Test INF.04 — zestaw 11

Dlaczego tak

Okno modalne przejmuje fokus i blokuje interakcję z oknem nadrzędnym, dopóki użytkownik nie wybierze jednej z opcji — dlatego stosuje się je przy decyzjach nieodwracalnych, takich jak usunięcie danych. Okno niemodalne pozwala dalej pracować w głównym oknie, więc nie wymusza decyzji. Powiadomienie typu toast i pasek stanu jedynie informują i znikają lub zostają niezauważone, nie oczekując na wybór.

Dlaczego tak

Długi formularz zniechęca, bo użytkownik nie widzi końca pracy. Podział na kroki (kreator) z paskiem postępu daje poczucie kontroli, a usunięcie zbędnych pól zmniejsza wysiłek — mniej pól to mniej porzuceń. Mniejsza czcionka pogarsza czytelność i dostępność. Układ w kilku kolumnach utrudnia ustalenie kolejności wypełniania, a oznaczenie wszystkich pól jako wymaganych tylko zwiększa obciążenie.

Dlaczego tak

Zapytania o media, np. @media (min-width: 1024px), pozwalają zmienić reguły CSS zależnie od szerokości okna — w nich ustawia się siatkę z jedną albo trzema kolumnami. To podstawa projektowania responsywnego. Znacznik meta viewport jest potrzebny, by telefon nie skalował strony jak dla komputera, ale sam nie zmienia liczby kolumn. Rozpoznawanie urządzenia po nazwie przeglądarki jest zawodne i wymaga utrzymywania kilku wersji strony.

Dlaczego tak

W programowaniu strukturalnym program składa się z procedur i funkcji, które otrzymują dane jako parametry lub korzystają ze zmiennych globalnych — dane i operacje na nich są rozdzielone, a przepływ sterowania budują sekwencja, wybór i iteracja. Łączenie danych z metodami w obiekty i ukrywanie ich (hermetyzacja), dziedziczenie oraz polimorfizm to trzy filary paradygmatu obiektowego, więc pozostałe odpowiedzi opisują właśnie jego.

Dlaczego tak

W architekturze REST nowy zasób w kolekcji, której identyfikator nada serwer, tworzy się żądaniem POST na adres kolekcji, np. /zamowienia, a serwer potwierdza utworzenie kodem 201 Created, zwykle z nagłówkiem Location wskazującym adres nowego zamówienia. Metoda GET służy tylko do odczytu i nie powinna zmieniać stanu serwera. Kod 302 oznacza przekierowanie, a nie utworzenie zasobu.

Dlaczego tak

Cofanie zawsze dotyczy operacji wykonanej jako ostatnia, czyli działa według zasady LIFO (ostatni przyszedł, pierwszy wychodzi) — każda nowa operacja trafia na szczyt stosu, a Ctrl+Z zdejmuje ją z niego. Kolejka FIFO oddałaby najpierw operację najstarszą, więc cofnięcie dotyczyłoby początku pracy. Tablica asocjacyjna i drzewo poszukiwań służą do wyszukiwania po kluczu, a nie do odtwarzania kolejności.

Dlaczego tak

Aktor to rola pełniona przez kogoś lub coś spoza modelowanego systemu, kto wchodzi z nim w interakcję — może to być człowiek, np. klient, ale też inny system, jak zewnętrzny operator płatności. Baza danych sklepu jest wewnętrzną częścią systemu, więc nie jest aktorem, choć często bywa tak błędnie rysowana. Przypadek użycia opisuje funkcję systemu, a klasa należy do diagramu klas, nie przypadków użycia.

Dlaczego tak

To podatność typu IDOR (niebezpieczne bezpośrednie odwołanie do obiektu): serwer ufa identyfikatorowi przesłanemu przez klienta i nie sprawdza uprawnień. Jedynym skutecznym zabezpieczeniem jest kontrola autoryzacji po stronie serwera dla każdego żądania. HTTPS szyfruje transmisję, ale nie zmienia tego, co serwer wydaje. Przeniesienie id do treści żądania POST tylko utrudnia jego zmianę zwykłemu użytkownikowi, a atakujący i tak ją wykona.

Dlaczego tak

Cel sformułowany według zasady SMART jest mierzalny, więc o jego osiągnięciu decyduje pomiar tej samej wielkości, której dotyczy — średniego czasu obsługi zamówienia, porównanego z wartością docelową 5 minut w ustalonym terminie. Liczba wierszy kodu, ekranów czy przepracowanych godzin opisuje nakład pracy lub produkty projektu, a nie efekt dla firmy; można je zwiększać, a czas obsługi wcale się nie skróci.

Dlaczego tak

Faza projektowania odpowiada na pytanie, jak zbudować system: na podstawie wymagań powstaje architektura, podział na moduły i ich interfejsy oraz schemat bazy danych. Analiza wymagań odpowiada na pytanie, co system ma robić, i kończy się specyfikacją wymagań, a nie projektem technicznym. W implementacji zespół pisze kod według gotowego projektu, a we wdrożeniu instaluje system u klienta i szkoli użytkowników.

Dlaczego tak

W modelu V lewe ramię opisuje kolejne poziomy specyfikacji, a prawe — testy, które je weryfikują. Testy akceptacyjne sprawdzają, czy system spełnia potrzeby klienta, więc odpowiadają analizie wymagań i są przygotowywane już na tym etapie. Projektowi architektury odpowiadają testy integracyjne, a projektowi szczegółowemu modułów — testy jednostkowe; implementacja leży w dolnym wierzchołku litery V.

Dlaczego tak

W metodzie PERT czas oczekiwany oblicza się ze wzoru (O + 4M + P) / 6, w którym wartość najbardziej prawdopodobna ma wagę 4: (4 + 4 · 7 + 16) / 6 = 48 / 6 = 8 dni. Wynik 9 dni to zwykła średnia arytmetyczna trzech oszacowań, która przecenia wpływ wartości skrajnych, a 7 dni pomija ryzyko opisane przez wartość pesymistyczną.

Dlaczego tak

Najpierw trzeba wiedzieć, czego potrzebuje klient (wymagania), potem zaprojektować na tej podstawie interfejs w postaci makiet, następnie zaprogramować aplikację, przetestować ją i dopiero sprawdzoną opublikować w sklepie. Makiety przed wymaganiami projektowałyby ekrany bez wiedzy o funkcjach. Testy przed implementacją można zaplanować, ale nie da się ich wykonać na nieistniejącym kodzie.

Dlaczego tak

Planowanie sprintu otwiera każdy sprint: zespół ustala cel sprintu, wybiera z uporządkowanego backlogu produktu elementy, które zdąży zrealizować, i planuje sposób ich wykonania, tworząc backlog sprintu. Daily Scrum to krótkie codzienne spotkanie koordynujące bieżącą pracę. Przegląd sprintu służy pokazaniu interesariuszom wykonanego przyrostu, a retrospektywa — ulepszeniu sposobu pracy zespołu.

Dlaczego tak

Scrum jest metodyką zwinną przeznaczoną dla projektów o zmiennych wymaganiach: praca toczy się w krótkich sprintach, każdy kończy się działającym przyrostem pokazywanym na przeglądzie, a backlog można zmieniać między sprintami. Model kaskadowy i model V zakładają stabilne wymagania ustalone na początku. Model prototypowy pomaga ustalić wymagania, ale prototyp jest odrzucany, więc nie daje regularnie działającego produktu.

Dlaczego tak

Product Owner odpowiada za maksymalizację wartości produktu i zarządza backlogiem produktu — tworzy jego elementy, porządkuje je według priorytetów i wyjaśnia zespołowi. Scrum Master dba o przestrzeganie zasad Scruma, usuwa przeszkody i wspiera zespół, ale nie decyduje o priorytetach. Programiści sami planują, jak wykonać pracę w sprincie, lecz to nie oni ustalają kolejność w backlogu produktu.

Dlaczego tak

Ścieżka krytyczna to A–B–D o długości 4 + 6 + 2 = 12 dni, bo B trwa dłużej niż C. Zadanie D musi czekać na B, które kończy się 6 dni po A, a C kończy się już po 3 dniach, więc C może się opóźnić o 6 − 3 = 3 dni bez przesunięcia terminu projektu. Zero dni zapasu mają tylko zadania na ścieżce krytycznej, a 6 dni to czas trwania B, a nie zapas C.

Dlaczego tak

Adapter to klasa implementująca interfejs oczekiwany przez aplikację (Platnosc), która wewnątrz wywołuje metody biblioteki, tłumacząc nazwy i parametry — dzięki temu niezgodne interfejsy współpracują bez zmian w żadnym z nich. Fasada też opakowuje kod, ale jej celem jest uproszczenie dostępu do złożonego podsystemu, a nie dopasowanie do istniejącego interfejsu. Dekorator dodaje obiektowi zachowania przy tym samym interfejsie.

Dlaczego tak

Klasy Plik i Katalog mają wspólną metodę rozmiar(), a Katalog przechowuje elementy obu rodzajów i sumuje ich rozmiary, nie rozróżniając ich — to wzorzec Kompozyt, pozwalający traktować obiekt pojedynczy i złożony jednakowo. Katalog p ma rozmiar 3 + 4 = 7, więc k ma 5 + 7 = 12. Wynik 5 pomija rekurencyjne wywołanie dla zagnieżdżonego katalogu, a Fasada nie buduje struktur drzewiastych.

Dlaczego tak

Autorskie prawa majątkowe obejmują wyłączne prawo do korzystania z utworu, rozporządzania nim i pobierania wynagrodzenia — udzielenie licencji na rozpowszechnianie za opłatą jest właśnie rozporządzeniem tymi prawami. Prawa osobiste, np. do oznaczenia utworu swoim nazwiskiem, chronią więź twórcy z utworem, są niezbywalne i nie można na nich zarabiać przez licencję. Program komputerowy chroni prawo autorskie, a nie prawo własności przemysłowej.

Dlaczego tak

Dla utworu współautorskiego 70-letni okres ochrony liczy się od śmierci tego współtwórcy, który przeżył pozostałych, a więc od 2015 r. Okres ten liczy się w pełnych latach kalendarzowych następujących po roku śmierci, więc prawa wygasają z końcem 2085 r. Wynik 2071 r. powstaje po liczeniu od śmierci pierwszego współautora, a 2065 r. — po przyjęciu 50 lat ochrony zamiast 70.

Dlaczego tak

Ustawa o prawie autorskim daje uprawnionemu roszczenia cywilne o zaniechanie naruszania, usunięcie jego skutków, naprawienie szkody (na zasadach ogólnych albo przez zapłatę sumy odpowiadającej dwukrotności należnego wynagrodzenia) oraz wydanie uzyskanych korzyści. Przeprosiny mogą być jednym ze sposobów usunięcia skutków, ale nie jedynym roszczeniem. Karę pozbawienia wolności orzeka wyłącznie sąd karny w odrębnym postępowaniu.

Dlaczego tak

Prawo autorskie chroni wyłącznie sposób wyrażenia utworu, a nie odkrycia, idee, procedury, metody i zasady działania — wprost stanowi o tym ustawa. Konkretny zapis kodu programu jest więc chroniony, ale ktoś inny może zrealizować tę samą metodę, pisząc własny kod. Nazwę handlową chroni się jako znak towarowy, czyli przedmiot własności przemysłowej, a nie przez prawo autorskie.

Dlaczego tak

Licencja MIT jest licencją liberalną: pozwala używać, modyfikować i rozpowszechniać kod, także w zamkniętym oprogramowaniu komercyjnym, pod jednym warunkiem — dołączenia informacji o prawach autorskich i treści licencji do kopii programu. Obowiązek udostępnienia kodu całej aplikacji na tej samej licencji to cecha licencji typu copyleft, takich jak GNU GPL. Licencja MIT nie wymaga opłat ani dodatkowej zgody.

Dlaczego tak

Kompilator javac tłumaczy kod źródłowy na kod bajtowy zapisany w plikach .class, niezależny od procesora i systemu. Wykonuje go maszyna wirtualna JVM, która interpretuje kod bajtowy i najczęściej używane fragmenty kompiluje w locie (JIT) do kodu maszynowego. Dlatego ten sam plik .class działa na Windows i Linux. Uruchomienie java Main.java tylko ukrywa etap kompilacji — wykonuje się go w pamięci, a nie pomija.

Dlaczego tak

Step Into wykonuje bieżący wiersz, a jeśli zawiera wywołanie funkcji, zatrzymuje się na jej pierwszej instrukcji, co pozwala śledzić jej działanie krok po kroku. Step Over wykonuje całe wywołanie oblicz(x) jako jeden krok i zatrzymuje się w następnym wierszu bieżącej funkcji. Step Out kończy funkcję, w której program już się znajduje, a Continue uruchamia program do najbliższego punktu przerwania.

Dlaczego tak

Tablica pięcioelementowa ma indeksy od 0 do 4, a warunek i <= t.Length dopuszcza wykonanie pętli dla i = 5, czyli odwołanie do nieistniejącego szóstego elementu — wartości pokazane przez debugger wskazują dokładnie to. Poprawny warunek to i < t.Length. Rozpoczęcie od i = 1 nie usunie błędu, a dodatkowo pominie pierwszy element; zapis s += t[i] jest równoważny s = s + t[i].

Dlaczego tak

Komunikat „undefined reference” zgłasza konsolidator (linker), który łączy pliki obiektowe w plik wykonywalny i nie znajduje w żadnym z nich kodu funkcji oblicz(int). Kompilacja się powiodła, bo deklaracja funkcji wystarcza kompilatorowi do sprawdzenia wywołania — brakuje definicji albo pliku z nią w poleceniu budowania. Brak nagłówka lub średnika zatrzymałby już kompilację, a błąd wykonania nie mógłby wystąpić przed utworzeniem pliku.

Dlaczego tak

Przy konsolidacji statycznej kod używanych funkcji z biblioteki (.lib lub .a) zostaje skopiowany do pliku wykonywalnego, który jest większy, ale nie potrzebuje żadnych zewnętrznych plików. Biblioteka dynamiczna (.dll, .so) jest ładowana w chwili uruchomienia, więc musi być obecna na komputerze klienta — jej brak to częsty powód błędu startu programu. Pliki nagłówkowe zawierają tylko deklaracje i nie zastępują kodu biblioteki.

Dlaczego tak

Kompilator javac wymaga nazwy pliku źródłowego z rozszerzeniem, czyli javac Main.java, i tworzy plik Main.class. Maszynę wirtualną uruchamia się poleceniem java z nazwą klasy, a nie pliku, czyli java Main. Polecenie java Main.class kończy się błędem, bo JVM szuka klasy o nazwie „Main.class”. Samo java Main.java uruchamia program bez tworzenia pliku .class, ale późniejsze javac Main jest błędne, bo brakuje rozszerzenia.

Dlaczego tak

Przekazanie przez referencję (&) nie kopiuje wektora, a słowo const sprawia, że funkcja nie może go zmienić — kompilator odrzuci każdą próbę modyfikacji. Typ zwracany double pozwala oddać średnią z częścią ułamkową, np. 2,5. Referencja bez const też unika kopiowania, ale pozwala funkcji zmienić dane wywołującego. Funkcja void niczego nie zwraca, a int obcina część ułamkową średniej i kopiuje wektor.

Dlaczego tak

Każde wywołanie f(n) dla n > 0 wypisuje n, wywołuje f(n − 1) i po jego zakończeniu wypisuje n ponownie. Przy schodzeniu w głąb rekurencji wypisują się kolejno 3, 2, 1, a f(0) nic nie robi; przy powrocie wywołania kończą się w odwrotnej kolejności, więc wypisują 1, 2, 3. Wynik 321321 zakłada, że drugie wypisanie następuje w tej samej kolejności co pierwsze, a 3210123 — że wypisuje się też 0.

Dlaczego tak

Jeśli n ma dzielnik większy od 1, to ma też dzielnik nie większy od pierwiastka z n, więc wystarczy sprawdzać d, dopóki d · d ≤ n. Warunek d * d < n pomija przypadek, gdy n jest kwadratem liczby pierwszej — dla 9 i 25 nie sprawdzi dzielnika 3 lub 5 i uzna je za pierwsze. Warunek d < n / 2 zawodzi dla 4, bo pętla nie wykona się ani razu, a d <= n dzieli też przez samo n i każdą liczbę uzna za złożoną.

Dlaczego tak

Typy float i double zapisują liczby w systemie dwójkowym, w którym ułamki takie jak 0,1 czy 0,99 nie mają dokładnej reprezentacji, więc przy wielu dodawaniach kwot pojawiają się błędy w groszach. Klasa BigDecimal przechowuje liczbę dziesiętnie z określoną skalą i daje dokładne wyniki, dlatego stosuje się ją w obliczeniach finansowych. Typ int z ceną w złotych traci grosze, choć int lub long w groszach byłby poprawną alternatywą.

Dlaczego tak

Rekord (record) to zwięzła deklaracja niemodyfikowalnego typu danych, dla którego kompilator sam generuje konstruktor, metody dostępowe x() i y() oraz equals(), hashCode() i toString() oparte na składowych. Dlatego p.equals(q) porównuje wartości pól i zwraca true. Operator == porównuje referencje, a p i q to dwa osobne obiekty utworzone przez new, więc wynik to false. Odpowiedź false false zakłada domyślne equals() z klasy Object.

Dlaczego tak

Słowo var oznacza, że typ zmiennej kompilator ustala na podstawie wyrażenia inicjującego, więc deklaracja var bez wartości początkowej jest błędem — kompilator nie ma z czego wywnioskować typu. Zapis var n = 5 tworzy zmienną typu int. Przypisania int k = 'A' (kod znaku 65) i double d = 3 są poprawne, bo C# wykonuje niejawne konwersje rozszerzające z char na int i z int na double.

Dlaczego tak

Od standardu C++11 dzielenie całkowite obcina wynik w stronę zera, więc −7 / 2 = −3, a reszta ma znak dzielnej i spełnia równość (a / b) · b + a % b = a: −3 · 2 + (−1) = −7, więc −7 % 2 = −1. Wynik −4 1 dałby Python, w którym operator // zaokrągla w dół, a reszta ma znak dzielnika. Odpowiedzi mieszane łamią podaną równość.

Dlaczego tak

Przypisanie b = a nie kopiuje listy — obie nazwy wskazują ten sam obiekt, więc b.append(4) zmienia także listę widzianą jako a, która ma teraz 4 elementy. Wycinek a[:] tworzy nową listę z kopią elementów, więc c dalej ma 3 elementy. Odpowiedź 3 3 zakłada, że przypisanie tworzy kopię, a 4 4 — że wycinek współdzieli dane z oryginałem.

Dlaczego tak

Operator += oblicza najpierw prawą stronę: 1 + 2 to dodawanie liczb, więc do napisu dołączane jest 3 i s = "ab3". W wyrażeniu s + 1 + 2 operatory + wykonują się od lewej, a lewy argument jest napisem, więc obie liczby dołączane są jako tekst: "ab3" + 1 = "ab31", potem "ab312". Wynik ab33 zakłada, że 1 + 2 zostanie zsumowane także w drugim wyrażeniu, co wymagałoby nawiasów: s + (1 + 2).

Dlaczego tak

Operator && ma wyższy priorytet niż ||, więc wyrażenie odczytuje się jako a > 3 || (b != 0 && a / b > 1). Lewy argument a > 3 jest prawdziwy, a operator || oblicza się skrótowo, więc prawa część w ogóle nie jest wykonywana i dzielenie przez zero nie następuje. Wynik to true. Wyjątek wystąpiłby, gdyby obliczano wszystkie części wyrażenia, a false — przy błędnym założeniu, że && wiąże słabiej i obejmuje całość.