Test INF.03 — zestaw 12

Dlaczego tak

Atrybut loading="lazy" włącza leniwe ładowanie: przeglądarka odkłada pobieranie obrazu, dopóki nie znajdzie się on blisko widocznego obszaru, co przyspiesza pierwsze wyświetlenie strony i oszczędza transfer. Nie stosuje się go do obrazów widocznych od razu, np. głównego zdjęcia. Atrybuty defer i async dotyczą znacznika script, a preload="none" — elementów audio i video, więc w znaczniku img nie zadziałają.

Dlaczego tak

Mapa witryny w pliku sitemap.xml zawiera listę adresów wszystkich podstron wraz z datami modyfikacji, a zgłoszenie jej w Google Search Console pozwala robotom szybko poznać całą strukturę serwisu. Meta keywords jest od lat ignorowany przez główne wyszukiwarki. Blokada w robots.txt uniemożliwia robotom odwiedzanie podstron, a ukryty tekst jest techniką spamerską, za którą wyszukiwarka może obniżyć pozycję strony.

Dlaczego tak

Tekst odnośnika powinien opisywać miejsce docelowe: użytkownik czytnika ekranu często przegląda listę samych linków, a wyszukiwarka wykorzystuje tekst odnośnika jako wskazówkę, czego dotyczy strona docelowa. Napisy „Kliknij tutaj” i „więcej…” nic nie mówią poza kontekstem, a atrybut title nie jest niezawodnie odczytywany. Obraz bez atrybutu alt sprawia, że odnośnik nie ma żadnej nazwy.

Dlaczego tak

Transfer to łączna ilość danych wysyłanych z serwera do odwiedzających w danym okresie, więc liczba wyświetleń to limit podzielony przez dane jednego wyświetlenia: 100 · 10⁹ B / 2,5 · 10⁶ B = 40 · 10³ = 40 000. Wyniki 4 000 i 400 000 powstają po pomyleniu potęg dziesięciu. Wartość 250 000 otrzymuje się, mnożąc 100 przez 2,5 zamiast dzielić.

Dlaczego tak

Statyczna strona nie wykonuje skryptów po stronie serwera ani nie korzysta z bazy danych, więc wystarczy najprostsza usługa: hosting plików statycznych, często dostępny bezpłatnie, lub podstawowy pakiet hostingu współdzielonego. Serwer dedykowany i VPS dają zasoby i uprawnienia, których portfolio nie wykorzysta, a wymagają administrowania i są droższe. Kolokacja wymaga zakupu własnego serwera, co jest najdroższym rozwiązaniem.

Dlaczego tak

Delegacja domeny wskazuje serwery nazw (rekordy NS), które odpowiadają na zapytania o tę domenę. Po wpisaniu w panelu rejestratora A serwerów NS firmy B to w strefie DNS hostingu B konfiguruje się rekordy domeny, a abonament nadal pozostaje u rejestratora A. Transfer z kodem AuthInfo zmienia rejestratora, czego tu nie wymagano. Rekord MX dotyczy wyłącznie poczty, a odnowienie przedłuża ważność domeny.

Dlaczego tak

Rekord CNAME jest aliasem — mówi, że www.sklep.pl ma te same adresy co sklep.pl, więc resolver po nazwie z CNAME odczytuje rekord A domeny głównej. Wystarczy zmienić adres w rekordzie A, a subdomena www automatycznie podąży za nim. Rekord CNAME nie zawiera adresu IP, więc nie wymaga zmiany. Rekord MX wskazuje serwer poczty u zewnętrznego dostawcy, który nie zmienił się razem z serwerem WWW.

Dlaczego tak

WordPress przechowuje adres witryny w bazie danych (opcje siteurl i home w tabeli wp_options) i na jego podstawie tworzy odnośniki oraz przekierowania. Jeśli po przeniesieniu bazy nie zmieni się tych wartości i adresów w treści, np. narzędziem do wyszukiwania i zamiany, witryna nadal odsyła do localhost. Brak plików motywu dałby błąd wyglądu, a nie przekierowanie, a konto FTP i walidacja nie wpływają na adres witryny.

Dlaczego tak

FTP używa osobnych połączeń dla poleceń i dla danych. W trybie pasywnym serwer podaje numer portu, a klient sam nawiązuje do niego połączenie danych, dzięki czemu tryb ten działa za zaporą i translacją adresów NAT po stronie klienta. W trybie aktywnym to serwer łączy się z portu 20 do klienta, co zapora klienta często blokuje. Żaden z trybów nie szyfruje danych — zapewniają to FTPS lub SFTP.

Dlaczego tak

Program rsync porównuje pliki źródłowe i docelowe i przesyła tylko różnice, a jako transportu może używać SSH, np. rsync -avz strona/ jan@serwer.pl:/var/www/html/, więc nadaje się do automatycznej synchronizacji w skryptach. FileZilla jest klientem z interfejsem graficznym, nieprzeznaczonym do pracy w skryptach. wget pobiera pliki z serwera, a nie wysyła ich, a klasyczny klient ftp przesyła dane bez szyfrowania i nie wykrywa zmian.

Dlaczego tak

W sesji SFTP polecenie cd zmienia katalog na serwerze, a lcd (local cd) — katalog na komputerze lokalnym. Polecenie put wysyła plik z bieżącego katalogu lokalnego, tu strona, do bieżącego katalogu zdalnego, tu /var/www/html. Kierunek odwrotny, czyli pobranie pliku z serwera, wykonuje polecenie get. Katalog domowy byłby celem tylko wtedy, gdyby pominięto polecenie cd.

Dlaczego tak

W Debianie i Ubuntu pakiety instaluje się menedżerem apt, a serwer Apache to pakiet apache2, moduł PHP dla Apache — libapache2-mod-php, a serwer MariaDB — mariadb-server. Polecenie yum z pakietem httpd jest właściwe dla dystrybucji z rodziny Red Hat, a nie dla Debiana. XAMPP nie jest dostępny w repozytoriach Debiana, a mariadb-client to tylko klient. Ostatni wariant instaluje Nginx i SQLite zamiast Apache i MariaDB.

Dlaczego tak

Kod 404 Not Found oznacza, że serwer nie ma zasobu pod żądanym adresem — najczęściej plik nie został przesłany, leży w innym katalogu albo ścieżka w kodzie różni się od rzeczywistej, np. wielkością liter na serwerze z Linuksem. Plik pobrany poprawnie miałby kod 200, nawet gdyby zawierał błędy składni. Brak uprawnień sygnalizuje kod 403 Forbidden, a błąd wykonania skryptu — kod 500 Internal Server Error.

Dlaczego tak

Serwer Apache po otrzymaniu adresu katalogu szuka w nim pliku domyślnego określonego dyrektywą DirectoryIndex, zwykle index.html lub index.php. Gdy go nie znajdzie i listowanie katalogów jest włączone, wyświetla spis plików. Zmiana nazwy na index.html rozwiązuje problem; można też ustawić DirectoryIndex start.html w pliku .htaccess. Katalog nadrzędny nie jest publicznie dostępny, a zmiana rozszerzenia na .php nie czyni pliku domyślnym.

Dlaczego tak

Kolumna, której wartości wskazują na klucz główny innej tabeli, jest kluczem obcym — to on realizuje związek między encjami Czytelnik, Książka i Wypożyczenie. Kluczem głównym tabeli wypozyczenia jest kolumna id. Para (id_czytelnika, id_ksiazki) nie jest też kluczem kandydującym, bo ten sam czytelnik może wypożyczyć tę samą książkę wiele razy, więc wartości mogą się powtarzać.

Dlaczego tak

W typie DECIMAL(M,D) liczba M oznacza łączną liczbę cyfr, a D — liczbę cyfr po przecinku. DECIMAL(5,2) ma więc 2 cyfry części ułamkowej i tylko 3 cyfry części całkowitej, zatem największa wartość to 999.99. Wartość 1000.50 wymaga czterech cyfr przed przecinkiem — to typowa pomyłka polegająca na traktowaniu 5 jako liczby cyfr części całkowitej.

Dlaczego tak

Nazwa zmiennej długości do 100 znaków to VARCHAR(100), kwoty przechowuje się w dokładnym typie DECIMAL, liczbę sztuk w typie całkowitym INT, a długi opis w typie TEXT (do 65 535 bajtów). Zestaw z VARCHAR(255) dla opisu wygląda podobnie, ale obciąłby tekst liczący tysiące znaków. FLOAT dla ceny wprowadza błędy zaokrągleń, a liczba sztuk zapisana jako tekst uniemożliwia poprawne obliczenia.

Dlaczego tak

Zależność id → id_dzialu → nazwa_dzialu jest zależnością przechodnią, której zabrania 3NF. Usuwa się ją, wydzielając tabelę dzialy(id_dzialu, nazwa_dzialu), a w tabeli pracownicy zostaje tylko klucz obcy id_dzialu. Pozostawienie nazwy działu zamiast identyfikatora nadal powtarzałoby te same nazwy w wielu wierszach, a zmiana klucza głównego na złożony niczego nie zmienia w zależnościach.

Dlaczego tak

W modelu relacyjnym związki wyraża się wyłącznie wartościami danych: kolumna id_klienta w tabeli zamowienia przechowuje wartość klucza głównego klienta. Wskaźniki do fizycznych adresów rekordów to cecha starszych modeli hierarchicznego i sieciowego, a zagnieżdżanie dokumentów — baz dokumentowych NoSQL. Pozycja wiersza nie ma znaczenia, bo relacja jest zbiorem krotek bez ustalonej kolejności.

Dlaczego tak

Zapis 1..* oznacza „co najmniej jeden, może być wiele”. W notacji Crow’s Foot minimum 1 oznacza poprzeczna kreska, a maksimum „wiele” — kurza łapka, więc zakończenie to kreska z łapką. Kółko z łapką oznacza 0..*, czyli dopuszcza brak zamówień, dwie kreski to dokładnie jeden (1..1), a kółko z kreską — zero lub jeden (0..1).

Dlaczego tak

W notacji Chena encja to prostokąt, a encję słabą wyróżnia się podwójną krawędzią prostokąta; związek identyfikujący ją z encją właścicielską rysuje się podwójnym rombem. Podwójna elipsa oznacza atrybut wielowartościowy, elipsa przerywana — atrybut wyprowadzony (wyliczany), a zwykły romb — związek. Pomylenie podwójnego prostokąta z podwójną elipsą to najczęstszy błąd przy odczytywaniu tej notacji.

Dlaczego tak

Przy związku jeden-do-wielu klucz obcy umieszcza się po stronie „wiele”, czyli w tabeli pracownicy: każdy pracownik wskazuje swój jeden dział. Kolumna id_pracownika w tabeli dzialy mogłaby przechować tylko jednego pracownika na dział. Tabela łącząca jest potrzebna dopiero przy związku M:N, a wzajemne klucze w obu tabelach dublują informację i grożą niespójnością.

Dlaczego tak

Stacja ma własne atrybuty (adres, liczba stojaków) i jest wspólna dla wielu rowerów, więc zapisanie jej jako atrybutu roweru powtarzałoby te same dane w wielu wierszach — to cechy encji. Kolor i numer ramy to proste cechy jednego roweru, czyli jego atrybuty. Liczba godzin opisuje konkretne wypożyczenie, więc jest atrybutem związku Klient–Rower, a nie odrębną encją.

Dlaczego tak

Po obu stronach związku maksymalna liczebność wynosi 1: pracownik ma najwyżej jedną kartę, a karta należy do jednego pracownika, więc jest to związek 1:1 (opcjonalny po stronie karty, bo pracownik może jej nie mieć). Związek 1:N zachodziłby, gdyby pracownik mógł mieć kilka kart. Słowo „co najwyżej” określa tu minimum 0, a nie liczebność „wiele”.

Dlaczego tak

Typ ENUM przechowuje dokładnie jedną wartość z podanej listy, a w trybie ścisłym serwer odrzuci każdą inną. Typ SET też ma listę, ale pozwala zapisać dowolną kombinację wartości, np. 'S,XL', co dla rozmiaru jednej koszulki jest błędne. VARCHAR(2) i CHAR(4) przyjmą każdy krótki tekst, np. 'XX', więc same niczego nie ograniczają.

Dlaczego tak

Klucz główny musi jednoznacznie wskazywać wiersz, a jednoznaczna jest dopiero trójka uczeń–dzień–lekcja. Para (id_ucznia, data) powtórzy się, bo uczeń ma w ciągu dnia kilka lekcji, a para (data, nr_lekcji) — bo na tej samej lekcji obecność sprawdza się wielu uczniom. Sam id_ucznia powtarza się w każdym wpisie danego ucznia.

Dlaczego tak

MongoDB to dokumentowa baza NoSQL: zapisuje dokumenty BSON (binarny odpowiednik JSON) w kolekcjach, a dokumenty jednej kolekcji mogą mieć różne pola. PostgreSQL, MariaDB i Microsoft SQL Server to relacyjne SZBD z tabelami o zdefiniowanych kolumnach. PostgreSQL ma wprawdzie typ JSONB, ale pozostaje systemem relacyjnym, w którym dokument jest tylko wartością kolumny.

Dlaczego tak

Microsoft Access jest częścią pakietu Office i pozwala w graficznym środowisku zbudować tabele, formularze, kwerendy i raporty bez pisania kodu, co odpowiada potrzebom jednego stanowiska. Oracle Database i PostgreSQL to serwery dla wielu użytkowników, wymagające administracji i osobnych narzędzi do budowy formularzy. Redis to baza klucz–wartość w pamięci, używana głównie jako pamięć podręczna.

Dlaczego tak

Pakiety w Debianie i Ubuntu instaluje się menedżerem apt, a serwer bazy jest w pakiecie mariadb-server, który uruchamia też usługę. Pakiet mariadb-client zawiera tylko program kliencki do łączenia się z innym serwerem, więc baza nie powstanie. Polecenie systemctl zarządza usługami, ale ich nie instaluje, a apt-get nie ma podpolecenia get.

Dlaczego tak

Komunikat „Too many connections” oznacza, że liczba jednoczesnych połączeń osiągnęła limit max_connections, więc przy wolnych zasobach należy ten limit podnieść (i sprawdzić, czy aplikacja zamyka połączenia). max_allowed_packet ogranicza rozmiar pojedynczego pakietu lub zapytania, a jego przekroczenie daje inny błąd. bind-address decyduje, na jakim adresie serwer nasłuchuje, a nie ilu klientów obsłuży.

Dlaczego tak

Program mariadb-upgrade (w starszych wersjach mysql_upgrade) sprawdza wszystkie tabele pod kątem zgodności z nową wersją i aktualizuje tabele systemowe, np. uprawnień. mysql_secure_installation służy do zabezpieczenia świeżej instalacji (hasło root, usunięcie kont anonimowych), a nie do aktualizacji. mysqldump wykonuje kopię — co należy zrobić przed aktualizacją — ale niczego nie dostosowuje.

Dlaczego tak

Język definicji danych (DDL) tworzy, zmienia i usuwa obiekty bazy, np. tabele i indeksy, czyli polecenia CREATE, ALTER i DROP. SELECT, INSERT i UPDATE operują na danych, więc należą do DML (SELECT bywa też wyodrębniany jako DQL). GRANT i REVOKE nadają i odbierają uprawnienia (DCL), a COMMIT, ROLLBACK i SAVEPOINT sterują transakcjami (TCL).

Dlaczego tak

COUNT(*) liczy wszystkie wiersze tabeli niezależnie od zawartości, więc zwraca 5. COUNT(kolumna) liczy tylko wiersze, w których dana kolumna nie jest NULL, a wartość NULL ma telefon w dwóch wierszach, więc wynik to 5 − 2 = 3. Odpowiedź „5 i 2” myli liczbę pominiętych wierszy z liczbą zliczonych.

Dlaczego tak

Złożony klucz główny definiuje się na poziomie tabeli klauzulą PRIMARY KEY z listą kolumn w nawiasie. Dopisanie PRIMARY KEY przy dwóch kolumnach osobno kończy się błędem „Multiple primary key defined”, bo tabela ma tylko jeden klucz główny. UNIQUE na samym id_ucznia pozwoliłby uczniowi zapisać się tylko na jeden kurs, a zapisu z plusem SQL nie zna.

Dlaczego tak

Po posortowaniu malejąco ceny układają się w kolejności 40, 40, 25, 15, 10. W MySQL zapis LIMIT 2, 1 oznacza: pomiń 2 wiersze i zwróć 1, więc wynikiem jest trzecia cena, czyli 25. Odpowiedź 40 wybiera ktoś, kto czyta LIMIT 2, 1 jako „drugi wiersz”, a 15 — kto zamienia miejscami przesunięcie i liczbę wierszy.

Dlaczego tak

Warunek rabat <> 0 jest prawdziwy dla wartości 5, 10 i 15, więc zmienione zostaną 3 wiersze. Porównanie NULL z liczbą daje wynik nieznany (UNKNOWN), a WHERE przepuszcza tylko wiersze z wynikiem TRUE, dlatego oba wiersze z NULL pozostaną bez zmian. Odpowiedź 5 zakłada, że NULL jest „różny od zera”, a wiersz z wartością 0 warunku nie spełnia.

Dlaczego tak

Podzapytanie zwraca identyfikatory klientów, którzy mają zamówienia, a NOT IN wybiera pozostałych, więc usunięci zostaną klienci bez zamówień. Wariant z IN usunąłby dokładnie odwrotną grupę — klientów z zamówieniami. Porównanie = NULL nigdy nie jest prawdziwe, a ostatnie polecenie usuwa osierocone zamówienia z innej tabeli, nie klientów.

Dlaczego tak

Klient mysql domyślnie wysyła polecenie do serwera po napotkaniu średnika, więc bez zmiany ogranicznika wysłałby niedokończone CREATE PROCEDURE zaraz po instrukcji UPDATE. DELIMITER // ustawia tymczasowo inny znak końca polecenia, a DELIMITER ; przywraca domyślny. Polecenie to nie tworzy komentarza ani transakcji — jest instrukcją samego klienta, której serwer w ogóle nie otrzymuje.

Dlaczego tak

„Nadawany automatycznie” to AUTO_INCREMENT, „wymagany” to NOT NULL, a „niepowtarzalny” to UNIQUE — tylko pierwsza lista zawiera wszystkie trzy elementy. Wariant bez UNIQUE pozwoli wpisać dwie kategorie o tej samej nazwie, a wariant bez AUTO_INCREMENT i NOT NULL wymaga ręcznego podawania id i dopuszcza brak nazwy. W ostatnim kluczem głównym jest nazwa, a kolumna AUTO_INCREMENT bez indeksu wywoła błąd.

Dlaczego tak

Ograniczenie CHECK (ocena BETWEEN 1 AND 6) jest w MySQL od wersji 8.0.16 egzekwowane, a BETWEEN obejmuje oba końce przedziału, więc przechodzą 1 i 6, a 0 zostaje odrzucone. Tekst '3' MySQL zamienia na liczbę 3, która spełnia warunek. Typowy błąd to przekonanie, że BETWEEN wyklucza wartości graniczne i odrzuci 6.