Test INF.03 — zestaw 6

Dlaczego tak

Stan zaznaczenia pola checkbox odczytuje się z logicznej właściwości checked. Właściwość value zwraca wartość wysyłaną z formularza — przy braku atrybutu value jest to zawsze tekst "on", niezależnie od zaznaczenia, co jest częstą pułapką. Właściwość selected dotyczy elementów option listy select, a innerHTML pustego elementu input zwraca pusty tekst.

Dlaczego tak

Atrybut pattern jest wyrażeniem regularnym dopasowywanym do całej wartości pola: dokładnie dwie cyfry, myślnik i dokładnie trzy cyfry. Spełnia to tylko 05-090. Wartość 5-090 ma jedną cyfrę przed myślnikiem, 05090 nie ma myślnika, a w 05-09a ostatni znak nie jest cyfrą. Atrybut required dodatkowo blokuje wysłanie pustego pola.

Dlaczego tak

createElement tworzy nowy element li, a textContent nadaje mu treść C. Metoda insertBefore(nowy, wzorcowy) wstawia nowy węzeł przed węzłem wzorcowym — tu przed pierwszym elementem listy, więc kolejność to C, A, B. Kolejność A, B, C dałaby metoda appendChild, która dodaje element na końcu. Istniejące elementy nie są zastępowane.

Dlaczego tak

Selektor jQuery działa jak selektor CSS: '.btn' wybiera wszystkie elementy z klasą btn, a metody jQuery działają na całym zbiorze naraz. addClass dopisuje nową klasę do istniejących, więc elementy mają potem obie klasy: btn i aktywny. Selektor '#btn' wskazałby element o identyfikatorze btn, a zastąpienie klas wymagałoby removeClass albo attr('class', …).

Dlaczego tak

Pętla foreach z zapisem $k => $v przekazuje klucz (indeks) i wartość. Warunek sprawdza parzystość indeksu, a nie wartości: indeksy 0 i 2 wskazują elementy 3 i 1, więc suma wynosi 4. Wynik 14 dałoby sumowanie wartości parzystych (8 + 6), a 18 — suma wszystkich elementów.

Dlaczego tak

array_push dopisuje 1 na koniec tablicy: [5, 3, 9, 1]. sort porządkuje elementy rosnąco i nadaje nowe indeksy: [1, 3, 5, 9]. implode łączy elementy w napis, wstawiając między nie separator '-', więc wynik to 1-3-5-9. Kolejność malejącą dałaby funkcja rsort, a 5-3-9-1 to stan przed sortowaniem.

Dlaczego tak

Metoda POST umieszcza dane w treści żądania HTTP, dzięki czemu hasło nie pojawia się w pasku adresu, historii przeglądarki ani w logach serwera, gdzie zapisywane są adresy URL z parametrami GET. POST sam niczego nie szyfruje — ochronę przed podsłuchem zapewnia dopiero HTTPS, dlatego ostatni wariant jest błędny. Dane GET nie są szyfrowane, a to właśnie GET ma praktyczne limity długości.

Dlaczego tak

Zawartość pliku przesyła się w treści żądania, więc potrzebna jest metoda POST, a kodowanie multipart/form-data dzieli treść na części, z których jedna zawiera binarne dane pliku. Bez tego kodowania przeglądarka wyśle tylko nazwę pliku, a tablica $_FILES w PHP pozostanie pusta. Metoda GET nie przenosi treści żądania, a text/plain nie nadaje się do danych binarnych.

Dlaczego tak

mysqli_fetch_row zwraca kolejny wiersz wyniku jako tablicę indeksowaną numerycznie od 0, w kolejności kolumn z zapytania: nazwa ma indeks 0, a cena — indeks 1. Klucz 'cena' byłby poprawny dla mysqli_fetch_assoc, a przy fetch_row PHP zgłosi ostrzeżenie o niezdefiniowanym kluczu. $wynik to obiekt wyniku zapytania, a nie wiersz.

Dlaczego tak

Pierwsze wywołanie zapisuje do pliku tekst 5, nadpisując ewentualną poprzednią zawartość. Następnie odczytana wartość zamieniana jest na liczbę 5 i do pliku trafia 6 — ale z flagą FILE_APPEND, która dopisuje dane na końcu zamiast nadpisywać. W pliku jest więc tekst 56. Wynik 6 byłby prawdziwy bez flagi FILE_APPEND.

Dlaczego tak

setcookie jedynie dodaje do odpowiedzi nagłówek Set-Cookie — przeglądarka zapisze ciasteczko dopiero po jej otrzymaniu. Tablica $_COOKIE zawiera ciasteczka przysłane w bieżącym żądaniu, a przy pierwszej wizycie żadnych nie było, więc operator ?? zwraca 'brak'. Wartość pl pojawi się dopiero przy kolejnym wejściu na stronę w ciągu godziny.

Dlaczego tak

Autouzupełnianie kodu (w Visual Studio i VS Code nazywane IntelliSense) analizuje dostępne obiekty i metody, podpowiada pasujące nazwy oraz pokazuje parametry i dokumentację. Kolorowanie składni tylko wyróżnia barwami słowa kluczowe, napisy i komentarze, niczego nie proponując. Debugger służy do wykonywania programu krok po kroku, a system kontroli wersji, np. Git, do śledzenia zmian.

Dlaczego tak

XAMPP instaluje razem serwer WWW Apache, interpreter PHP, serwer MariaDB oraz phpMyAdmin i pozwala uruchamiać je z jednego panelu, więc aplikacja PHP z bazą działa lokalnie pod adresem localhost. Node.js to środowisko uruchomieniowe JavaScript po stronie serwera — nie zawiera PHP ani serwera bazy. Android Studio służy do aplikacji mobilnych.

Dlaczego tak

VS Code ma wbudowany Emmet, który rozwija skróty do gotowego kodu; skrót ! rozwija się do pełnego szkieletu HTML5 z deklaracją DOCTYPE, znacznikami html, head (z meta charset i viewport oraz title) i body. Zakomentowanie wiersza to skrót Ctrl+/, a debugger uruchamia się klawiszem F5. Podgląd w przeglądarce wymaga osobnego rozszerzenia.

Dlaczego tak

apachectl configtest (równoważne apache2ctl -t) wczytuje konfigurację bez restartu i wypisuje „Syntax OK” albo numer wiersza z błędem. Dzięki temu błąd nie wyłączy działającego serwera przy przeładowaniu. a2enmod włącza moduł Apache, systemctl enable ustawia automatyczny start usługi z systemem, a apt upgrade aktualizuje pakiet — żadne z nich nie testuje konfiguracji.

Dlaczego tak

Port 3306 to domyślny port MySQL/MariaDB; najczęściej zajmuje go wcześniej zainstalowana usługa MySQL. Trzeba ją zatrzymać albo przestawić XAMPP na inny port w pliku my.ini i podawać ten port przy łączeniu się z bazą. Zmiana portu Apache dotyczy konfliktu na porcie 80, a zapora nie blokuje nasłuchiwania procesu. Usunięcie danych niczego nie naprawi i zniszczy bazy.

Dlaczego tak

Karta Eksport tworzy plik z poleceniami CREATE TABLE i INSERT dla wybranej bazy — w formacie SQL, a także m.in. CSV czy JSON — i pobiera go przez przeglądarkę. Karta Import działa odwrotnie, wczytując plik do bazy. Uprawnienia służą do zarządzania kontami, a DROP DATABASE usunąłby bazę zamiast ją zapisać.

Dlaczego tak

W PHP każda instrukcja kończy się średnikiem. Po wierszu 1 go brakuje, więc parser czyta dalej i trafia na słowo echo w miejscu, gdzie oczekiwał średnika — dlatego błąd zgłoszony jest w wierszu 2, choć przyczyna leży wiersz wcześniej. Apostrofy są poprawne, kropka jest w PHP operatorem łączenia napisów, a echo nie wymaga nawiasów.

Dlaczego tak

Błędy najczęściej pojawiają się na granicy warunku, np. gdy zamiast >= napisano >. Wartości 17, 18 i 19 sprawdzają ostatni wiek niepełnoletni, sam próg i pierwszą wartość powyżej — przy błędnym > test dla 18 od razu zawiedzie. Zestaw 5, 30, 60 przejdzie poprawnie także dla błędnej funkcji, a sama wartość 18 nie sprawdza, czy 17 jest odrzucane.

Dlaczego tak

Tablica ma 3 elementy o indeksach 0–2, a warunek i <= t.length wykonuje dodatkowy obieg dla i = 3. Element t[3] nie istnieje i ma wartość undefined, a 15 + undefined daje NaN. Warunek i < t.length kończy pętlę po ostatnim indeksie. Start od i = 1 pominąłby pierwszy element i dalej dodał undefined, a pusty napis zamieniłby sumowanie w łączenie tekstu.

Dlaczego tak

Step over wykonuje bieżącą instrukcję — razem z całym wywołaniem funkcji — i zatrzymuje się na kolejnym wierszu tej samej funkcji. Step into weszłoby do wnętrza oblicz() i zatrzymało się na jej pierwszej instrukcji. Resume wznawia działanie aż do następnego punktu przerwania, a Step out kończy bieżącą funkcję i wraca do miejsca jej wywołania.

Dlaczego tak

CSS ma tylko jeden rodzaj komentarza: tekst między /* a */, który może obejmować jeden lub wiele wierszy. Zapis // znany z JavaScriptu i PHP nie jest komentarzem w CSS — przeglądarka potraktuje taki wiersz jako błędną deklarację i go odrzuci, a postawiony przed selektorem unieważniłby całą następną regułę. <!-- --> to komentarz HTML, a # rozpoczyna komentarz w PHP lub Pythonie.

Dlaczego tak

README to pierwszy dokument, który czyta nowa osoba w projekcie: opisuje, do czego służy program, czego wymaga (np. wersja PHP, baza danych) i jak go zainstalować, skonfigurować i uruchomić. Hasła nigdy nie trafiają do repozytorium — umieszcza się je w zmiennych środowiskowych lub plikach wyłączonych z kontroli wersji. Historię zmian przechowuje system kontroli wersji, a kod jest w plikach źródłowych.

Dlaczego tak

Instrukcja użytkownika odpowiada na pytanie „jak to zrobić”: prowadzi krok po kroku przez zadania klienta, takie jak rejestracja, złożenie zamówienia czy zwrot towaru, językiem bez żargonu, z ilustracjami ekranów. Opis bazy danych, klas, kodu i konfiguracji serwera to dokumentacja techniczna — przydatna programistom i administratorom, ale niezrozumiała dla klienta.

Dlaczego tak

Plik robots.txt w katalogu głównym witryny zawiera reguły dla robotów wyszukiwarek, np. Disallow: /admin/, czyli informację, których adresów nie należy odwiedzać. Najbardziej mylący jest sitemap.xml — on działa odwrotnie, bo wskazuje robotom strony do zaindeksowania. Plik .htaccess konfiguruje serwer Apache, a favicon.ico to ikona strony w karcie przeglądarki.

Dlaczego tak

Klient pisze, że sklep ładuje się bardzo wolno na telefonach (loads very slowly on mobile phones), przez co klienci rezygnują, i prosi o sprawdzenie rozmiarów obrazów i ustawień pamięci podręcznej. Głównym celem jest więc zgłoszenie problemu z wydajnością. Wzmianka o obrazach (image sizes) może sugerować dodanie zdjęć, ale chodzi o ich rozmiar w kilobajtach, a nie o nowe zdjęcia.

Dlaczego tak

Fragment „daily backups kept for 7 days” oznacza, że kopie zapasowe są wykonywane codziennie i przechowywane przez 7 dni. Słowo daily mówi o częstotliwości tworzenia kopii, a nie o czasie ich przechowywania, dlatego odpowiedź 1 dzień jest błędna. Liczby 5 i 10 dotyczą liczby baz danych MySQL i pojemności dysku w GB.

Dlaczego tak

Drugie zdanie podaje wadę, która kontrastuje z zaletą z pierwszego zdania, więc potrzebny jest spójnik przeciwstawny However (jednak). Because wprowadza przyczynę, a wyższa cena nie jest przyczyną szybkości serwera. Then wskazuje następstwo w czasie, a For example — przykład, którego tu nie ma.

Dlaczego tak

Najpierw planuje się układ strony (plan the layout), potem pisze kod HTML (write), następnie sprawdza go walidatorem W3C (validate), a na końcu publikuje na serwerze (publish). Kolejność a, d, b, c zakłada pisanie kodu przed zaplanowaniem układu, co prowadzi do przeróbek. Walidacja nie może poprzedzać napisania kodu, bo nie byłoby czego sprawdzać.

Dlaczego tak

Cookie (ciasteczko) to niewielki tekst zapisywany przez witrynę w przeglądarce użytkownika i odsyłany do serwera przy kolejnych żądaniach — stąd zapamiętany wybór języka. Session (sesja) przechowuje dane po stronie serwera, a przeglądarka trzyma jedynie jej identyfikator. Cache to pamięć podręczna kopii plików strony, a token to ciąg służący zwykle do uwierzytelniania.

Dlaczego tak

Polecenia w instrukcjach obsługi zapisuje się w trybie rozkazującym, czyli bezokolicznikiem bez „to” i bez podmiotu: Enter…, click…. Pozostałe zdania są niepoprawne gramatycznie: łączą formę -ing z podmiotem bez czasownika posiłkowego, używają czasu przeszłego po „to” albo mieszają „are” z formą podstawową czasownika.

Dlaczego tak

Druga część zdania uzasadnia wyrażoną opinię, więc potrzebny jest spójnik przyczyny because (ponieważ). Although (chociaż) wprowadziłby przeciwstawienie, które nie pasuje do sensu: potrzeba własnej konfiguracji przemawia za VPS, a nie przeciw. However nie łączy zdań składowych w środku zdania bez średnika, a unless (chyba że) wprowadza warunek.

Dlaczego tak

Expected result opisuje, jak program powinien się zachować, dlatego zwykle używa się w nim konstrukcji should (powinien). Zdanie o błędzie 500 to Actual result, czyli to, co faktycznie się dzieje — najczęstsza pomyłka, bo oba opisują ekran po kliknięciu. Kroki do wykonania należą do Steps to reproduce, a informacja o przeglądarce i systemie — do opisu środowiska.

Dlaczego tak

W brytyjskiej korespondencji formalnej list skierowany do osoby wymienionej z nazwiska (Dear Mr Smith) kończy się zwrotem Yours sincerely. Yours faithfully stosuje się, gdy nie znamy nazwiska adresata i zaczynamy od Dear Sir or Madam — to najczęstsza pomyłka. Cheers i See you soon są nieformalne i pasują do wiadomości do kolegi, a nie do klienta.

Dlaczego tak

Profesjonalne rozpoczęcie rozmowy telefonicznej zawiera powitanie, nazwę firmy lub działu, imię osoby odbierającej (Anna speaking) i propozycję pomocy (How can I help?). Pytanie „who are you” brzmi po angielsku niegrzecznie — uprzejmie pyta się „May I have your name, please?”. Pozostałe warianty są zbyt obcesowe lub od razu zbywają rozmówcę.

Dlaczego tak

Treść komunikatu po kliknięciu Log in od razu zawęża przyczynę: inny komunikat dotyczy błędnego hasła, inny zablokowanego konta, a jeszcze inny błędu serwera. Pytanie o staż klienta lub o to, czy logował się kiedykolwiek wcześniej, nie mówi nic o tym problemie. Propozycja budowy nowego panelu nie służy uzyskaniu informacji.

Dlaczego tak

Uprzejmy sprzeciw składa się z docenienia zdania rozmówcy (I see your point) i kontrargumentu wprowadzonego przez but — tu niedopasowania szablonu do identyfikacji wizualnej klienta. Zwrot „I couldn’t agree more” może mylić przeczeniem, ale oznacza pełną zgodę („bardziej się nie da zgodzić”). Pozostałe odpowiedzi również wyrażają aprobatę.

Dlaczego tak

Kompromis oznacza, że obie strony coś zyskują i z czegoś rezygnują: klient dostaje działającą stronę w dwa tygodnie, a zespół ma czas na resztę. Forma „We could…” brzmi jak propozycja, a nie żądanie. Odmowa jakichkolwiek zmian i odesłanie do innej firmy to zerwanie negocjacji, a przyjęcie nierealnego terminu jest ustępstwem, którego nie da się dotrzymać.

Dlaczego tak

Konstrukcja „Why don’t we + bezokolicznik” jest typowym sposobem składania propozycji (podobnie jak „Let’s…” czy „How about…”). Mimo formy pytającej nie pyta o przyczynę, tylko zachęca do działania. Pozostałe zdania informują o fakcie z przeszłości lub o stanie obecnym albo pytają, czy coś zostało zrobione, ale niczego nie proponują.

Dlaczego tak

Uprzejmą prośbę buduje się formą pytającą z czasownikiem modalnym could i słowem please. Tryb rozkazujący „Send me…”, konstrukcja „You must…” oraz „I want… now” brzmią w angielskim jak polecenie lub żądanie, co wobec klienta jest niestosowne. Forma „You must” bywa najbardziej myląca, bo w polskim „musi pan” w kontekście procedury brzmi neutralnie.