Rozróżnia materiały konstrukcyjne, eksploatacyjne i uszczelniające zgodnie z wymaganiami eksploatacyjnymi i technologicznymi

Dlaczego tak

Oznaczenie S235 (litera S = stal konstrukcyjna, liczba = minimalna granica plastyczności w MPa) według EN 10025 opisuje niestopową stal konstrukcyjną ogólnego przeznaczenia — nie stal stopową ani przeznaczoną do obróbki cieplnej czy nawęglania.

Dlaczego tak

Na przekroju warstwa skorodowana ma jednakową grubość na całej szerokości materiału i nigdzie nie wnika głębiej — ubytek postępuje równomiernie po całej powierzchni, co jest cechą korozji równomiernej. Korozja wżerowa i miejscowa dają skupione, punktowe ubytki w pojedynczych miejscach, a międzykrystaliczna postępuje w głąb wzdłuż granic ziaren, pozostawiając powierzchnię niemal nienaruszoną.

Dlaczego tak

W oznaczeniu stali szybkotnących liczby po HS podają zawartości pierwiastków w kolejności: wolfram, molibden, wanad (i kobalt, jeśli występuje czwarta liczba). HS6-5-2 to więc ok. 6% W, 5% Mo i 2% V — najpopularniejsza stal na wiertła i gwintowniki. Stal o 6% węgla nie istnieje: powyżej ok. 2% węgla mamy już żeliwo. Chrom w tych stalach też występuje, ok. 4%, ale nie jest ujęty w oznaczeniu.

Dlaczego tak

Litery GJ oznaczają żeliwo, L — grafit płatkowy (lamellar), a liczba to minimalna wytrzymałość na rozciąganie w MPa. Żeliwo szare dobrze tłumi drgania i dobrze się skrawa, dlatego odlewa się z niego korpusy i łoża obrabiarek. Żeliwo sferoidalne ma symbol GJS, a jego oznaczenie zawiera także wydłużenie, np. EN-GJS-400-15 — stąd skojarzenie z pierwszą odpowiedzią.

Dlaczego tak

Duża zawartość chromu i niklu nadaje stali austenitycznej odporność na korozję, ale ta sama struktura powoduje umacnianie się materiału pod ostrzem, słabe odprowadzanie ciepła i długi, ciągliwy wiór — dlatego skrawa się ją trudniej niż stal węglową. Stali austenitycznych nie hartuje się klasycznie, bo nie ulegają przemianie martenzytycznej.

Dlaczego tak

Rdza, czyli rudobrązowe, porowate tlenki i wodorotlenki żelaza, powstaje w obecności wilgoci i tlenu — to najczęstszy objaw korozji stali. Rdza nie chroni stali, bo jest porowata i odpada, w przeciwieństwie do cienkiej warstwy pasywnej na stali nierdzewnej, która jest niewidoczna. Starzenie się farby objawia się kredowaniem i łuszczeniem, a zużycie ścierne — rysami i ubytkiem materiału.