Test INF.02 — zestaw 24

Dlaczego tak

Uprawnienia NTFS z kilku grup się sumują, ale jawna odmowa ma pierwszeństwo przed jawnym zezwoleniem, więc z odczytu i zapisu nadanych grupie Handel zostaje tylko odczyt. Przez sieć wynikiem jest bardziej restrykcyjne z uprawnień udziału (Zmiana) i NTFS, czyli odczyt. Odmowa zapisu nie odbiera innych uprawnień, takich jak odczyt, a uprawnienia udziału nie omijają NTFS.

Dlaczego tak

Zgodnie z polityką dostęp wynika z członkostwa w grupie, więc wystarczy dodać konto do grupy Handel, która ma już właściwe uprawnienia do udziału; po odejściu z działu dostęp odbiera się, usuwając konto z grupy. Wpisanie konta bezpośrednio do listy ACL działa technicznie, ale łamie przyjętą zasadę i utrudnia audyt. Uprawnienia administratora są nadmiarowe, a współdzielenie haseł narusza rozliczalność działań.

Dlaczego tak

W RAID 5 informacja parzystości jest rozłożona na wszystkie dyski i zajmuje łącznie pojemność jednego z nich, więc pojemność użytkowa wynosi (n − 1) · 4 TB = 3 · 4 TB = 12 TB. Wynik 16 TB to suma pojemności wszystkich dysków, czyli pojemność RAID 0 bez nadmiarowości. 8 TB uzyskałaby macierz RAID 6 lub RAID 10 z tych samych dysków, a 4 TB — lustro wszystkich czterech dysków.

Dlaczego tak

Kopie w tle (Volume Shadow Copies) tworzą według harmonogramu migawki woluminu, a klienci widzą je jako poprzednie wersje plików i folderów udziału, które mogą sami przywrócić. Wyliczanie oparte na dostępie tylko ukrywa niedostępne foldery. Szyfrowanie SMB chroni dane podczas transmisji, a przydziały dysku ograniczają ilość miejsca zajmowanego przez użytkowników — żadne z nich nie przechowuje starszych wersji.

Dlaczego tak

Narzędzie tasklist z parametrem /s łączy się ze wskazanym komputerem i wyświetla listę uruchomionych na nim procesów wraz z identyfikatorami PID i zajętością pamięci. systeminfo /s podaje konfigurację systemu i sprzętu zdalnej stacji, ale nie listę procesów. taskkill kończy procesy, a nie je wyświetla, natomiast query session pokazuje sesje użytkowników na komputerze.

Dlaczego tak

Usługa MDM działająca w chmurze wymaga od urządzenia jedynie dostępu do Internetu, więc pozwala wymuszać zasady, np. szyfrowanie BitLocker, i wdrażać aplikacje także poza siecią firmy. Obiekty GPO i skrypty logowania z udziału NETLOGON są pobierane z kontrolera domeny, do którego te laptopy nie mają połączenia. Ręczne łączenie się z każdym urządzeniem nie jest zarządzaniem centralnym i nie wymusza stałego stanu.

Dlaczego tak

Enable-PSRemoting uruchamia usługę WinRM i ustawia jej automatyczny start, tworzy odbiornik HTTP na porcie 5985, rejestruje konfiguracje sesji i dodaje wyjątek w zaporze, czyli przygotowuje wszystko, czego potrzebuje Invoke-Command. Zasady wykonywania skryptów dotyczą uruchamiania plików .ps1, a nie połączeń zdalnych. Usługa Rejestr zdalny i reguły Pulpitu zdalnego dotyczą innych mechanizmów niż WinRM.

Dlaczego tak

Polecenie query user z parametrem /server wyświetla sesje użytkowników na zdalnym komputerze: nazwę konta, identyfikator i stan sesji (Aktywny lub Rozłączony), czas bezczynności oraz godzinę logowania. whoami /all pokazuje informacje o koncie osoby uruchamiającej polecenie na jej komputerze. net user /domain wypisuje wszystkie konta domeny, a Get-LocalUser lokalne konta komputera — bez informacji o tym, kto jest zalogowany.

Dlaczego tak

Blok skryptu wykonuje się zdalnie na PC08: Get-Service pobiera usługi, Where-Object zostawia te, które mają typ uruchamiania Automatic i nie są w stanie Running, a Start-Service uruchamia je. Działające usługi odpadają w filtrze, więc nic nie jest restartowane. Skrypt nie działa lokalnie, bo podano -ComputerName, a do zmiany typu uruchamiania potrzebny byłby Set-Service.

Dlaczego tak

Router działa w warstwie sieci i przekazuje pakiety między różnymi sieciami na podstawie docelowego adresu IP, korzystając z tablicy routingu — dokładnie to opisuje zdanie. Switch (przełącznik) przekazuje ramki w obrębie jednej sieci na podstawie adresów MAC. Hub i repeater działają w warstwie fizycznej i powielają sygnał, nie analizując żadnych adresów.

Dlaczego tak

Tekst opisuje próby wyłudzenia haseł (phishing), zapewnia, że dział IT nigdy nie prosi o hasło, i każe usuwać takie wiadomości oraz zgłaszać je do helpdesku — to ostrzeżenie. Prośba o potwierdzenie hasła pochodzi z fałszywych e-maili, przed którymi wiadomość przestrzega. Nie ma w niej mowy o zmianie haseł, a polecenie usuwania dotyczy tylko podejrzanych wiadomości, nie całej poczty z zewnątrz.

Dlaczego tak

Zdanie „Recharge time: 3 hours to 90% capacity” podaje czas ładowania akumulatora do 90% pojemności, czyli 3 godziny. Wartość 12 minut to typowy czas podtrzymania (backup time) przy obciążeniu połową mocy, a nie czas ładowania. 6 minut to błędne przeliczenie czasu podtrzymania, a 90 minut powstaje z pomylenia liczby 90 oznaczającej procent pojemności z liczbą minut.

Dlaczego tak

Wyrażenie „as a result” oznacza „w rezultacie”, „w efekcie”, więc wprowadza skutek: zapełniony dysk spowodował, że baza przestała przyjmować nowe rekordy. Przyczynę wprowadzałyby np. „because” lub „due to”, przeciwstawienie — „however”, a przykład — „for example”. Rozpoznanie takich wyrażeń łączących pozwala zrozumieć logikę raportu nawet bez znajomości każdego słowa.

Dlaczego tak

Słowo „before” wskazuje, że kopię konfiguracji wykonuje się przed aktualizacją, „after the update has finished” — że przywrócenie następuje po jej zakończeniu, a „finally” zamyka listę restartem urządzenia. Kolejność czynności w tekście nie pokrywa się z kolejnością słów, dlatego trzeba kierować się wyrażeniami czasowymi. Rozpoczęcie od aktualizacji grozi utratą konfiguracji, której nie ma już z czego odtworzyć.

Dlaczego tak

Podmiotem jest „a switch”, czyli trzecia osoba liczby pojedynczej, a zdanie opisuje stałą funkcję urządzenia, więc wymaga czasu Present Simple z końcówką -s: „sends”. Forma „send” pasowałaby do liczby mnogiej (switches send). Sama forma „sending” nie tworzy orzeczenia bez czasownika „is”, a „is send” łączy „to be” z bezokolicznikiem, co jest błędem gramatycznym.

Dlaczego tak

Instrukcje w języku angielskim formułuje się w trybie rozkazującym: bezokolicznik bez „to” na początku zdania (unplug, wait, plug in), a kolejne kroki łączy się słowami „and then”. Druga wersja miesza formy -ing i czasu przeszłego. Po „must” nie stawia się „to”, a po „before” potrzebna jest forma „plugging”; ostatnie zdanie ma szyk przetłumaczony słowo w słowo z polskiego.

Dlaczego tak

Druga część zdania podaje powód, dla którego technik proponuje zakup dysków SSD, a przyczynę wprowadza spójnik „because” (ponieważ). „Although” (chociaż) wprowadza przeciwstawienie, które tu nie ma sensu, „unless” (chyba że) — warunek wykluczający. „So that” (aby) wyraża cel, a szybkość dysków SSD nie jest celem zakupu, tylko jego uzasadnieniem.

Dlaczego tak

W brytyjskiej korespondencji formalnej list skierowany do osoby wymienionej z nazwiska („Dear Mr Smith”) kończy się zwrotem „Yours sincerely”. „Yours faithfully” stosuje się, gdy adresat jest nieznany i list zaczyna się od „Dear Sir or Madam”. „Dear regards” to błędne połączenie zwrotów, a „Love from” jest zarezerwowane dla rodziny i bliskich przyjaciół.

Dlaczego tak

Styl formalny wymaga pełnych form bez skrótów (will not zamiast won't), uprzejmego wprowadzenia („Unfortunately”) i neutralnego słownictwa („attend” zamiast „come”). Zwroty „mate” i „no way” oraz pomijanie podmiotu są typowe dla mowy potocznej. Ostatnie zdanie jest dodatkowo niegrzeczne („forget it”) i niepoprawne gramatycznie, bo brakuje formy dzierżawczej „tomorrow's”.

Dlaczego tak

Standardowe rozpoczęcie rozmowy służbowej to nazwa działu, przedstawienie się w formie „Tom speaking” i uprzejme pytanie „How can I help you?”. Konstrukcja „here speaks Tom” jest kalką z języka polskiego, a „What you want?” — błędnym i niegrzecznym pytaniem bez operatora. Pytanie „Who are you and what is wrong?” jest zbyt bezpośrednie, a „Tom is speaking to you” brzmi nienaturalnie.

Dlaczego tak

Pytanie o konkretny moment w przeszłości tworzy się w czasie Past Simple z operatorem „did” przed podmiotem i bezokolicznikiem czasownika: „When did the problem first appear?”. W drugiej wersji brakuje inwersji. Czasu Present Perfect nie łączy się z pytaniem „when”, a operator „does” wymaga bezokolicznika, a nie formy przeszłej „appeared”.

Dlaczego tak

O opinię pyta się konstrukcją „What do you think about/of…?” albo „What is your opinion on…?”. „How do you think” to częsty błąd będący kalką polskiego „jak myślisz”. W trzeciej wersji po „of” dodano zbędne „to”, a forma ciągła „are you thinking” bez przyimka zmienia sens i jest niepoprawna.

Dlaczego tak

Propozycję warunkową wyraża pierwszy tryb warunkowy: „If” z czasem Present Simple oraz „can/will” w drugiej części zdania. Technik proponuje ustępstwo (rabat) w zamian za korzyść dla firmy (dłuższa umowa), co jest istotą negocjacji. Po „if” nie używa się „will”, czas przeszły opisuje dawne zdarzenie, a ostatnie zdanie zamyka rozmowę zamiast ją prowadzić.

Dlaczego tak

Zwrot „I'm sorry I'm late” to standardowe przeprosiny za spóźnienie, a „Thank you for waiting” dziękuje za cierpliwość, z poprawną formą -ing po przyimku „for”. W drugiej wersji brakuje „being” („Sorry for being late”), a „thanks you” i „for wait” są błędne. „You are welcome” to odpowiedź na podziękowanie, a nie przeprosiny, a ostatnie zdanie jest nieuprzejme.

Dlaczego tak

W rozmowie z dyrektorem obowiązuje styl uprzejmy i oficjalny: zwrot „I would like to let you know” oraz neutralne „unavailable” zamiast potocznego „down”. Formy „gonna”, „OK?”, „mate” czy „don't panic” pasują najwyżej do rozmowy z kolegą z zespołu. Wyrażenie „tough luck” (trudno, masz pecha) jest lekceważące wobec każdego rozmówcy, a szczególnie wobec przełożonego klienta.

Dlaczego tak

Żółty trójkąt to znak ostrzegawczy, a symbol błyskawicy oznacza niebezpieczne napięcie elektryczne, więc właściwy komunikat to „risk of electric shock” (ryzyko porażenia prądem). Ostrzeżenie przed gorącą powierzchnią ma symbol fal ciepła nad poziomą linią, a promieniowanie laserowe — symbol promieni rozchodzących się od punktu. Wyjście ewakuacyjne oznacza się zielonym znakiem informacyjnym, a nie ostrzegawczym.

Dlaczego tak

Konstrukcja „will expire in 3 days” opisuje przyszłość: hasło wygaśnie za trzy dni, a „to avoid losing access” wyraża cel — aby uniknąć utraty dostępu. Czas przeszły („wygasło”) wymagałby formy „expired 3 days ago”. Komunikat nie mówi o automatycznej zmianie hasła, a słowo „days” oznacza dni, nie liczbę prób.

Dlaczego tak

„Turn off” lub „switch off” znaczy wyłączyć, a „while the updates are being installed” (strona bierna w czasie Present Continuous) oddaje „podczas instalowania aktualizacji”. „Turn on” oznacza włączyć, czyli odwrotną czynność. „After the updates have been installed” zmienia sens na „po zainstalowaniu”, a ostatnia wersja nie ma operatora „do” w przeczeniu ani poprawnej formy czasownika.

Dlaczego tak

Wyrażenie „To sum up” sygnalizuje podsumowanie, a „Do you have any questions?” to typowe, poprawne zaproszenie do pytań na końcu wystąpienia. „First of all” rozpoczyna prezentację, a „Next, I would like to move on to” przechodzi do kolejnej części, więc nie pasują do zakończenia. W ostatniej wersji po „any” w pytaniu należy użyć liczby mnogiej „questions”, a forma „Have you any” brzmi przestarzale.

Dlaczego tak

Czasownik złożony „set up” (zainstalować, skonfigurować) pełni w zdaniu funkcję orzeczenia i jest zapisywany jako dwa wyrazy, jak w poleceniu „Please set up the new printer”. W pozostałych zdaniach występuje rzeczownik „setup”, pisany łącznie: jako podmiot („The printer setup took…”) albo jako określenie innego rzeczownika („setup file”, „setup wizard”). Oznaczenia części mowy w słowniku pomagają odróżnić takie pary.

Dlaczego tak

Czasownik „proofread” oznacza przeczytać tekst w celu wyszukania i poprawienia błędów (korekta), a „before I send it” wskazuje, że wysyłkę kolega wykona sam. Prośba nie dotyczy tłumaczenia — do tego służy „translate”. Skojarzenie z „proof” (dowód) prowadzi do błędnej interpretacji, że chodzi o udowodnienie danych.

Dlaczego tak

Dokumentacja mówi, że opcja -c count kończy działanie po wysłaniu podanej liczby pakietów ECHO_REQUEST, więc ping -c 4 wyśle cztery pakiety. Opcja -n ma takie znaczenie w Windows, a w Linuksie wyłącza tłumaczenie adresów na nazwy. Opcja -w ustala limit czasu działania w sekundach (deadline), a -i — odstęp między pakietami.

Dlaczego tak

W kontekście bezpieczeństwa informacji „sensitive data” to dane wrażliwe, czyli poufne, np. dane osobowe lub finansowe, których nie należy przechowywać na nośnikach wymiennych. „Rozsądny” to po angielsku „sensible” — fałszywy przyjaciel podobny w pisowni. Słowo „sensitive” może znaczyć „czuły”, ale w tym zdaniu chodzi o poufność, a dane z czujników to „sensor data”.

Dlaczego tak

Zdanie mówi, że technik przez wiele godzin diagnozował sieć, zanim znalazł przewód — szukał więc przyczyny awarii, a szukanym przewodem musiał być przewód wadliwy, uszkodzony. Pozostałe znaczenia nie wynikają z kontekstu rozwiązywania problemu. Wskazówką jest też rzeczownik „fault” (usterka, błąd), od którego utworzono przymiotnik „faulty”.

Dlaczego tak

Latency to opóźnienie, czyli czas, po jakim dane docierają do drugiego komputera, mierzony np. poleceniem ping w milisekundach. Ilość danych przesyłanych w ciągu sekundy to przepustowość (bandwidth), często mylona z opóźnieniem. Liczba urządzeń w sieci i cena łącza nie mają związku z tym pojęciem, a opis zastępczy musi zachować znaczenie zastępowanego słowa.

Dlaczego tak

Szacunek dla czasu klienta wymaga uprzedzenia go o spóźnieniu, gdy tylko technik o nim wie, z przeprosinami i realną godziną przyjazdu — klient może wtedy zmienić swoje plany. Przeprosiny dopiero na miejscu zostawiają klienta w niepewności przez cały czas oczekiwania. Pomijanie informacji albo zwlekanie z nią do chwili, gdy spóźnienie już nastąpiło, świadczy o lekceważeniu umówionego terminu.

Dlaczego tak

Powierzone hasła są informacją poufną, za którą administrator odpowiada, dlatego przechowuje się je w zaszyfrowanym menedżerze haseł z kontrolą dostępu, a po zakończeniu prac klient powinien je zmienić. Niezaszyfrowany plik na laptopie ujawni hasła przy kradzieży lub infekcji komputera. Kartka w szafie udostępnia je każdemu, kto ma dostęp do pomieszczenia, a prywatna skrzynka wyprowadza dane poza kontrolę firmy.

Dlaczego tak

Informacje o infrastrukturze i kontach uprzywilejowanych są objęte tajemnicą, a telefoniczna prośba o nie to typowa technika socjotechniczna. Technik odmawia i sam kontaktuje się z firmą serwisową przez numer lub osobę wskazaną w umowie albo przekazuje sprawę przełożonemu. Znajomość nazwy klienta niczego nie dowodzi, a podanie części danych lub przesłanie ich e-mailem także ułatwia atak.

Dlaczego tak

Opisana sytuacja to konflikt interesów: osobista korzyść może wpłynąć na ocenę, nawet jeśli technik działa w dobrej wierze. Etyczne postępowanie polega na jawności i wyłączeniu się z decyzji, aby wybór był bezstronny. Ukrywanie związku podważa zaufanie, nawet przy najtańszej ofercie, a celowe dyskredytowanie własnej firmy również jest nieuczciwe wobec szkoły i wypacza wynik.

Dlaczego tak

Serwisant ma dostęp do danych tylko w zakresie potrzebnym do wykonania zlecenia: sprawdza poprawność odzyskania np. po rozmiarach i sumach kontrolnych, nie przeglądając treści, a dane przekazuje wyłącznie właścicielowi. Przeglądanie prywatnych zdjęć przekracza ten zakres. Przechowywanie kopii bez zgody klienta narusza jego prywatność i przepisy RODO, a pokazywanie plików innym jest rażącym naruszeniem zaufania.