Test INF.04 — zestaw 13

Dlaczego tak

Właściwość Button obiektu MouseEventArgs wskazuje, który przycisk myszy wciśnięto; dla prawego przycisku ma wartość MouseButtons.Right, więc wykonuje się druga gałąź warunku. W tej gałęzi do tekstu „P ” dołączana jest współrzędna Y, czyli 45. Odpowiedź „P 120” wynika z pomylenia e.X z e.Y, a odpowiedzi zaczynające się od L dotyczyłyby kliknięcia lewym przyciskiem.

Dlaczego tak

Framework .NET MAUI pozwala pisać w C# i XAML jedną aplikację, którą kompiluje się na Androida, iOS, Windows i macOS; do zbudowania wersji iOS potrzebny jest jeszcze komputer Mac z Xcode jako host kompilacji. Android Studio z Kotlinem tworzy aplikację tylko na Androida, a Xcode ze Swiftem tylko na platformy Apple. WPF służy wyłącznie do aplikacji desktopowych dla systemu Windows.

Dlaczego tak

Android Virtual Device (AVD) to konfiguracja emulatora, w której wybiera się profil sprzętowy, np. rozmiar i rozdzielczość ekranu, oraz obraz systemu z określoną wersją Androida. Menedżer urządzeń tworzy i uruchamia takie emulatory bez fizycznego telefonu. Moduł biblioteki i wariant release dotyczą budowania kodu, a folder layout-land zawiera układ dla orientacji poziomej, lecz żadne z nich nie dostarcza urządzenia do testów.

Dlaczego tak

Android Debug Bridge (adb) komunikuje się z podłączonym urządzeniem lub emulatorem, a polecenie adb install wgrywa na nie wskazany plik APK. Narzędzie sdkmanager też ma opcję --install, ale instaluje składniki SDK na komputerze programisty, np. platformy i narzędzia, a nie aplikacje na telefonie. Gradle buduje projekt, a avdmanager tworzy i usuwa wirtualne urządzenia.

Dlaczego tak

Gdy aktywność traci pierwszy plan, system wywołuje onPause(), a gdy przestaje być widoczna – onStop(); obiekt aktywności pozostaje w pamięci i może wrócić przez onRestart(), onStart() i onResume(). Metoda onDestroy() nie jest wywoływana przy przejściu do ekranu głównego, tylko przy zamykaniu aktywności, np. metodą finish(), lub przy zmianie konfiguracji. Metoda onRestart() wykonuje się dopiero przy powrocie do aplikacji, a nie przy jej opuszczaniu.

Dlaczego tak

Operator == porównuje w Javie referencje obiektów, a new String("tak") tworzy nowy obiekt, inny niż literał "tak" z puli napisów, dlatego a == b daje false. Metoda equals porównuje zawartość napisów, więc a.equals(b) daje true. Odpowiedź „true true” to typowy błąd osób przenoszących nawyki z C#, w którym operator == dla typu string porównuje treść.

Dlaczego tak

Metoda apply() od razu zapisuje zmianę w pamięci obiektu SharedPreferences, a na dysk przenosi ją asynchronicznie, dlatego następujący po niej odczyt zwraca już 18. Klucza „kolor” nie zapisano, więc getInt zwraca wartość domyślną podaną w drugim argumencie, czyli 14, a nie 0 ani wyjątek. Odpowiedź r = 14 wynika z błędnego założenia, że apply() działa tak wolno, iż odczyt nie widzi jeszcze nowej wartości.

Dlaczego tak

Dolny pasek nawigacji wyświetla od trzech do pięciu głównych miejsc aplikacji jako ikony z podpisami, zawsze widoczne u dołu ekranu i przełączane jednym dotknięciem. Navigation Drawer także służy do nawigacji, ale jest ukryty i trzeba go najpierw wysunąć, więc nie spełnia warunku stałej dostępności. Floating Action Button wywołuje jedną główną akcję ekranu, a Toast tylko na chwilę wyświetla komunikat.

Dlaczego tak

Kontrolka Entry to jednowierszowe pole tekstowe MAUI: Placeholder ustawia podpowiedź znikającą po rozpoczęciu pisania, a IsPassword="True" zastępuje znaki kropkami. Atrybut Text wpisałby słowo „Hasło” jako faktyczną zawartość pola, którą użytkownik musiałby usunąć. Editor jest polem wielowierszowym bez właściwości IsPassword, a PasswordBox należy do WPF i UWP, nie do .NET MAUI.

Dlaczego tak

Klasa View w Androidzie przyjmuje obiekt nasłuchujący kliknięć metodą setOnClickListener, a wyrażenie lambda v -> wyslij() implementuje interfejs View.OnClickListener. Metoda addActionListener pochodzi z biblioteki Swing dla aplikacji desktopowych Javy i nie istnieje w klasie Button Androida. Zapis z operatorem += to subskrypcja zdarzenia w C# (.NET MAUI), a addEventListener należy do JavaScriptu w przeglądarce.

Dlaczego tak

Dzielenie całkowite 3725 / 3600 daje 1 godzinę, reszta 3725 % 3600 = 125 s, a 125 / 60 = 2 minuty; z kolei 3725 % 60 = 5 sekund. Format %02d uzupełnia każdą liczbę zerem do dwóch cyfr, więc wynikiem jest „01:02:05”. Wartość 62 minuty wyszłaby po pominięciu reszty z dzielenia przez 3600 (3725 / 60 = 62), a zapis „1:2:5” po użyciu %d zamiast %02d.

Dlaczego tak

Uprawnienie INTERNET należy do uprawnień normalnych: wystarczy zadeklarować je w manifeście, a system przyznaje je przy instalacji bez pytania użytkownika. Dlatego prośba w czasie działania przez requestPermissions() nie jest potrzebna i niczego tu nie zmieni. ACCESS_NETWORK_STATE pozwala tylko sprawdzić stan sieci, a usesCleartextTraffic dopuszcza nieszyfrowane połączenia HTTP, podczas gdy aplikacja i tak używa HTTPS.

Dlaczego tak

Warunek kupione = 0 spełniają tylko wiersze „chleb” i „jajka”, a funkcja SUM dodaje ich kolumnę ilosc: 1 + 10 = 11. Wynik 2 zwróciłaby funkcja COUNT(*), która liczy wiersze, a nie sumuje ilości. Wartość 3 to suma ilości produktów już kupionych (2 + 1), a 14 – suma wszystkich ilości bez uwzględnienia warunku WHERE.

Dlaczego tak

Piksel niezależny od gęstości (dp) przelicza się według wzoru px = dp · dpi / 160, gdzie 160 dpi to gęstość bazowa mdpi. Dla 480 dpi współczynnik wynosi 3, więc 48 dp · 3 = 144 px. Wynik 96 px dotyczy ekranu xhdpi (320 dpi), 72 px ekranu hdpi (240 dpi), a 48 px tylko ekranu mdpi – dzięki tym przeliczeniom przycisk ma ten sam rozmiar fizyczny na różnych telefonach.

Dlaczego tak

Akcja Debug instaluje aplikację, uruchamia ją i dołącza do procesu debuger, który zatrzymuje wykonanie na punktach przerwania. Akcja Run uruchamia tę samą aplikację bez debugera, więc punkty przerwania są pomijane – to najczęstsza przyczyna zdziwienia, że program się nie zatrzymał. Make Project jedynie kompiluje projekt, a Apply Changes wgrywa zmiany do działającej już aplikacji.

Dlaczego tak

Google Play przyjmuje nowe aplikacje w formacie Android App Bundle (.aab), zbudowane w wariancie release i podpisane kluczem przesyłania; Play App Signing generuje z niego pliki APK podpisane właściwym kluczem aplikacji. Plik APK w wersji debug jest podpisany kluczem debug i zostanie odrzucony. Format .ipa dotyczy App Store dla iOS, a kodu źródłowego do sklepu się nie przesyła.

Dlaczego tak

Django jest frameworkiem Pythona, więc obsługuje go PyCharm (w wersji Professional), a Spring Boot to framework Javy obsługiwany przez IntelliJ IDEA Ultimate. Rider służy do aplikacji .NET w C#, w tym ASP.NET Core, a WebStorm do JavaScriptu i TypeScriptu, np. Angulara i Reacta. Pozostałe zestawienia łączą framework ze środowiskiem dla innego języka programowania.

Dlaczego tak

Rename Symbol korzysta z analizy kodu wykonywanej przez serwer języka TypeScript: zmienia nazwę tego konkretnego symbolu w deklaracji i we wszystkich odwołaniach w projekcie. Zamiana tekstu (Ctrl+H, w całym projekcie Ctrl+Shift+H) działa na ciągach znaków, więc bez dodatkowych ustawień zmieniłaby również fragment nazwy obliczRabatVip i ewentualne wystąpienia w komentarzach. Format Document porządkuje tylko wcięcia, a Go to Definition przenosi do deklaracji funkcji.

Dlaczego tak

Karta Network rejestruje każde żądanie wysłane przez stronę wraz z metodą HTTP, kodem statusu, rozmiarem odpowiedzi i czasem trwania, a wykres Waterfall pokazuje, które z nich spowalnia ładowanie. Karta Elements służy do podglądu drzewa DOM i stylów CSS. Konsola wyświetla komunikaty i błędy skryptów, a karta Application – zawartość pamięci przeglądarki, np. ciasteczek i localStorage.

Dlaczego tak

Wzorzec trasy /witaj/:imie zawiera parametr ścieżki, więc fragment adresu „Ola” trafia do req.params.imie. Parametr imie=Jan pochodzi z ciągu zapytania (query string) po znaku ? i jest dostępny w req.query.imie, którego kod nie odczytuje. Ciąg zapytania nie wpływa na dopasowanie trasy, więc żądanie zostaje obsłużone i nie pojawi się komunikat „Cannot GET”.

Dlaczego tak

Metoda hide() jedynie ukrywa elementy z klasą nowy, nie usuwa ich z drzewa DOM ani nie zmienia ich klas. Metoda append() dodaje na końcu listy czwarty element „Masło” bez klasy. Wywołanie .not(".nowy") odrzuca więc „Mleko” i „Ser” i pozostawia „Chleb” oraz „Masło”, czyli 2 elementy; wynik 1 pomija dopisany element, a wynik 4 zakłada, że filtr nie działa.

Dlaczego tak

Pętla foreach przechodzi po wszystkich trzech parach klucz–wartość tablicy asocjacyjnej, a do sumy dodaje tylko ceny większe od 5, czyli 9 i 12, co daje 21. Funkcja count zwraca liczbę wszystkich elementów tablicy, czyli 3, niezależnie od warunku w pętli. Operator kropki łączy wartości w napis „3:21”; wynik 25 powstałby po zsumowaniu wszystkich cen, a 2 – po policzeniu tylko cen spełniających warunek.

Dlaczego tak

Funkcja setcookie jedynie dodaje do odpowiedzi nagłówek Set-Cookie, a tablica $_COOKIE zawiera ciasteczka wysłane przez przeglądarkę w bieżącym żądaniu. Przy pierwszym wejściu przeglądarka nie wysłała ciasteczka, więc operator ?? zwraca „brak”, a nie generuje błędu. Po odświeżeniu przeglądarka dołącza zapisane ciasteczko motyw do żądania i skrypt wyświetla „ciemny”.

Dlaczego tak

Rolę trzeba odczytać z sesji przechowywanej na serwerze, której użytkownik nie może sam zmienić, a po wysłaniu przekierowania zakończyć skrypt instrukcją exit. Wersja bez exit wysyła nagłówek Location, ale wykonuje dalszą część pliku, więc treść panelu trafia do odpowiedzi i można ją odczytać, ignorując przekierowanie. Parametr GET i ciasteczko pochodzą od klienta, więc wystarczy dopisać rola=admin, aby ominąć zabezpieczenie.

Dlaczego tak

LEFT JOIN zachowuje każdego klienta, także bez zamówień; dla Kowala kolumny tabeli zamowienia przyjmują wartość NULL. Funkcja COUNT(z.id) liczy tylko wartości różne od NULL, więc dla Kowala zwraca 0. Wynik 1 dałoby COUNT(*), które liczy wiersze, w tym ten jeden wiersz z wartościami NULL, a pominięcie Kowala nastąpiłoby przy złączeniu INNER JOIN.

Dlaczego tak

Dla r1 i r2 pierwszy warunek 10 < 14 jest prawdziwy, ale drugi 12 < 12 jest fałszywy, więc rezerwacja kończąca się o 12 nie koliduje z rozpoczynającą się o 12 – wynik false. Dla r1 i r3 oba warunki są prawdziwe (10 < 13 i 11 < 12), więc przedziały nakładają się – wynik true. Odpowiedź „true true” wynikałaby z użycia operatora <=, który uznaje styk przedziałów za kolizję.

Dlaczego tak

ESLint wykonuje statyczną analizę kodu: na podstawie skonfigurowanych reguł, takich jak no-unused-vars czy eqeqeq, wskazuje błędy i złe praktyki bez uruchamiania programu. Jest jest frameworkiem testów jednostkowych, który wymaga wykonania kodu i sprawdza jego wyniki, a nie styl. Selenium WebDriver automatyzuje testy interfejsu w przeglądarce, a Postman służy do testowania API przez wysyłanie żądań HTTP.

Dlaczego tak

Dla kwoty 50 funkcja zwraca 50, więc test_a przechodzi. Dla kwoty 100 warunek kwota > 100 jest fałszywy i funkcja zwraca 100 zamiast oczekiwanych 90, dlatego test_b kończy się niepowodzeniem. Dla 200 wynik 200 * 0.9 to 180.0, a w Pythonie 180.0 == 180 jest prawdą, więc test_c przechodzi – odpowiedź 2 wynika z błędnego założenia, że liczby float i int są zawsze różne.

Dlaczego tak

Średnik zaraz po nawiasie for jest pustą instrukcją, która staje się treścią pętli, więc pętla jedynie zwiększa i do 6. Wcięta instrukcja suma += i wykonuje się raz, po zakończeniu pętli, i dodaje do zera wartość 6. Zmiana warunku na i < n nie usunie błędu, a zmienna suma ma wartość początkową 0; rozpoczęcie od 0 również nie zmienia działania pustej pętli.

Dlaczego tak

Tablica o długości 3 ma indeksy od 0 do 2, a warunek i <= t.length dopuszcza też i = 3; t[3] ma wartość undefined, a undefined * 2 daje NaN. Warunek i < t.length kończy pętlę po ostatnim istniejącym indeksie. Rozpoczęcie od 1 pominęłoby pierwszy element i nadal odwołało się do t[3], a t[i - 1] dałoby NaN już w pierwszym obiegu dla t[-1].

Dlaczego tak

Kurs waluty nie zależy od produktu, a jego pobranie wewnątrz pętli powoduje 500 zapytań sieciowych, z których każde trwa dziesiątki milisekund. Przeniesienie wywołania pobierzKurs przed pętlę ogranicza je do jednego zapytania i daje ten sam wynik. Zapamiętanie lista.length to mikrooptymalizacja bez odczuwalnego zysku, a zmiana rodzaju pętli lub słowa const na let nie wpływa na liczbę zapytań.

Dlaczego tak

W Pythonie znak # rozpoczyna komentarz do końca wiersza, a w PHP # działa tak samo jak //. W C++ i C# wiersz zaczynający się od # jest dyrektywą preprocesora, więc zapis # oblicz podatek VAT spowoduje błąd kompilacji. Java i JavaScript używają do komentarzy jednowierszowych wyłącznie //, a w HTML komentarz ma postać <!-- -->, w CSS zaś /* */.

Dlaczego tak

Napis w potrójnym cudzysłowie umieszczony jako pierwsza instrukcja funkcji jest jej łańcuchem dokumentacyjnym (docstring) i trafia do atrybutu __doc__. Program nie wywołuje funkcji, tylko odczytuje ten atrybut, dlatego nie potrzebuje argumentu r i wypisuje treść opisu. Wartość None miałby atrybut __doc__ funkcji bez docstringu, a nazwę „pole” przechowuje atrybut __name__.

Dlaczego tak

Wyszukiwanie pełnotekstowe przeszukuje treść wszystkich tematów pomocy i zwraca każdy, w którym dane słowo występuje. Indeks zawiera wyłącznie hasła wybrane i przypisane do tematów przez autora pomocy, więc pominie tematy, których nie oznaczono słowem „eksport” – to najbardziej kusząca pomyłka. Spis treści odzwierciedla hierarchię rozdziałów, a okno „O programie” podaje tylko wersję i informacje o licencji.

Dlaczego tak

Krok instrukcji użytkownika powinien być poleceniem w trybie rozkazującym, wskazującym konkretny element interfejsu i cel czynności, tak aby użytkownik wiedział dokładnie, co zrobić. Opis metody i tabeli bazy danych należy do dokumentacji technicznej, a nie do instrukcji dla osoby wystawiającej faktury. Zdania bezosobowe o „różnych sposobach” lub o tym, co „powinno nastąpić”, nie mówią, którą czynność wykonać.

Dlaczego tak

Wpis w rozdziale rozwiązywania problemów powinien opisać objaw widoczny dla użytkownika i podać czynność, którą użytkownik może sam wykonać, z dokładną ścieżką w menu programu. Poprawianie obsługi wyjątku w kodzie źródłowym jest zadaniem programisty i nie należy do instrukcji użytkownika. Odesłanie do „dowolnego programisty” niczego nie wyjaśnia, a reinstalacja systemu jest środkiem nieproporcjonalnym do problemu.

Dlaczego tak

Dokumentacja wdrożenia jest przeznaczona dla administratora instalującego aplikację: opisuje wymagania serwera, konfigurację, zmienne środowiskowe, kolejność kroków instalacji i plan wycofania zmian. Obsługa formularza „Klienci” to czynność użytkownika końcowego, więc należy do instrukcji użytkownika. Procedura rollback może wydawać się zbędna, ale jest ważną częścią dokumentacji wdrożenia na wypadek nieudanej aktualizacji.

Dlaczego tak

Test jest zaliczony, gdy wynik rzeczywisty zgadza się z oczekiwanym – także wtedy, gdy oczekiwany jest kod błędu 404, jak w TC2. W TC3 serwer zwrócił 200 zamiast 201, więc mimo kodu „sukcesu” test jest niezaliczony. TC4 nie został wykonany z powodu innego błędu, dlatego w raporcie oznacza się go jako zablokowany, a nie niezaliczony.

Dlaczego tak

Techniki białoskrzynkowe wymagają znajomości kodu źródłowego: przypadki dobiera się tak, aby wykonać określone instrukcje lub gałęzie warunków. Podział na klasy równoważności, analiza wartości brzegowych i tabele decyzyjne są technikami czarnoskrzynkowymi, bo opierają się wyłącznie na specyfikacji wejść i wyjść. Analiza wartości brzegowych bywa mylona z białą skrzynką, bo dotyczy granic warunków, ale granice te wynikają z wymagań, a nie z kodu.

Dlaczego tak

Aby przygotować test niefunkcjonalny, wymaganie musi zawierać mierzalne kryterium: wartość graniczną, sposób pomiaru i warunki, np. liczbę równoczesnych użytkowników. Określenia „szybko”, „intuicyjny” czy „w pełni bezpieczny” są subiektywne lub nieosiągalne, więc nie da się ustalić, przy jakim wyniku test kończy się powodzeniem. Każde z nich trzeba doprecyzować, np. czasem odpowiedzi lub wynikiem testu użyteczności.