Przełącznik niezarządzalny nie wykonuje NAT ani DHCP, a punkt dostępowy w trybie klienta tylko łączy się z inną siecią bezprzewodową.

Dlaczego tak

Gdy kabel od modemu trafia do portu LAN, ruter działa jak przełącznik: komputery otrzymują adresy od modemu, a port WAN rutera pozostaje niepodłączony, więc panel pokazuje brak połączenia. Port WAN służy właśnie do podłączenia urządzenia operatora, a komputery podłącza się do portów LAN, więc te połączenia są poprawne. Zasilanie z innego gniazdka nie ma wpływu na adresację.

Dlaczego tak

Sieć /30 ma cztery adresy: 203.0.113.16 (adres sieci), .17 i .18 (hosty) oraz .19 (rozgłoszeniowy). Skoro firma ma .18, jedynym pozostałym adresem hosta, a więc bramą operatora, jest .17. Adresy .16 i .19 nie mogą być przypisane urządzeniom, a .20 należy już do następnej podsieci /30.

Dlaczego tak

BGP (Border Gateway Protocol) wymienia informacje o osiągalności sieci między systemami autonomicznymi operatorów i wybiera trasy według atrybutów ścieżki i polityk. OSPF, RIPv2 i EIGRP to protokoły rutingu wewnętrznego (IGP), stosowane w obrębie jednej organizacji. OSPF jest najczęściej mylony z BGP, bo oba spotyka się w dużych sieciach, ale OSPF działa wewnątrz jednego systemu autonomicznego.