Test INF.03 — zestaw 10

Dlaczego tak

Kryterium 1.4.3 WCAG 2.0 na poziomie AA wymaga kontrastu co najmniej 4,5:1 dla zwykłego tekstu i 3:1 dla tekstu dużego, czyli od 18 punktów lub 14 punktów pogrubionego. Tekst 16 px nie jest tekstem dużym, więc wartość 3,8:1 jest niewystarczająca. Próg 3:1 dotyczy wyłącznie dużego tekstu, a kontrast 7:1 jest wymagany dopiero na poziomie AAA, a nie A.

Dlaczego tak

W topologii gwiazdy rozszerzonej (hierarchicznej) kilka gwiazd — tu sieci poszczególnych pięter z przełącznikami piętrowymi — łączy się z centralnym urządzeniem, tu przełącznikiem głównym. Magistrala wymaga wspólnego medium, do którego dołączone są wszystkie stacje, a pierścień — łączenia każdego urządzenia z dwoma sąsiadami w zamkniętą pętlę. W pełnej siatce każde urządzenie byłoby połączone z każdym innym.

Dlaczego tak

TCP jest protokołem połączeniowym warstwy transportowej: numeruje segmenty, odbiorca potwierdza ich otrzymanie, a nadawca ponownie wysyła te, których potwierdzenie nie nadeszło, dzięki czemu dane trafiają do aplikacji kompletne i we właściwej kolejności. UDP nie potwierdza odbioru ani nie retransmituje danych — suma kontrolna pozwala tylko odrzucić uszkodzony datagram. IP i ARP działają niżej i nie gwarantują dostarczenia.

Dlaczego tak

W sieciach Ethernet na skrętce miedzianej (np. 1000BASE-T) długość kanału między urządzeniami nie może przekraczać 100 m, niezależnie od kategorii kabla — dłuższe połączenie wymaga pośredniego przełącznika albo światłowodu. Ograniczenie 55 m dotyczy przesyłania 10 Gb/s skrętką kat. 6, a nie 1 Gb/s. Kamera IP jest urządzeniem przewodowym, a wartość 500 m dotyczyła dawnego kabla koncentrycznego 10BASE5.

Dlaczego tak

Polecenie tracert wysyła pakiety ze stopniowo zwiększanym polem TTL i wyświetla kolejne routery na trasie wraz z czasami odpowiedzi każdego z nich, co pozwala wskazać odcinek, na którym opóźnienie gwałtownie rośnie. nslookup tylko tłumaczy nazwę domeny na adres IP. ipconfig /all pokazuje konfigurację kart sieciowych komputera, a netstat — aktywne połączenia i nasłuchujące porty.

Dlaczego tak

Transmisja na żywo polega na wysyłaniu obrazu z komputera do serwera, więc decyduje o niej przepustowość wysyłania, czyli druga liczba w zapisie parametrów łącza. Tylko łącze 100/10 Mb/s pozwala wysyłać więcej niż 8 Mb/s. Pozostałe łącza mają znacznie wyższe prędkości pobierania, ale wysyłanie 5, 6 lub 2 Mb/s jest mniejsze niż przepływność transmisji, więc obraz byłby przerywany.

Dlaczego tak

W transmisji asynchronicznej nadajnik i odbiornik nie mają wspólnego sygnału zegarowego — odbiornik synchronizuje się na nowo przy każdym znaku dzięki bitowi startu, dlatego przerwy między znakami mogą mieć dowolną długość. Transmisja synchroniczna przesyła długie bloki danych bez bitów startu i stopu, utrzymując ciągłą synchronizację zegarów. Transmisja równoległa przesyła wiele bitów jednocześnie, a opisane łącze jest szeregowe.

Dlaczego tak

W formacie 8N1 każdy bajt danych wymaga przesłania 10 bitów: 1 bitu startu, 8 bitów danych i 1 bitu stopu, więc 9600 b/s / 10 b = 960 B/s. Wynik 1200 B otrzymuje się, dzieląc przez 8, czyli pomijając bity startu i stopu, co jest różnicą względem transmisji synchronicznej. Wartość 1067 B odpowiada ramce 9-bitowej, a 800 B — ramce 12-bitowej.

Dlaczego tak

W otwartej sieci Wi-Fi ruch nie jest szyfrowany na poziomie sieci bezprzewodowej, więc może go podsłuchać każdy w pobliżu. VPN tworzy szyfrowany tunel do zaufanego serwera, a HTTPS szyfruje dane między przeglądarką a serwerem strony, dzięki czemu hasła pozostają nieczytelne. Tryb incognito i czyszczenie historii usuwają ślady tylko na laptopie, nie chroniąc danych w sieci, a Bluetooth nie ma związku z ruchem Wi-Fi.

Dlaczego tak

Komunikatory audio-wideo pozwalają udostępnić cały ekran albo tylko jedno okno aplikacji — w drugim przypadku uczestnicy widzą wyłącznie zawartość edytora, a powiadomienia pojawiające się na pulpicie nie są przesyłane. Wyłączenie kamery ani mikrofonu nie zmienia tego, co widać na udostępnianym ekranie. Nagranie spotkania utrwaliłoby wszystkie wyświetlone powiadomienia, zamiast je ukryć.

Dlaczego tak

Netykieta zaleca, by temat wiadomości opisywał problem, bo ułatwia to pomoc i późniejsze wyszukiwanie, a pisanie wielkimi literami jest w internecie odbierane jak krzyk. Przed zadaniem pytania należy sprawdzić, czy nie odpowiedziano już na nie na forum. Wysyłanie tej samej wiadomości w wielu działach to tzw. crossposting, a masowe wiadomości do moderatorów są uznawane za nękanie i zaśmiecanie skrzynek.

Dlaczego tak

Przy zamianie z systemu dwójkowego na ósemkowy dzieli się liczbę na grupy po trzy bity od prawej i każdą grupę zamienia na jedną cyfrę: 111 = 7, 101 = 5, 101 = 5, więc wynik to 755 (właściciel: odczyt, zapis, wykonanie; grupa i pozostali: odczyt i wykonanie). Wartość 775 dawałaby grupie prawo zapisu, 644 odebrałoby prawo wykonania, a 557 to odwrócona kolejność grup.

Dlaczego tak

Liczba 45 to binarnie 00101101. Aby otrzymać −45 w kodzie U2, odwraca się wszystkie bity (11010010) i dodaje 1, co daje 11010011; sprawdzenie: −128 + 64 + 16 + 2 + 1 = −45. Zapis 10101101 to kod znak-moduł, w którym tylko najstarszy bit oznacza znak, a 11010010 to kod U1 bez dodania jedynki. Liczba 01010011 ma najstarszy bit równy 0, więc jest dodatnia.

Dlaczego tak

Iloczyn logiczny daje 1 tylko na tych pozycjach, na których obie liczby mają jedynki: porównując kolejne bity 11001010 i 10110110, jedynki wspólne występują wyłącznie na pozycji najstarszej i przedostatniej, co daje 10000010. Wynik 11111110 to suma logiczna (OR), a 01111100 to alternatywa wykluczająca (XOR). Wartość 10000110 zawiera błąd na trzeciej pozycji od prawej, gdzie pierwsza liczba ma 0.

Dlaczego tak

Funkcja bin(37) zwraca zapis dwójkowy z przedrostkiem 0b: 37 = 32 + 4 + 1, czyli 0b100101. hex(200) zwraca 0xc8, bo 200 = 12 · 16 + 8, a C to 12. int("1011", 2) interpretuje napis jako liczbę dwójkową i zwraca liczbę dziesiętną 11. Wersja bez przedrostków pomija to, że bin i hex je dodają, a „1011” zakłada, że int nie zmienia podstawy.

Dlaczego tak

Ransomware szyfruje pliki ofiary, często także na dyskach sieciowych, i żąda okupu, zwykle w kryptowalucie, za klucz do ich odszyfrowania — przed takim atakiem chronią przede wszystkim kopie zapasowe przechowywane w odłączonym miejscu. Adware wyświetla niechciane reklamy, a rootkit ukrywa obecność intruza w systemie. Robak rozprzestrzenia się samodzielnie przez sieć, ale nie musi szyfrować danych ani żądać okupu.

Dlaczego tak

W ataku XSS napastnik umieszcza na stronie złośliwy skrypt, który następnie wykonuje się w przeglądarkach innych użytkowników w kontekście atakowanej witryny i może np. wykraść ciasteczka sesji. Zapobiega się temu, zamieniając znaki specjalne HTML na encje przed wyświetleniem danych od użytkownika. SQL injection modyfikuje zapytania do bazy danych, DDoS przeciąża serwer ruchem, a man-in-the-middle przechwytuje komunikację w sieci.

Dlaczego tak

Atak słownikowy lub siłowy polega na masowym zgadywaniu haseł, więc skutecznie spowalnia go ograniczenie liczby nieudanych prób, czasowa blokada i test CAPTCHA odróżniający człowieka od automatu, a dodatkowo uwierzytelnianie dwuskładnikowe. Przeniesienie formularza tylko na chwilę opóźni atakującego, który łatwo znajdzie nowy adres. Dłuższa sesja nie ma wpływu na zgadywanie haseł, a podpowiedzi wręcz ułatwiłyby atak.

Dlaczego tak

Bóle kręgosłupa wynikające z długiego siedzenia, przemęczenie wzroku i zaburzenia snu to skutki dotyczące zdrowia ciała, czyli sfery fizycznej. Do sfery społecznej należą np. izolacja i osłabienie relacji z rówieśnikami, do poznawczej — problemy z koncentracją i pamięcią, a do emocjonalnej — lęk, rozdrażnienie czy uzależnienie. Opisane objawy mogą sprzyjać zmianom w innych sferach, ale same w sobie są fizyczne.

Dlaczego tak

Opisane zachowania to cyberprzemoc, która wpływa przede wszystkim na sferę emocjonalną i społeczną ofiary. Należy zrobić zrzuty ekranu jako dowody, zablokować sprawcę, zgłosić treści administratorowi serwisu i poprosić o pomoc rodzica, nauczyciela lub pedagoga, a w poważnych przypadkach — policję. Odpowiadanie agresją zaostrza konflikt, usunięcie wiadomości niszczy dowody, a milczenie i izolacja pogłębiają skutki psychiczne.

Dlaczego tak

Zasada 3-2-1 zaleca posiadanie trzech kopii danych (oryginał i dwie kopie zapasowe), przechowywanie ich na co najmniej dwóch różnych rodzajach nośników oraz trzymanie jednej kopii poza siedzibą, np. w chmurze lub w innym budynku. Dzięki temu dane przetrwają zarówno awarię dysku, jak i pożar czy kradzież w biurze. Kopie na tym samym dysku giną razem z nim, a kopie trzymane wyłącznie w biurze nie chronią przed zdarzeniami obejmującymi cały budynek.

Dlaczego tak

Podszywanie się pod inną osobę i wykorzystywanie jej wizerunku w celu wyrządzenia szkody jest w Polsce przestępstwem, a serwisy społecznościowe mają procedury usuwania fałszywych profili. Pracownik powinien zgłosić konto, ostrzec znajomych, by nie przekazywali pieniędzy, i zawiadomić policję, zachowując zrzuty ekranu. Zakładanie kolejnego konta wprowadza zamęt, a bezczynność pozwala oszustowi dalej wyłudzać pieniądze w jego imieniu.

Dlaczego tak

Latarka potrzebuje jedynie dostępu do lampy błyskowej, więc żądanie kontaktów, lokalizacji i mikrofonu wskazuje, że aplikacja zbiera dane użytkownika, np. w celach reklamowych lub przestępczych. Zgodnie z zasadą minimalizacji uprawnień należy ich odmówić, a najlepiej usunąć aplikację i instalować programy tylko z oficjalnego sklepu. Ograniczenie uprawnień do czasu używania nadal pozwala na zbieranie danych, a wyłączenie powiadomień niczego tu nie zmienia.

Dlaczego tak

Element BY wymaga oznaczenia autora, NC (NonCommercial) zakazuje wykorzystania w celach komercyjnych, a ND (NoDerivatives) zabrania rozpowszechniania zmienionej wersji utworu. Strona sklepu internetowego służy celom zarobkowym, a przycięcie zdjęcia jest jego modyfikacją, więc naruszone zostałyby oba ograniczenia. Samo podpisanie autora spełnia jedynie warunek BY, a na takie wykorzystanie trzeba uzyskać od fotografa osobną zgodę.

Dlaczego tak

O właścicielu strony decyduje domena czytana od prawej strony nazwy: tu domeną jest secure-login.top, a „twojbank.pl” to tylko dowolnie nadana subdomena, typowa dla oszustw podszywających się pod banki. HTTPS i kłódka oznaczają jedynie szyfrowane połączenie, a certyfikat może bez trudu uzyskać również oszust. Logo i kolory łatwo skopiować, dlatego nie należy podawać na takiej stronie danych logowania ani karty.

Dlaczego tak

Jednym z głównych celów normalizacji jest zapewnienie kompatybilności i zamienności wyrobów, tak aby elementy różnych producentów współpracowały ze sobą — przykładem są właśnie ujednolicone złącza i ładowarki. Normy nie ustalają cen, które kształtuje rynek. Nie zastępują też prawa, bo ich stosowanie jest co do zasady dobrowolne, a ich tworzenie w drodze konsensusu ma przeciwdziałać monopolowi jednego producenta, a nie go wspierać.

Dlaczego tak

Zgodnie z ustawą o normalizacji stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne — norma jest dokumentem przyjętym na zasadzie konsensusu i zawiera zalecenia, a nie nakazy. Obowiązek pojawia się wtedy, gdy przepis prawa, np. rozporządzenie, powołuje daną normę, albo gdy strony zapiszą ją w umowie. Publikacja przez PKN nie czyni normy obowiązkową, a jej stosowanie nie zależy od wielkości firmy ani od umowy z ISO.

Dlaczego tak

Kolejność przedrostków w symbolu normy pokazuje drogę jej wprowadzania: ISO oznacza normę międzynarodową, EN — że przyjęto ją jako normę europejską, a PN — że wprowadzono ją do zbioru Polskich Norm; 9241-5 to numer normy i jej części. Norma europejska bez odpowiednika ISO miałaby symbol PN-EN bez członu ISO. Projekty norm mają oznaczenie prPN lub prEN, a nie PN-EN ISO.

Dlaczego tak

Polski Komitet Normalizacyjny prowadzi w swoim serwisie internetowym katalog Polskich Norm, w którym można sprawdzić status normy (aktualna, wycofana, zastąpiona), jej najnowsze wydanie i kupić jej tekst. Normy nie są publikowane w Dzienniku Ustaw, bo nie są aktami prawnymi. Deklaracja zgodności wskazuje normy zastosowane przez producenta konkretnego wyrobu, ale nie informuje o ich bieżącym statusie.

Dlaczego tak

Standard HTML5 wprowadził najkrótszą możliwą deklarację <!DOCTYPE html>, bez numeru wersji i odwołania do pliku DTD; przeglądarki rozpoznają ją i renderują stronę w trybie standardów. Zapis <!DOCTYPE html5> wygląda logicznie, ale jest niepoprawny, a walidator zgłosi go jako błąd. Atrybut version w znaczniku html nie istnieje w HTML5, a prolog XML dotyczy dokumentów XML i XHTML, a nie deklaracji typu dokumentu HTML.

Dlaczego tak

Znacznik <del> oznacza treść usuniętą z dokumentu i przeglądarki domyślnie wyświetlają ją jako tekst przekreślony, a <ins> oznacza treść dodaną i jest domyślnie podkreślany. Taki zapis dobrze opisuje obniżkę ceny: stara cena zostaje usunięta, nowa — wstawiona. Odwrotne przypisanie stylów to najczęstsza pomyłka, a pogrubienie i pochylenie dają znaczniki <strong> i <em>, a nie <del> i <ins>.

Dlaczego tak

Element <section> grupuje tematycznie powiązaną część dokumentu, która zwykle ma własny nagłówek — dokładnie tak jak rozdziały „Program”, „Prowadzący” i „Cennik”. Element <article> przeznaczony jest dla treści samodzielnej, którą można opublikować niezależnie od strony, np. wpisu na blogu, a opisane części tego warunku nie spełniają. <aside> zawiera treść poboczną, a <nav> — główne bloki odnośników nawigacyjnych.

Dlaczego tak

Znaczniki h1–h6 opisują strukturę dokumentu — tytuły części i podrozdziałów — z których korzystają czytniki ekranu i wyszukiwarki, a nie wygląd tekstu. Hasło reklamowe nie jest nagłówkiem, więc zapisuje się je zwykłym elementem, np. akapitem z klasą, a jego rozmiar ustala w CSS. Użycie h1 lub h6 wprowadziłoby fałszywy nagłówek do konspektu strony, a <big> jest elementem przestarzałym, usuniętym z HTML5.

Dlaczego tak

Komórka „Rano” ma atrybut rowspan="2", więc zajmuje pierwszą kolumnę w drugim i trzecim wierszu. W trzecim wierszu pierwsza kolumna jest już zajęta, dlatego komórka C trafia do kolumny drugiej (pod A), a D do trzeciej (pod B). Wskazanie pierwszej kolumny wynika z pominięcia działania rowspan. Tabela ma tylko trzy kolumny, co widać po pierwszym wierszu z colspan="3".

Dlaczego tak

Przyciski opcji (radio) o tej samej wartości atrybutu name tworzą grupę, w której można zaznaczyć tylko jeden przycisk. Tu są dwie grupy, dostawa i platnosc, więc można wybrać po jednym przycisku z każdej, a pole wyboru checkbox działa niezależnie — razem trzy pola. Odpowiedź 1 zakłada, że wszystkie przyciski radio tworzą jedną grupę, a 5 — że zachowują się jak pola checkbox.

Dlaczego tak

Element <link> dołącza zewnętrzny arkusz stylów z osobnego pliku, który może być wspólny dla wielu stron. Element <style> w sekcji head zawiera arkusz wewnętrzny, działający tylko w tym dokumencie, a atrybut style w znaczniku p to styl lokalny (liniowy), dotyczący jednego elementu. Pomyłka między stylem wewnętrznym a lokalnym jest najczęstsza — oba są zapisane w tym samym pliku HTML, ale tylko lokalny dotyczy pojedynczego elementu.

Dlaczego tak

Gdy kilka reguł ustawia tę samą właściwość, o wyniku decyduje najpierw specyficzność selektora, a dopiero przy równej specyficzności — kolejność w arkuszu. Selektor .ramka p zawiera klasę i element, więc jest bardziej specyficzny niż samo p i wygrywa mimo wcześniejszego położenia. Odpowiedź „czerwonym” zakłada, że zawsze wygrywa ostatnia reguła, co dotyczy tylko selektorów o tej samej specyficzności.

Dlaczego tak

Pseudoklasa, zapisywana z jednym dwukropkiem, wybiera element w określonym stanie — :hover to stan wskazania kursorem. Pseudoelement, zapisywany z dwoma dwukropkami, wybiera fragment elementu, który nie istnieje w kodzie jako osobny znacznik, np. ::first-line, czyli pierwszy wiersz akapitu. Nawiasy kwadratowe oznaczają selektor atrybutu. Selektor klasy zaczyna się od kropki, a nie zawiera dwukropka.

Dlaczego tak

Kombinator ~ (ogólny selektor rodzeństwa) wybiera wszystkie elementy p, które występują po h2 i mają tego samego rodzica, niezależnie od tego, czy stoją bezpośrednio za nim. Spełniają to akapity A i C. Akapit D jest potomkiem elementu section, a nie rodzeństwem h2, a B to div, a nie p. Tylko A wybrałby kombinator +, czyli selektor sąsiedni, z którym ~ jest najczęściej mylony.

Dlaczego tak

Pseudoklasa :nth-child(3n) wybiera elementy, których numer wśród rodzeństwa jest wielokrotnością 3, czyli dla n = 1, 2 … pozycje 3 i 6 — pozycja 9 nie istnieje w siedmioelementowej liście. Elementy pierwszy, czwarty i siódmy wybrałby zapis 3n+1, który powstaje przy liczeniu n od zera z przesunięciem. Samą pozycję trzecią wybiera :nth-child(3), a wszystkie poza nią — :not(:nth-child(3)).