Test INF.02 — zestaw 7

Dlaczego tak

1000BASE-T przesyła 1 Gb/s wszystkimi czterema parami skrętki na odległość do 100 m i wymaga co najmniej kategorii 5e. Kategoria 3 wystarczała dla 10BASE-T, ale nie spełnia wymagań pasma i przesłuchów dla gigabitu. Długości 185 m i 500 m to segmenty dawnych sieci na kablu koncentrycznym (10BASE2 i 10BASE5), a nie na skrętce.

Dlaczego tak

Norma PN-EN 50173 dzieli kanał 100 m na łącze stałe o długości do 90 m, czyli zainstalowany na stałe kabel od gniazda do panelu, oraz łącznie 10 m kabli krosowych i przyłączeniowych po obu stronach. Przyjęcie 100 m dla łącza stałego pomija kable krosowe, które także należą do kanału. Wartości 80 m i 95 m nie odpowiadają podziałowi przyjętemu w normie.

Dlaczego tak

Światłowód jednomodowy ma mały rdzeń (około 9 µm), w którym rozchodzi się jeden mod, więc dyspersja jest znikoma i standard 10GBASE-LR obsługuje 10 Gb/s na 10 km. Światłowód wielomodowy OM3 przy 10 Gb/s (10GBASE-SR) ogranicza zasięg do około 300 m z powodu dyspersji modowej. Skrętka kat. 6A przenosi 10 Gb/s tylko na 100 m, a kabel koncentryczny nie jest stosowany w takich sieciach LAN.

Dlaczego tak

FD (Floor Distributor) to punkt dystrybucyjny piętra, z którego wychodzi okablowanie poziome do gniazd. Punkt dystrybucyjny budynku oznacza się BD (Building Distributor), kampusu — CD (Campus Distributor), a gniazdo abonenckie — TO (Telecommunications Outlet). Najczęściej myli się FD z BD, bo oba są szafami dystrybucyjnymi, ale BD łączy okablowanie pionowe całego budynku.

Dlaczego tak

W oznaczeniu X/YTP pierwsza część opisuje ekran ogólny, a druga ekrany par: U oznacza brak ekranu, F folię, S oplot. U/FTP to więc kabel bez ekranu ogólnego z każdą parą owiniętą folią. Kabel z ogólną folią i nieekranowanymi parami to F/UTP, z oplotem ogólnym i folią na parach — S/FTP, a całkowicie nieekranowany — U/UTP.

Dlaczego tak

Gniazd podwójnych jest 30, więc kabli jest 60, a ich łączna długość to 60 · 35 m = 2100 m; po dodaniu 10 % zapasu otrzymuje się 2100 · 1,1 = 2310 m. Wynik 2100 m pomija zapas na trasy i zakończenia, a 1155 m powstaje, gdy policzy się jeden kabel na gniazdo podwójne. Zapas uwzględnia się, bo rzeczywiste trasy w korytach i pętle serwisowe są dłuższe od wyliczonej średniej.

Dlaczego tak

Każde stanowisko wymaga dwóch kabli krosowych: jednego od gniazda abonenckiego do komputera i drugiego w szafie od portu panelu do portu przełącznika, więc 24 · 2 = 48. Wynik 24 uwzględnia tylko jedną stronę połączenia, zwykle zapominając o krosowaniu w szafie. Kabel instalacyjny między gniazdem a panelem jest liczony osobno, w metrach, i nie jest kablem krosowym.

Dlaczego tak

Najpierw montuje się koryta, rury i szafę, bo kable układa się w gotowych trasach, a dopiero po ułożeniu kabli zakańcza się je na gniazdach i panelach. Pomiary okablowania wykonuje się na zakończonym okablowaniu pasywnym, zanim podłączy się urządzenia aktywne, by usterki nie myliły się z konfiguracją. Układanie kabli przed trasami lub pomiary przed ułożeniem kabli są niewykonalne lub wymagają powtarzania prac.

Dlaczego tak

Łącze stałe w okablowaniu poziomym nie może przekraczać 90 m, a cały kanał 100 m, niezależnie od kategorii i ekranowania kabla. Przy 105 m trzeba zaprojektować krótszą trasę albo dodatkowy punkt dystrybucyjny bliżej gniazd. Skrócenie kabli krosowych nie pomoże, bo samo łącze stałe już przekracza dopuszczalną długość, a kabel kat. 6A ma ten sam limit 100 m dla kanału.

Dlaczego tak

Zalecenie norm okablowania strukturalnego mówi o co najmniej jednym punkcie dystrybucyjnym piętra na każde 1000 m² powierzchni biurowej, więc 2500 m² wymaga zaokrąglenia w górę do trzech punktów. Wynik 2 jest zaokrągleniem w dół, które zostawiłoby 500 m² powyżej zalecanej obsługi jednego punktu. Dodatkowo każdy punkt powinien leżeć tak, aby łącza stałe do najdalszych gniazd nie przekraczały 90 m.

Dlaczego tak

Okablowanie pionowe (szkieletowe budynku) biegnie od punktu dystrybucyjnego budynku (BD) do punktów dystrybucyjnych pięter (FD), zwykle pionami kablowymi. Połączenia FD z gniazdami to okablowanie poziome, a łączenie budynków między sobą to okablowanie szkieletowe kampusu. Kabel od gniazda do komputera jest kablem przyłączeniowym i nie wchodzi w skład okablowania stałego.

Dlaczego tak

Program draw.io (diagrams.net) i podobne programy, np. Microsoft Visio, mają biblioteki symboli urządzeń sieciowych i pozwalają tworzyć czytelne schematy z opisami. Wireshark przechwytuje i analizuje ruch, więc dotyczy działającej sieci, a nie dokumentacji. PuTTY to klient SSH i konsoli szeregowej, a Nmap skanuje hosty i porty — żaden z nich nie rysuje schematów.

Dlaczego tak

Światłowód przesyła światło, więc nie przewodzi prądu, zapewnia separację galwaniczną między budynkami o różnych potencjałach uziemienia i jest odporny na zakłócenia elektromagnetyczne, a 400 m to dla niego niewielka odległość. Skrętka, także ekranowana, jest ograniczona do 100 m kanału i przenosi przepięcia oraz prądy wyrównawcze między budynkami. Repeater w połowie trasy wymagałby zasilania na zewnątrz i nie usuwa problemu różnicy potencjałów.

Dlaczego tak

Cisco Packet Tracer symuluje przełączniki, rutery, komputery i serwery, pozwala łączyć je kablami i konfigurować przez CLI oraz GUI, a także śledzić przepływ pakietów. VirtualBox wirtualizuje całe komputery i można w nim uruchomić np. system Linux, ale nie dostarcza symulowanych urządzeń sieciowych z ich systemem. Wireshark analizuje ruch, a Nmap skanuje sieć.

Dlaczego tak

Porty dwóch przełączników są tego samego typu (MDI-X), więc bez Auto-MDIX nadajnik jednego musi trafić na odbiornik drugiego, co zapewnia kabel skrosowany zamieniający pary 1-2 i 3-6. Kabel prosty łączy urządzenia różnego typu, np. komputer z przełącznikiem, i w tym połączeniu łącze się nie zestawi. Kabel konsolowy służy do zarządzania urządzeniem, a łącze szeregowe — do połączeń WAN między ruterami.

Dlaczego tak

W trybie konfiguracji interfejsu IOS przyjmuje adres i maskę w zapisie dziesiętnym kropkowym, a interfejsy rutera są domyślnie wyłączone, więc konieczne jest no shutdown. Zapis z prefiksem /24 zostanie odrzucony jako błędna składnia. Polecenie shutdown wyłącza interfejs, a 192.168.10.0 to adres sieci, którego nie można przypisać interfejsowi.

Dlaczego tak

Port dostępowy przenosi ruch jednej sieci VLAN bez znaczników, więc ustawia się tryb access i przypisuje go poleceniem switchport access vlan 20. Tryb trunk z listą dozwolonych VLAN-ów służy do połączeń między przełącznikami i przenosi ramki ze znacznikami 802.1Q. Polecenie vlan 20 z name tworzy sieć VLAN i nadaje jej nazwę, ale nie przypisuje do niej portu.

Dlaczego tak

Brama domyślna musi należeć do sieci hosta, a PC2 z siecią 192.168.2.0/24 ma wpisaną bramę z innej sieci, więc nie może odesłać odpowiedzi do PC1. Ruter zna obie sieci jako bezpośrednio podłączone, dlatego trasa statyczna nie jest potrzebna. Kabel PC1 działa, skoro brama odpowiada na jego ping, a zmiana maski PC1 na /16 nie naprawi drogi powrotnej z PC2.

Dlaczego tak

Wszystkie elementy toru muszą mieć tę samą lub wyższą kategorię oraz jednolity sposób ekranowania, inaczej najsłabszy element obniży parametry całego kanału i ciągłość ekranu zostanie przerwana. Moduł nieekranowany kat. 6A przerwie ekran kabla, co pogorszy odporność na zakłócenia. Moduł kat. 5e lub kat. 6 obniży kategorię kanału poniżej wymaganej 6A.

Dlaczego tak

Zalecenia montażowe dla skrętki kat. 5e i wyższych dopuszczają rozplecenie par najwyżej na około 13 mm, bo skręt par ogranicza przesłuchy i utrzymuje impedancję. Dłuższe rozplecenie pogarsza parametr NEXT, a łącze może nie przejść pomiaru certyfikacyjnego. Wartość 75 mm dopuszczano dla dawnej kategorii 3, która przenosiła znacznie niższe częstotliwości.

Dlaczego tak

Narzędzie uderzeniowe (punch-down, typu LSA lub 110) wciska żyłę w szczelinę złącza IDC, które przecina izolację i tworzy styk, a ostrze obcina wystający koniec. Zaciskarka służy do zakańczania kabla wtykiem RJ45 na kablach krosowych, a nie do złączy IDC w panelu. Spawarka łączy włókna światłowodowe, a ściągacz izolacji przygotowuje kabel koncentryczny.

Dlaczego tak

Spawarka światłowodowa ustawia włókna współosiowo i stapia je łukiem elektrycznym, a spaw ma typowo tłumienność rzędu setnych części decybela — mniejszą niż złącze mechaniczne. Zaciskarka i narzędzie LSA służą do zakańczania kabli miedzianych. Lutownica nie nadaje się do szklanych włókien, których nie łączy się lutem.

Dlaczego tak

Światło lasera w światłowodzie jest zwykle w paśmie podczerwieni, więc niewidoczne, a patrzenie w czoło aktywnego złącza grozi trwałym uszkodzeniem siatkówki. Czoło złącza ogląda się przez mikroskop z filtrem lub po upewnieniu się, że nadajnik jest wyłączony. Ostre odpady szklanych włókien zbiera się do pojemnika, a okulary chronią oczy przed odłamkami.

Dlaczego tak

Organizer kabli (poziomy) ma uchwyty lub szczotkę, przez które przeprowadza się kable krosowe, dzięki czemu nie zwisają, nie przesłaniają portów i nie obciążają gniazd. Panel zaślepiający tylko zakrywa nieużywane miejsce w szafie dla porządku przepływu powietrza. PDU rozprowadza zasilanie, a półka służy do ustawienia urządzeń bez uszu montażowych.

Dlaczego tak

W T568B para pomarańczowa zajmuje styki 1 i 2, para zielona styki 3 i 6, a para niebieska leży w środku na stykach 4 i 5, przy czym na styku 4 jest żyła niebieska. Sekwencja zaczynająca się od pary zielonej to T568A. Ułożenie par kolejno obok siebie (zielona na 3–4) rozdziela pary 3 i 6, co pogarsza przesłuchy i nie jest żadną sekwencją normy.

Dlaczego tak

30 gniazd podwójnych to 60 portów, więc potrzebne są trzy panele 24-portowe (72 porty) — dwa dałyby tylko 48. Jeden przełącznik 48-portowy nie obsłuży 60 portów, dlatego potrzebne są dwa (96 portów). Zestaw z jednym przełącznikiem powstaje, gdy liczy się jedno połączenie na stanowisko, pomijając drugi port gniazda.

Dlaczego tak

Wysokość w szafie liczy się w jednostkach U (1U = 44,45 mm), więc wystarczy zsumować: 1 + 1 + 1 + 1 + 2 + 2 = 8U. Wynik 6U powstaje, gdy UPS i półkę policzy się jako 1U, a 4U — gdy policzy się tylko elementy jednostkowe. Szafę dobiera się z zapasem miejsca na rozbudowę i wentylację, ale sama zajętość tych elementów to 8U.

Dlaczego tak

Połączenia krosowe są często przekładane, dlatego wykonuje się je fabrycznymi kablami krosowymi z żyłami wielodrutowymi, które są giętkie i odporne na wielokrotne zginanie. Kabel z żyłami jednodrutowymi przeznaczony jest do instalacji na stałe w złączach IDC i łamie się przy częstym zginaniu, a wtyki RJ45 do linki z nim nie współpracują pewnie. Kabel konsolowy służy do zarządzania urządzeniem, a nie do przesyłania danych użytkowników.

Dlaczego tak

Zamiana styków 1 i 2 ze stykami 3 i 6 to dokładnie różnica między sekwencjami T568A i T568B, więc wynik oznacza kabel skrosowany zamiast zamówionego prostego. W kablu prostym każdy styk łączy się z tym samym numerem po drugiej stronie, czyli 1→1, 2→2 itd. Zwarcie tester pokazałby jako połączenie dwóch żył ze sobą, a nie zamianę par.

Dlaczego tak

Reflektometr OTDR wysyła do włókna impulsy światła i mierzy czas powrotu światła odbitego oraz rozproszonego wstecznie, dzięki czemu pokazuje zdarzenia (spawy, złącza, przerwy) wraz z ich odległością. Miernik mocy optycznej ze źródłem światła zmierzy całkowitą tłumienność toru, ale nie wskaże, gdzie leży uszkodzenie. Tester RJ45 i multimetr dotyczą kabli miedzianych.

Dlaczego tak

Program iperf3 działa w parze: na jednym hoście uruchamia się go poleceniem iperf3 -s, a na drugim iperf3 -c z adresem serwera, po czym mierzy, ile danych udało się przesłać w zadanym czasie. Tracert pokazuje trasę i opóźnienia na kolejnych ruterach, ale nie mierzy przepustowości. Nslookup odpytuje serwer DNS, a arp wyświetla odwzorowania adresów IP na MAC.

Dlaczego tak

Fast Ethernet wykorzystuje tylko pary na stykach 1-2 i 3-6, a gigabit wszystkie cztery, więc przerwa lub zamiana w parze 4-5 albo 7-8 daje dokładnie taki objaw: łącze działa, lecz tylko z prędkością 100 Mb/s. Test mapy połączeń (wire map) od razu wykaże brakującą lub zamienioną żyłę. Pomiar światłowodu nie dotyczy kabla miedzianego, a PoE nie wpływa na negocjowaną prędkość.

Dlaczego tak

Miernik wyznacza długość pary metodą reflektometryczną, mierząc czas powrotu impulsu odbitego od końca przewodu lub od miejsca przerwy. Skoro trzy pary mają 48 m, a jedna 12 m, impuls w parze 4-5 odbija się od przerwy oddalonej około 12 m od miernika. Wszystkie pary w kablu mają praktycznie tę samą długość, więc różnica nie może być cechą fabryczną, a zwarcie zostałoby pokazane jako błąd mapy połączeń.

Dlaczego tak

W pomiarze pasywnym karta pracuje tylko jako odbiornik: zbiera ramki beacon i inne ramki zarządzające, mierzy RSSI, szum i wykorzystanie kanałów, nie wysyłając własnego ruchu. Połączenie z punktem i pomiar przepustowości lub opóźnień pakietami ICMP to pomiar aktywny, bo generuje ruch w sieci. Odczyt konfiguracji punktu dostępowego nie jest pomiarem fizycznych parametrów radiowych.

Dlaczego tak

RSSI podaje się w dBm, czyli w decybelach względem 1 mW; odbierane moce są znacznie mniejsze od 1 mW, więc wartości są ujemne, a im bliżej zera, tym sygnał silniejszy. Odczyt −45 dBm oznacza bardzo dobry sygnał, a −90 dBm sygnał na granicy odbioru. Wybór −90 dBm wynika z porównywania samych liczb bez znaku minus.

Dlaczego tak

Adres IPv6 ma 128 bitów zapisywanych jako osiem grup po cztery cyfry szesnastkowe (16 bitów), oddzielonych dwukropkami, np. 2001:db8:0:0:0:0:0:1. Zapis z oktetami dziesiętnymi oddzielonymi kropkami to adres IPv4, który ma 32 bity. Liczba 64 bitów odpowiada typowej długości części identyfikatora interfejsu lub prefiksu podsieci, a nie całego adresu.

Dlaczego tak

Adresy prywatne to 10.0.0.0/8, 172.16.0.0/12 (od 172.16.0.0 do 172.31.255.255) i 192.168.0.0/16, więc 172.20.15.3 jest prywatny. Adres 172.32.15.3 leży tuż za zakresem /12 i jest publiczny — to typowy błąd, gdy myśli się, że cała pula 172.x.x.x jest prywatna. Adres 192.186.1.10 różni się od 192.168 przestawionymi cyframi, a 100.10.1.1 jest zwykłym adresem publicznym.

Dlaczego tak

Maska /26 dzieli ostatni oktet na bloki po 64 adresy: 0–63, 64–127, 128–191, 192–255, a host .100 należy do bloku 64–127. Adres sieci to 192.168.5.64, a rozgłoszeniowy — ostatni w bloku — 192.168.5.127. Adres 192.168.5.255 byłby rozgłoszeniowy przy masce /24, a 192.168.5.128 to adres następnej podsieci.

Dlaczego tak

Maska 255.255.255.224 (/27) tworzy bloki po 32 adresy, więc host .70 leży w sieci 10.10.10.64 z hostami od .65 do .94 i rozgłoszeniowym .95. Brama .97 należy do następnej podsieci (.96–.127), więc host nie może jej osiągnąć bezpośrednio. Maska ma ciągłe jedynki i jest poprawna, a brak DNS uniemożliwiłby tylko rozwiązywanie nazw, nie samą komunikację z adresami spoza sieci.

Dlaczego tak

W każdej grupie pomija się zera wiodące (0db8 → db8, 0042 → 42), a jeden ciąg kolejnych grup zerowych zastępuje się podwójnym dwukropkiem. Usunięcie zer końcowych (ff00 → ff) zmienia wartość grupy, a dwa podwójne dwukropki w jednym adresie są niedozwolone, bo nie wiadomo, ile zer kryje każdy z nich. Zapis bez :: ma tylko pięć grup, więc nie jest pełnym adresem.