Test INF.03 — zestaw 2

Dlaczego tak

Serwer lokalny daje pełną kontrolę nad fizycznym miejscem danych, ale całą infrastrukturę — sprzęt, zasilanie awaryjne, chłodzenie, kopie i ochronę fizyczną — firma utrzymuje sama. W chmurze robi to dostawca, a centra danych mogą być w różnych krajach, dlatego lokalizację trzeba sprawdzić w umowie. Serwer lokalny może być udostępniony przez internet, a dane w chmurze też wymagają kopii, np. na wypadek omyłkowego usunięcia.

Dlaczego tak

System CRM (Customer Relationship Management) służy do zarządzania relacjami z klientami: przechowuje kartoteki klientów, historię kontaktów, oferty i etapy sprzedaży. CMS to system zarządzania treścią stron internetowych, często mylony przez podobny skrót. HRM obsługuje kadry i sprawy pracownicze, a GIS przetwarza dane przestrzenne, np. mapy.

Dlaczego tak

Model biznesowy większości portali społecznościowych opiera się na reklamie: portal zbiera dane o zainteresowaniach, polubieniach i aktywności użytkowników i sprzedaje reklamodawcom możliwość precyzyjnego dotarcia do wybranych grup. Dlatego mówi się, że użytkownik płaci swoimi danymi. Portale nie pobierają opłat przez operatorów ani rachunki za internet i nie utrzymują się z dotacji państwowych.

Dlaczego tak

Aparat w telefonie zapisuje w metadanych EXIF m.in. datę, model urządzenia i — przy włączonej lokalizacji — współrzędne GPS, więc plik może zdradzić, gdzie mieszka autor zdjęcia. Bezpieczniej wyłączyć geotagowanie w aparacie lub usuwać metadane przed publikacją; wiele portali je usuwa, ale nie każda usługa. Metadane nie ograniczają możliwości otwarcia pliku ani nie dają dostępu do aparatu.

Dlaczego tak

B2C (business to consumer) oznacza sprzedaż przez firmę konsumentom, czyli osobom prywatnym — typowy e-sklep ze słuchawkami. Sprzedaż hurtowni firmom serwisowym to model B2B, a transakcja między dwiema osobami prywatnymi w serwisie ogłoszeń — C2C. Udostępnianie formularzy przez urząd jest usługą administracji elektronicznej (G2C), a nie handlem.

Dlaczego tak

Osoba głucha nie odbiera ścieżki dźwiękowej, więc treść mówioną trzeba jej przekazać wizualnie — napisami dla niesłyszących, które oddają też ważne dźwięki, a dodatkowo tłumaczeniem na polski język migowy. Audiodeskrypcja to dodatkowy opis słowny obrazu przeznaczony dla osób niewidomych, dlatego bywa z napisami mylona. Rozdzielczość nie zmienia dostępności dźwięku, a autoodtwarzanie wręcz utrudnia korzystanie ze strony.

Dlaczego tak

Zasada postrzegalności wymaga, aby informacja była dostępna dla co najmniej jednego zmysłu użytkownika — tekst alternatywny pozwala czytnikowi ekranu przekazać treść obrazu osobie niewidomej, dlatego to pierwsze kryterium WCAG (1.1.1). Funkcjonalność dotyczy obsługi interfejsu, np. z klawiatury, a zrozumiałość — jasności treści i działania. Solidność oznacza zgodność kodu z technologiami wspomagającymi, a nie dostarczanie treści w innej formie.

Dlaczego tak

W pełnej siatce liczba łączy wynosi n(n − 1)/2: każde z 5 urządzeń łączy się z 4 pozostałymi, co daje 5 · 4 = 20 końcówek, a każde łącze ma dwie końcówki, więc łączy jest 10. Wynik 20 powstaje, gdy każde połączenie policzy się dwukrotnie — raz z każdej strony. Pięć łączy wystarczyłoby w topologii pierścienia, a 25 to błędne n² z połączeniami urządzeń z samymi sobą.

Dlaczego tak

Model TCP/IP ma cztery warstwy: dostępu do sieci, internetu, transportową i aplikacji. HTTP jest protokołem warstwy aplikacji, korzystającym z TCP w warstwie transportowej, a IP działa w warstwie internetu i odpowiada za adresowanie i trasowanie pakietów. Umieszczenie IP w warstwie transportowej to częsta pomyłka — tam działają TCP i UDP, które numerami portów wskazują konkretną aplikację.

Dlaczego tak

Fale radiowe o wyższej częstotliwości są silniej tłumione przez ściany, stropy i inne przeszkody, dlatego sieć 5 GHz daje większą przepustowość, ale na mniejszym obszarze. W paśmie 5 GHz jest więcej kanałów niż w 2,4 GHz, a nie mniej — to jego zaleta. Szyfrowanie nie wpływa na zasięg fal, a sieć przewodowa w ogóle nie korzysta z pasm radiowych.

Dlaczego tak

Polecenie ping z przełącznikiem -t wysyła żądania echa bez przerwy, aż do zatrzymania klawiszami Ctrl+C, i dla każdej odpowiedzi pokazuje czas — widać więc chwilowe zerwania (przekroczony limit czasu) i skoki opóźnień, a na końcu statystykę utraconych pakietów. Tracert jednorazowo pokazuje trasę przez kolejne routery, a nie zachowanie łącza w czasie. Ipconfig wyświetla konfigurację karty, a nslookup odpytuje serwer DNS.

Dlaczego tak

Wysyłanie danych na serwer korzysta z przepływności w kierunku od użytkownika, czyli z drugiej wartości: 20 Mb/s. 150·10⁶ B to 1,2·10⁹ bitów, a 1,2·10⁹ : 20·10⁶ = 60 s. Wynik 4 s powstaje po użyciu prędkości pobierania (300 Mb/s), a 7,5 s — po pominięciu zamiany bajtów na bity (150 : 20).

Dlaczego tak

W transmisji synchronicznej nadajnik i odbiornik są zsynchronizowane wspólnym sygnałem zegarowym — przesyłanym osobną linią lub odtwarzanym z samego sygnału danych — dzięki czemu dane mogą płynąć długimi blokami (ramkami) bez dodatkowych bitów dla każdego znaku. Bity startu i stopu przy każdym znaku to cecha transmisji asynchronicznej, stąd częsta pomyłka. Kierunek przesyłu (simpleks, dupleks) jest niezależny od synchronizacji.

Dlaczego tak

Ramka synchroniczna to 1000 + 8 = 1008 bajtów, czyli 8064 bity — narzut dotyczy całego bloku. W transmisji asynchronicznej 8N1 każdy bajt jest opakowany bitem startu i stopu, więc zajmuje 10 bitów: 1000 · 10 = 10 000 bitów. Wynik 8000 dla asynchronicznej pomija bity startu i stopu, a właśnie ten narzut na każdy znak sprawia, że przy dużych blokach transmisja synchroniczna jest wydajniejsza.

Dlaczego tak

Domyślne hasła administratora routerów są publicznie znane, a szyfrowanie WPA2/WPA3 z długim hasłem chroni ruch przed podsłuchem i nieuprawnionym dołączeniem do sieci. Ukryty SSID łatwo odczytać z ramek klientów, a WEP łamie się w kilka minut. Adres MAC można podejrzeć i podrobić, a sieć bez szyfrowania jest jawna, natomiast WPS z PIN-em jest podatny na ataki siłowe.

Dlaczego tak

Wirtualna tablica interaktywna pozwala wielu osobom w czasie rzeczywistym rysować, przesuwać elementy i dodawać notatki na wspólnej powierzchni, a zmiany widzą od razu wszyscy uczestnicy. Udostępnianie ekranu pokazuje tylko obraz z komputera prowadzącego — uczestnicy oglądają, ale nie edytują, dlatego to częsta pomyłka. Czat nie służy do rysowania, a pliki wysyłane e-mailem tworzą wiele niezależnych wersji.

Dlaczego tak

Adresy wpisane w polu UDW (BCC) nie są widoczne dla pozostałych odbiorców — każdy klient widzi tylko nadawcę, a wiadomość nie ujawnia adresów, które są danymi osobowymi. Pola Do i DW (CC) pokazują wszystkie adresy każdemu odbiorcy, a odpowiedź „do wszystkich” zasypałaby skrzynki 40 osób. W polu Temat nie wpisuje się adresów.

Dlaczego tak

Zapis #RRGGBB zawiera trzy bajty szesnastkowo: R = 3F, G = A0, B = C8. A0₁₆ = 10 · 16 + 0 = 160. Wynik 100 powstaje, gdy cyfrę A potraktuje się jak dziesiętne 10 i dopisze zero, 63 to wartość składowej czerwonej (3F), a 200 — niebieskiej (C8).

Dlaczego tak

W kodzie U2 najstarszy bit ma wagę ujemną: −128 + 64 + 32 + 8 + 4 = −20. To samo daje odjęcie 256 od wartości bez znaku: 236 − 256 = −20. Wynik 236 pomija znak, −108 to odczyt w kodzie znak-moduł (bit znaku i moduł 1101100₂ = 108), a −19 — w kodzie uzupełnieniowym do jedności.

Dlaczego tak

10110110₂ = 182, a 01101011₂ = 107, więc suma wynosi 289 = 256 + 32 + 1 = 100100001₂ — wynik ma 9 bitów, bo z najstarszej pozycji powstało przeniesienie. Wynik 11011101₂ to suma bitowa modulo 2 (XOR) bez przeniesień, a 11111111₂ — alternatywa bitowa (OR). 00100001₂ powstaje, gdy pominie się przeniesienie z najstarszego bitu.

Dlaczego tak

Metoda toString(16) zamienia liczbę 255 na zapis szesnastkowy „ff”, a toUpperCase() daje „FF”. Funkcja parseInt z drugim argumentem 8 traktuje napis „777” jako liczbę ósemkową: 7·64 + 7·8 + 7 = 511. Odpowiedź „FF 777” zakłada, że parseInt nie zmienia podstawy, a „377” to zapis ósemkowy liczby 255, który dałoby wywołanie toString(8).

Dlaczego tak

Koń trojański podszywa się pod użyteczny program, który użytkownik sam instaluje, a w ukryciu wykonuje szkodliwe działania — tu przechwytuje naciśnięcia klawiszy i wysyła hasła. Robak rozprzestrzenia się samodzielnie przez sieć, bez udziału użytkownika, co odróżnia go od trojana. Ransomware szyfruje pliki i żąda okupu, a adware wyświetla niechciane reklamy.

Dlaczego tak

Wstrzyknięte fragmenty ' OR '1'='1 zmieniają sens zapytania SQL sklejanego z danymi użytkownika: warunek WHERE staje się zawsze prawdziwy i baza zwraca rekord bez sprawdzenia hasła — to SQL injection, przed którym chronią zapytania przygotowane (parametryzowane). XSS polega na wstrzyknięciu skryptu JavaScript wykonywanego w przeglądarkach innych użytkowników, a nie na modyfikacji zapytania do bazy. Phishing wyłudza dane podszywaniem się, a brute force próbuje kolejnych haseł.

Dlaczego tak

Uwierzytelnianie dwuskładnikowe wymaga oprócz hasła drugiego czynnika, np. jednorazowego kodu z aplikacji na telefonie, więc samo wykradzione hasło nie wystarcza do zalogowania. Zmiana hasła na podobne niewiele daje, bo atakujący zgadują takie schematy, a bez 2FA nowe hasło też może wyciec. Zapamiętanie hasła w przeglądarce nie chroni przed logowaniem z innego komputera.

Dlaczego tak

Sfera poznawcza obejmuje uwagę, pamięć i myślenie — ciągłe przełączanie się między krótkimi treściami i powiadomieniami osłabia koncentrację i zdolność głębokiego czytania. Lęk przed przegapieniem informacji (FOMO) i wahania nastroju należą do sfery emocjonalnej, stąd łatwo je pomylić. Bóle kręgosłupa i wzroku dotyczą sfery fizycznej, a ograniczenie kontaktów — społecznej.

Dlaczego tak

Nomofobia to lęk przed brakiem dostępu do telefonu komórkowego, objawiający się m.in. kompulsywnym sprawdzaniem powiadomień; przeciwdziała się jej, ograniczając powiadomienia, wyznaczając czas bez telefonu i odkładając go na noc poza sypialnię. Cyberprzemoc i hejt to działania innych osób wymierzone w ofiarę, a w opisie nikt ucznia nie atakuje. Phishing to wyłudzanie danych, niezwiązane z opisanym zachowaniem.

Dlaczego tak

Szyfrowanie całego dysku sprawia, że bez klucza dane są nieczytelne nawet po wymontowaniu dysku i podłączeniu go do innego komputera. Samo hasło do konta Windows chroni tylko przed zalogowaniem w tym systemie — złodziej może odczytać niezaszyfrowany dysk z innego systemu, dlatego to częsty błędny wybór. Ukryty folder i archiwum ZIP bez hasła niczego nie zabezpieczają.

Dlaczego tak

Świadome zarządzanie cyfrowym wizerunkiem polega na sprawdzaniu, co o nas widać w sieci, ograniczaniu widoczności nieaktualnych lub niefortunnych treści w ustawieniach prywatności i rozważnym publikowaniu nowych. Konta pod cudzymi nazwiskami mogą naruszać regulaminy i prawo. Usunięcie kont tuż przed rozmową nie usuwa kopii z archiwów i wyszukiwarek, a zdjęcia z imprez rzadko pomagają w rekrutacji.

Dlaczego tak

Niezbędne pliki cookie obsługują m.in. koszyk i logowanie, więc są potrzebne do zakupów, natomiast pliki marketingowe i analityczne służą śledzeniu użytkownika i wymagają jego zgody, którą można odmówić. Zaakceptowanie wszystkiego jest najwygodniejsze, ale udostępnia dane reklamodawcom. Wyłączenie JavaScriptu zwykle psuje działanie sklepu, a ignorowanie banera nie zawsze oznacza odmowę.

Dlaczego tak

Zdjęcie jest utworem chronionym od chwili powstania, niezależnie od oznaczeń, więc na stronie komercyjnej można je użyć tylko na podstawie licencji (np. Creative Commons z warunkami, takimi jak podanie autora) lub zgody twórcy. Samo podanie źródła nie zastępuje licencji — to najczęstsze nieporozumienie. Brak znaku wodnego nie oznacza zgody, a przycięcie zdjęcia nie znosi praw autorskich.

Dlaczego tak

To typowe oszustwo na przejęte konto: przestępca, podszywając się pod znajomego, prosi o kod BLIK, którym wypłaci pieniądze z bankomatu lub zapłaci za zakupy. Prośbę trzeba zweryfikować poza komunikatorem, np. dzwoniąc do znajomego, a kodu nikomu nie przekazywać. Krótki czas ważności kodu wystarcza oszustowi, a odpowiedź na pytanie kontrolne może znać z przejętej rozmowy.

Dlaczego tak

Normalizacja krajowa ma m.in. ujednolicać wymagania, zapewniać kompatybilność wyrobów i usuwać bariery techniczne w handlu — polscy instalatorzy i producenci stosują wtedy te same zasady co w całej Unii. Normy powstają przy udziale wielu stron na zasadzie konsensu, więc nie służą uprzywilejowaniu jednego producenta. Nie zastępują przepisów prawa i nie regulują cen.

Dlaczego tak

Norma to dokument ustalony na zasadzie konsensu i zatwierdzony przez uznaną jednostkę normalizacyjną, przeznaczony do powszechnego i wielokrotnego stosowania; w Polsce jej stosowanie jest co do zasady dobrowolne. Rozporządzenie jest aktem prawa obowiązującym wszystkich, a nie normą, choć może się na normy powoływać. Specyfikacja jednej firmy i instrukcja obsługi nie powstają w procesie normalizacji.

Dlaczego tak

Oznaczenie PN-EN wskazuje normę europejską (EN) przyjętą jako Polską Normę, a brak członu ISO oznacza, że nie jest to norma międzynarodowa ISO — tak jest w PN-EN 50173-1 o okablowaniu strukturalnym. PN-EN ISO 9241-5 to norma międzynarodowa przyjęta najpierw jako europejska, a potem jako polska. PN-ISO/IEC 2382 jest normą międzynarodową przyjętą bezpośrednio w Polsce, a samo ISO 9001 — normą międzynarodową.

Dlaczego tak

Deklaracja zgodności UE to dokument, w którym producent na własną odpowiedzialność oświadcza, że wyrób spełnia wymagania odpowiednich dyrektyw, i wymienia zastosowane normy zharmonizowane; dopiero na jej podstawie umieszcza znak CE. Karta gwarancyjna określa warunki napraw, a faktura dokumentuje sprzedaż. Instrukcja instalacji może zawierać skrót deklaracji, ale sama jej nie zastępuje.

Dlaczego tak

Element <center> pochodzi z wczesnych wersji HTML i w HTML5 jest przestarzały, bo wygląd strony, w tym wyśrodkowanie, określa się w CSS, np. właściwością text-align lub margin: 0 auto. Elementy <mark>, <time> i <figure> zostały wprowadzone właśnie w HTML5 jako znaczniki semantyczne: wyróżnienie fragmentu tekstu, data lub godzina oraz ilustracja z podpisem.

Dlaczego tak

Znacznik <sub> (subscript) obniża tekst i zmniejsza czcionkę, tworząc indeks dolny, jak we wzorze chemicznym H₂O. Znacznik <sup> (superscript) podnosi tekst, tworząc indeks górny, np. wykładnik potęgi a². Pomylenie obu znaczników jest najczęstszym błędem; działają one w każdym elemencie z treścią tekstową, nie tylko w nagłówkach.

Dlaczego tak

Element <article> oznacza samodzielną, kompletną treść, która ma sens także poza stroną, np. wpis na blogu, artykuł czy komentarz. Element <section> grupuje tematycznie powiązaną część dokumentu, ale nie zakłada niezależności treści, dlatego jest najczęściej mylony z <article>. Element <aside> zawiera treści poboczne, np. reklamy lub ramkę z linkami, a <nav> — nawigację.

Dlaczego tak

Nagłówki budują konspekt dokumentu, a poziomy powinny następować kolejno: podsekcja działu oznaczonego h2 ma nagłówek h3. Przejście od h2 od razu do h4 tworzy lukę w hierarchii, którą zgłaszają narzędzia do oceny dostępności, a czytniki ekranu sugerują brakujący poziom. Nagłówków h2 może być dowolnie wiele, a h1 jako główny tytuł strony jest na właściwym miejscu.

Dlaczego tak

Atrybut start ustala numer pierwszego elementu listy numerowanej, a atrybut reversed odwraca kierunek numeracji, więc kolejne elementy dostają numery 5, 4, 3. Bez atrybutu reversed byłoby 5, 6, 7. Wynik 3, 2, 1 pomija atrybut start — tak liczyłaby lista odwrócona bez podanego początku, która zaczyna od liczby elementów.