Stosuje zasady komunikacji interpersonalnej

Dlaczego tak

Gdy sygnały werbalne i niewerbalne są sprzeczne, mowa ciała często lepiej oddaje rzeczywiste nastawienie rozmówcy – zmarszczone brwi i skrzyżowane ręce mogą oznaczać wątpliwości. Dopytanie otwartym pytaniem pozwala poznać zastrzeżenia, zanim zespół zacznie programować. Przyjęcie zgody dosłownie grozi kosztownymi zmianami później, a powtarzanie prezentacji głośniej nie wyjaśnia, co się klientowi nie podoba.

Dlaczego tak

Odzwierciedlenie uczuć polega na nazwaniu emocji rozmówcy i jej przyczyny, dzięki czemu klient czuje się wysłuchany, a rozmowa może przejść do rzeczowego wyjaśniania problemu. Zaprzeczenie i porównywanie z innymi klientami podważa jego doświadczenie i nasila konflikt. Rada o restarcie może być potrzebna później, ale podana od razu pomija to, co klient powiedział.

Dlaczego tak

Prowadzący dyskusję dba o to, by wszyscy mogli się wypowiedzieć: zaprasza osoby milczące, np. pytając je wprost o zdanie, i ogranicza czas wypowiedzi, aby jedna osoba nie zdominowała rozmowy. Milczenie nie oznacza braku wiedzy ani zgody. Samodzielna decyzja pomija wiedzę zespołu, a zakazanie komuś wypowiedzi jest równie niewłaściwe jak dopuszczenie do dominacji.

Dlaczego tak

Konstruktywna informacja zwrotna wskazuje mocne strony i konkretny problem wraz ze sposobem poprawy – stażysta wie, co zrobił dobrze, czego brakuje i jak to uzupełnić. Ogólna pochwała nie pomaga się rozwijać i pomija istniejący błąd. Ocena „kod jest słaby” dotyczy osoby, a nie zachowania, a polecenie „popraw wszystko” nie mówi, co jest do poprawienia.