Test INF.04 — zestaw 10

Dlaczego tak

Apostrof zamyka napis w zapytaniu SQL budowanym przez sklejanie tekstu, warunek OR '1'='1' jest zawsze prawdziwy, a dwa myślniki zamieniają resztę zapytania, w tym sprawdzenie hasła, w komentarz — to wstrzyknięcie kodu SQL. Atak XSS polega na wstrzyknięciu skryptu JavaScript wykonywanego w przeglądarce innych użytkowników, a atak słownikowy na próbowaniu wielu haseł, a nie na modyfikacji zapytania.

Dlaczego tak

Przy uwierzytelnianiu dwuskładnikowym samo hasło nie wystarcza — trzeba jeszcze podać jednorazowy kod z urządzenia, które ma tylko właściciel konta, więc atakujący znający hasło zostaje zatrzymany. Antywirus i zapora chronią komputer pracownika, ale nie blokują logowania do poczty z komputera atakującego. Okresowa zmiana hasła nie pomaga, jeśli wyciekło aktualne hasło.

Dlaczego tak

Sfera poznawcza obejmuje procesy umysłowe: uwagę, pamięć, myślenie. Ciągłe przełączanie się między krótkimi treściami i powiadomieniami osłabia zdolność skupienia i głębokiego czytania. Izolacja od rówieśników to zagrożenie dla sfery społecznej, FOMO — dla sfery emocjonalnej (psychicznej), a bóle kręgosłupa i pogorszenie wzroku — dla sfery fizycznej.

Dlaczego tak

Odruchowe sprawdzanie telefonu napędzają powiadomienia, więc ich wyłączenie i limity czasu ograniczają nawyk, a odłożenie ekranów na godzinę przed snem poprawia jego jakość. To zasady higieny cyfrowej. Tryb ciemny zmniejsza oślepianie, ale nie usuwa pobudzenia treściami, a zmiana urządzenia nie zmienia czasu spędzanego w sieci. Ustawienia prywatności chronią dane, nie sen.

Dlaczego tak

Szyfrowanie całego dysku sprawia, że bez klucza dane są nieczytelne nawet po wyjęciu dysku i podłączeniu go do innego komputera. Hasło do konta Windows chroni tylko przed zalogowaniem w systemie — znalazca może uruchomić komputer z innego nośnika lub wymontować dysk i odczytać pliki bez żadnej przeszkody. Ukryty folder i archiwum bez hasła niczego nie szyfrują.

Dlaczego tak

Dbanie o cyfrowy wizerunek polega na świadomym zarządzaniu tym, co o nas widać: wyszukaniu własnego nazwiska, usunięciu lub ukryciu nieodpowiednich treści, ustawieniu prywatności i pokazaniu profesjonalnego profilu z projektami, np. repozytorium kodu. Całkowite zniknięcie z sieci pozbawia kandydata możliwości pokazania dorobku. Pseudonim nie usuwa treści, a archiwa i kopie wcześniejszych wpisów nadal są dostępne.

Dlaczego tak

Pliki niezbędne obsługują logowanie, koszyk czy wybór języka i nie wymagają zgody, a analityczne i marketingowe służą do śledzenia użytkownika — można je odrzucić bez wpływu na działanie strony. Całkowite wyłączenie cookie psuje logowanie na wielu serwisach. Tryb prywatny usuwa pliki po zamknięciu okna, ale w trakcie sesji zaakceptowane śledzenie działa normalnie.

Dlaczego tak

Pseudonimizacja polega na takim przetworzeniu danych, by nie dało się ich przypisać konkretnej osobie bez dodatkowych informacji przechowywanych osobno. Skoro firma ma tabelę pozwalającą odtworzyć tożsamość, dane pozostają danymi osobowymi i podlegają RODO. Anonimizacja jest nieodwracalna — nikt nie może już ustalić osoby — i dopiero wtedy RODO przestaje mieć zastosowanie.

Dlaczego tak

Potwierdzenie w aplikacji banku jest ostatnią linią obrony: dane karty mogły zostać przechwycone, np. przez fałszywą stronę płatności, a oszust próbuje obciążyć ją wyższą kwotą w innym sklepie. Należy płatność odrzucić, zastrzec lub zablokować kartę i zgłosić zdarzenie w banku. Zatwierdzenie transakcji oznacza autoryzację przez klienta, więc późniejsza reklamacja może się nie powieść.

Dlaczego tak

Jednym z celów normalizacji wymienionych w ustawie o normalizacji jest zapobieganie konfliktom i nieporozumieniom przez ujednolicanie terminologii — dokładnie temu służy znormalizowany słownik pojęć. Usuwanie barier w handlu dotyczy np. jednolitych wymagań dla wyrobów w wielu krajach, a bezpieczeństwo życia i zdrowia — norm określających wymagania ochronne. Słownik terminów nie reguluje żadnej z tych spraw.

Dlaczego tak

Norma to dokument przyjęty na zasadzie konsensu i zatwierdzony przez uznaną jednostkę normalizacyjną (w Polsce PKN), ustalający zasady do powszechnego i wielokrotnego stosowania. Wewnętrzny standard jednej firmy nie przeszedł takiej procedury. Normy nie są aktami prawnymi i nie zawierają kar — ich stosowanie jest dobrowolne, więc brak kar i publikacji w Dzienniku Ustaw jest cechą normy, a nie jej brakiem.

Dlaczego tak

Oznaczenie normy pokazuje drogę jej przyjęcia: PN-ISO to norma ISO wprowadzona do zbioru Polskich Norm bezpośrednio, a PN-EN ISO — norma ISO przyjęta najpierw jako norma europejska (EN ISO), a dopiero potem jako polska. Sam przedrostek EN ISO oznacza normę europejską, która nie została jeszcze wprowadzona do zbioru PN. Zapis ISO-PN nie występuje w systemie oznaczeń.

Dlaczego tak

Deklaracja zgodności UE to dokument, w którym producent na własną odpowiedzialność oświadcza, że wyrób spełnia wymagania dyrektyw lub rozporządzeń, i wymienia zastosowane normy zharmonizowane; jej wystawienie jest warunkiem umieszczenia znaku CE. Karta gwarancyjna określa warunki naprawy, a faktura — transakcję zakupu. Instrukcja BHP serwerowni opisuje bezpieczną pracę, a nie zgodność wyrobu.

Dlaczego tak

Typ int jest stałoprzecinkowy 32-bitowy z zakresem do 2 147 483 647; dodanie 1 do wartości maksymalnej przepełnia go i wynik zawija się do najmniejszej wartości −2 147 483 648, bez zgłaszania wyjątku. Typ double jest zmiennoprzecinkowy i ma znacznie większy zakres, więc po dodaniu 1 przechowuje 2147483648, a Java wypisuje go w notacji naukowej 2.147483648E9. Odpowiedź z wartością dodatnią dla int pomija przepełnienie.

Dlaczego tak

Typ bool w Pythonie jest podtypem int, a True ma wartość 1, więc True + True daje liczbę 2. Funkcja bool() zwraca False dla pustego napisu, a True dla każdego niepustego — także dla napisu "0", bo sprawdza długość napisu, a nie jego zawartość. Odpowiedź z False na końcu wynika z pomylenia napisu "0" z liczbą 0, która rzeczywiście ma wartość logiczną False.

Dlaczego tak

Typ str w Pythonie jest niemodyfikowalny (immutable) — nie ma typu znakowego, a s[0] zwraca nowy jednoznakowy napis, któremu nie można przypisać wartości. Instrukcja s[0] = "K" zgłasza więc TypeError i print nie zostanie wykonany. Aby uzyskać „Kot”, trzeba utworzyć nowy napis, np. s = "K" + s[1:]. Odpowiedź „Kot” zakłada zachowanie znane z tablic znaków w C++.

Dlaczego tak

Zmienna c przechowuje znak '7', którego kod ASCII wynosi 55, a znak '0' ma kod 48. Odejmowanie znaków odejmuje ich kody: 55 − 48 = 7, więc n przechowuje cyfrę jako liczbę, a n * 2 = 14. Wynik 110 powstaje, gdy pomnoży się sam kod znaku '7' (55 · 2), a 77 — gdy potraktuje się mnożenie jak powtórzenie napisu.

Dlaczego tak

Tablica to ciąg elementów tego samego typu, do których odwołuje się przez indeks, np. t[3], co pozwala przetwarzać je w pętli. Rekord (struktura) grupuje pola o różnych typach, np. nazwisko jako tekst i wiek jako liczbę, do których odwołuje się przez nazwę, np. uczen.wiek. Odpowiedź odwracająca te cechy jest typową pomyłką, a tablice wielowymiarowe są w językach programowania powszechne.

Dlaczego tak

W C# tablica prostokątna int[3, 5] ma 3 wiersze i 5 kolumn. Właściwość Length zwraca łączną liczbę elementów we wszystkich wymiarach, czyli 3 · 5 = 15, a metoda GetLength(1) — rozmiar wymiaru o indeksie 1, czyli liczbę kolumn, 5. Odpowiedź 3 5 zakłada, że Length zwraca liczbę wierszy, jak w tablicy postrzępionej int[][], a 15 3 myli numerację wymiarów, które liczy się od zera.

Dlaczego tak

Lista rośnie i maleje dynamicznie: po add(9) zawiera [4, 7, 9], remove(v.size() - 1) usuwa element o indeksie 2, więc wraca do [4, 7], add(1) daje [4, 7, 1], a add(0, 3) wstawia 3 na początek: [3, 4, 7, 1]. Rozmiar to 4, a element o indeksie 1 to 4. Odpowiedź 4 7 pomija przesunięcie elementów po wstawieniu na pozycję 0, a 5 4 zakłada, że remove nie zmniejsza listy.

Dlaczego tak

Wszystkie pola unii zaczynają się pod tym samym adresem i dzielą tę samą pamięć, więc unia zajmuje tyle, ile jej największe pole z uwzględnieniem wyrównania — tu double, 8 bajtów. W danej chwili sensowną wartość ma tylko pole zapisane jako ostatnie. Wynik 13 to suma rozmiarów pól, a 16 to rozmiar struktury z tymi polami po wyrównaniu do 8 bajtów — tak liczy się pamięć struktury, a nie unii.

Dlaczego tak

Tryb "a" (append) otwiera plik do zapisu z kursorem ustawionym na końcu, więc każdy zapis jest dopisywany, a nieistniejący plik zostaje utworzony. Tryb "w" też tworzy plik, ale istniejący najpierw obcina do zera, więc dziennik straciłby historię. Tryb "r+" wymaga, by plik istniał, i zaczyna zapis od początku, nadpisując dane, a "x" zgłasza błąd, gdy plik już istnieje.

Dlaczego tak

Wskaźnik p wskazuje na a, a q na b. Instrukcja *p = *q + 1 zapisuje pod adresem a wartość b + 1, więc a = 9. Przypisanie p = q zmienia sam wskaźnik — teraz p wskazuje na b — i nie zmienia wartości zmiennych. Dlatego *p = 0 zeruje b, a nie a. Odpowiedź 0 0 zakłada, że p = q kopiuje wartość, a nie adres.

Dlaczego tak

Pętla for-each korzysta z iteratora listy. Po usunięciu elementu 2 metodą listy, a nie iteratora, licznik modyfikacji listy różni się od zapamiętanego w iteratorze, więc najbliższe wywołanie next() zgłasza ConcurrentModificationException. Poprawnie usuwa się elementy przez it.remove() albo l.removeIf(x -> x % 2 == 0). Wynik [1, 3] dałby właśnie taki poprawiony kod, a kod się kompiluje, więc błąd ujawnia się dopiero w czasie wykonania.

Dlaczego tak

Kolejka dwustronna deque pozwala dodawać i usuwać elementy z obu końców. Po append(7) i appendleft(4) zawiera [4, 5, 6, 7]. Metoda pop() zdejmuje element z prawego końca, więc x = 7, a popleft() z lewego, więc y = 4, i zostaje [5, 6]. Odpowiedź 4 7 zamienia działanie pop() i popleft(), a odpowiedź z pełną listą zakłada, że te metody tylko odczytują elementy, nie usuwając ich.

Dlaczego tak

Dobry zestaw danych testowych obejmuje przypadki brzegowe i szczególne, w których algorytmy sortowania najczęściej zawodzą: pustą listę i jeden element (granice pętli), dane już posortowane i odwrotnie posortowane (najlepszy i najgorszy przypadek) oraz powtórzenia (porównania z równością). Losowe listy bez powtórzeń wyglądają na solidny test, ale omijają właśnie te przypadki, a wielokrotne uruchomienie tych samych danych niczego nowego nie sprawdza.

Dlaczego tak

Algorytm przyjmuje pierwszy element jako dotychczasowe maksimum, a potem porównuje z nim każdy kolejny element; jeśli bieżący jest większy, staje się nowym maksimum. Warunek t[i] < mx (i równoważny mu mx > t[i]) wyznaczyłby minimum. Porównanie z poprzednim elementem t[i − 1] jest błędne — dla t = [9, 2, 5] w drugim kroku przypisze mx = 5, choć największy jest pierwszy element.

Dlaczego tak

Wycinek s[::-1] tworzy napis odwrócony; „kajak” czytany od końca jest taki sam, więc porównanie daje True — to test palindromu. Metoda count("a") liczy wystąpienia litery a, które są dwa. Metoda find("j") zwraca indeks pierwszego wystąpienia liczony od zera: k = 0, a = 1, j = 2. Odpowiedź z wartością 3 wynika z liczenia pozycji od jedynki.

Dlaczego tak

Rekurencja fib(n) = fib(n − 1) + fib(n − 2) rozgałęzia się na dwa wywołania aż do argumentów 0 i 1. Liczba wywołań spełnia zależność W(n) = W(n − 1) + W(n − 2) + 1 przy W(0) = W(1) = 1, więc W(2) = 3, W(3) = 5, W(4) = 9. Wynik 5 to liczba wywołań dla fib(3) albo pomylenie liczby wywołań z wartością funkcji, a 4 to liczba poziomów rekurencji, a nie liczba wywołań.

Dlaczego tak

Start i meta są ustalone w magazynie, więc permutuje się kolejność 5 klientów: 5! = 120 tras, a ponieważ każdą trasę i jej odwrócenie traktuje się jako jedną, zostaje 120 / 2 = 60. Wynik 120 pomija utożsamienie tras odwrotnych, a 720 = 6! liczy także magazyn jako punkt do permutowania. Silnia rośnie tak szybko, że dla kilkudziesięciu punktów stosuje się algorytmy heurystyczne.

Dlaczego tak

Przy złożoności kwadratowej czas rośnie proporcjonalnie do kwadratu rozmiaru danych. Trzykrotne zwiększenie n zwiększa czas 3² = 9 razy, więc 2 s · 9 = 18 s. Wynik 6 s odpowiadałby algorytmowi liniowemu O(n), 54 s — sześciennemu O(n³), a 9 s powstaje, gdy pomnoży się przez 9 nie czas, ale jego połowę.

Dlaczego tak

W sortowaniu przez wstawianie każdy kolejny element porównuje się z poprzednim i, jeśli nie jest mniejszy, zostaje na miejscu — dla danych posortowanych wystarcza jedno porównanie na element, czyli złożoność O(n). Sortowanie przez wybieranie zawsze przeszukuje całą nieposortowaną część, więc wykonuje O(n²) porównań. Sortowanie szybkie z pierwszym elementem jako osią ma dla danych posortowanych przypadek pesymistyczny O(n²).

Dlaczego tak

W pierwszym przejściu minimum 10 zamienia się z 29: [10, 29, 14, 37, 13]. W drugim najmniejszym elementem części od indeksu 1 jest 13, który zamienia się z 29: [10, 13, 14, 37, 29]. Tablica [10, 14, 29, 37, 13] to stan po dwóch krokach sortowania przez wstawianie, a [10, 14, 13, 29, 37] — po dwóch przejściach sortowania bąbelkowego; pełne posortowanie wymaga jeszcze jednego przejścia.

Dlaczego tak

Na początku przedział obejmuje indeksy 0–8, środek (0 + 8) div 2 = 4 wskazuje 21; 34 jest większe, więc przedział zawęża się do 5–8. Środek (5 + 8) div 2 = 6 wskazuje 30, przedział zmienia się na 7–8, a środek 7 wskazuje szukaną liczbę 34. Odpowiedź 21, 25, 30, 34 opisuje przeszukiwanie liniowe po pierwszym porównaniu, a 17 jako pierwszy element wynika z błędnego liczenia indeksów od 1.

Dlaczego tak

Rejestracja czasu pracy pozwala każdemu członkowi zespołu zapisywać przy zadaniu przepracowane godziny, a narzędzie zestawia je z pierwotnym oszacowaniem, pokazując przekroczenia. Wykres spalania przedstawia tylko ilość pracy pozostałej w sprincie dzień po dniu, bez rozbicia na faktyczny czas poszczególnych zadań. Tablica Kanban pokazuje status zadań, a kamienie milowe — terminy etapów, nie zużyty czas.

Dlaczego tak

Implementacja zajmuje dni od 1. do 10. włącznie i kończy się z końcem 10. dnia. Opóźnienie 2 dni obejmuje dni 11. i 12., więc testy mogą zacząć się w 13. dniu. Odpowiedź „w 12. dniu” to typowy błąd o jeden, polegający na dodaniu 10 + 2 bez uwzględnienia, że zadanie zaczyna się w 1., a nie w 0. dniu. Wynik „w 3. dniu” powstałby przy zależności początek–początek.

Dlaczego tak

W Trello tablica odpowiada projektowi, listy są jej kolumnami, a karty — pojedynczymi zadaniami. Ustawienie list w kolejności etapów i przeciąganie kart między nimi tworzy tablicę kanbanową, na której widać stan całej pracy. Osobne tablice rozbiłyby projekt na niezależne części i wymagałyby kopiowania kart. Etykiety i checklisty służą do oznaczania kategorii i podzadań, a nie przepływu zadania przez etapy.

Dlaczego tak

Polecenie git checkout -b tworzy nową gałąź od bieżącego commita i od razu się na nią przełącza; ten sam efekt daje git switch -c. Samo git branch feature/logowanie tworzy gałąź, ale programista dalej pracuje na dotychczasowej, więc kolejne commity trafiłyby nie tam, gdzie chciał. Polecenie git switch bez opcji -c przełącza tylko na istniejącą gałąź, a git commit nie ma opcji tworzenia gałęzi.

Dlaczego tak

Analiza wymagań ma wykryć sprzeczności, zanim trafią do projektu: dane z serwera nie mogą być zawsze aktualne, gdy nie ma połączenia. Trzeba to omówić z klientem i ustalić rozwiązanie, np. pracę na lokalnej kopii z oznaczeniem czasu ostatniej synchronizacji i aktualizacją po odzyskaniu łączności. Samodzielne pominięcie wymagania łamie ustalenia z klientem, a odłożenie konfliktu do testów oznacza kosztowne przeróbki gotowego kodu.

Dlaczego tak

Jeden klient ma wiele zamówień, ale każde zamówienie należy do jednego klienta — to relacja jeden do wielu. Zamówienie zawiera wiele produktów, a produkt występuje w wielu zamówieniach, więc relacja jest wiele do wielu i w bazie realizuje się ją tabelą pośrednią pozycji zamówienia, która przechowuje też ilość i cenę. Relacja 1:N między zamówieniem a produktem pozwoliłaby sprzedać dany produkt tylko w jednym zamówieniu.