Określa, na podstawie dokumentacji technologicznej, sposób ustalenia i zamocowania obrabianego przedmiotu

Dlaczego tak

Na rysunku lewy koniec przedmiotu jest osadzony w uchwycie (typowy symbol szczęk uchwytu tokarskiego), a prawy koniec podparty jest kłem — widocznym jako trójkątny grot na osi. To klasyczny sposób mocowania długich przedmiotów wałkowych między uchwytem a kłem obrotowym.

Dlaczego tak

Trzy szczęki dociskające cienką ściankę w trzech punktach odkształcają ją w trójkąt; po zdjęciu z uchwytu tuleja sprężynuje i średnica toczona na okrągło okazuje się owalna. Trzpień rozprężny rozkłada nacisk równomiernie na całym otworze i przy okazji zapewnia współosiowość powierzchni zewnętrznej z otworem. Duża siła docisku szczęk wydaje się zabezpieczać przed wyrwaniem, ale właśnie ona deformuje przedmiot.

Dlaczego tak

Smukły wałek podparty tylko na końcach działa jak belka: siła skrawania ugina go najbardziej w środku, więc nóż zdejmuje tam mniej materiału i średnica wychodzi większa niż przy kłach. Wałek też drga, zostawiając ślady na powierzchni. Podtrzymka stała lub ruchoma podpiera go w pobliżu miejsca skrawania. Moment przenosi zabierak, więc to nie brak momentu jest powodem stosowania podtrzymki.

Dlaczego tak

Ciało sztywne może przesuwać się wzdłuż trzech osi i obracać wokół tych samych trzech osi — razem sześć stopni swobody. Ustalenie przedmiotu w uchwycie polega na odebraniu tylu z nich, ilu wymaga dana operacja, np. przyłożenie do płaszczyzny odbiera trzy (przesuw prostopadły i dwa obroty). Wynik 3 uwzględnia tylko przesunięcia, a 12 — każdy kierunek osi osobno, z oboma zwrotami.

Dlaczego tak

Karta instrukcyjna opisuje jedną operację szczegółowo: szkic z oznaczonymi bazami i mocowaniem, kolejne zabiegi, narzędzia, przyrządy i parametry skrawania — tak, by operator mógł ją wykonać bez domysłów. Karta technologiczna zawiera zestawienie wszystkich operacji procesu, ale bez takich szczegółów. Rysunek złożeniowy przedstawia zespół części, a karta gwarancyjna dotyczy maszyny.

Dlaczego tak

Karta technologiczna daje przegląd całego procesu wytwarzania części: jakie operacje w jakiej kolejności, na jakich stanowiskach i w jakim czasie mają być wykonane — to podstawowy dokument dla planowania produkcji. Program NC dotyczy tylko jednej operacji na jednej maszynie, rysunek złożeniowy pokazuje, jak tuleja współpracuje z innymi częściami, a DTR opisuje obrabiarkę, a nie proces wytwarzania wyrobu.