Test INF.03 — zestaw 14

Dlaczego tak

Metoda GET dopisuje dane formularza do adresu jako łańcuch zapytania: po znaku ? następują pary nazwa=wartość rozdzielone znakiem &. Skrypt odczyta je z tablicy $_GET, np. $_GET['fraza']. W pierwszym wariancie zamieniono role znaków ? i &, średnik nie jest separatorem stosowanym przez formularze HTML, a ścieżka z ukośnikami to przyjazny adres, który wymagałby przepisywania adresów na serwerze.

Dlaczego tak

Nawiasy [] w atrybucie name informują PHP, że pola o tej samej nazwie mają trafić do tablicy, więc $_POST['jezyki'] to ['pl', 'en']. Niezaznaczone pole de w ogóle nie jest wysyłane. Bez nawiasów, przy name="jezyki", kolejne wartości nadpisywałyby się i została tylko ostatnia, 'en' — to typowy błąd przy grupie pól wyboru.

Dlaczego tak

mysqli_num_rows przyjmuje wynik zapytania SELECT i zwraca liczbę jego wierszy. mysqli_affected_rows podaje, ile wierszy zmieniły polecenia INSERT, UPDATE lub DELETE, a jako argument przyjmuje połączenie, a nie wynik. mysqli_fetch_row pobiera jeden wiersz jako tablicę, a mysqli_field_count zwraca liczbę kolumn ostatniego zapytania, a nie wierszy.

Dlaczego tak

Funkcja file wczytuje plik do tablicy, w której każdy element to jeden wiersz, a flaga FILE_IGNORE_NEW_LINES usuwa z nich znaki końca wiersza. Tablica ma 3 elementy, a indeksy zaczynają się od 0, więc $w[1] to drugi wiersz — Ola. Odpowiedź „3 Ala” zakłada numerowanie od jedynki, a 4 elementy wynikałyby z błędnego założenia, że ostatni znak nowego wiersza tworzy pusty wiersz.

Dlaczego tak

Funkcja session_start() uruchamia lub wznawia sesję i wypełnia tablicę $_SESSION, a wartości do niej zapisane serwer przechowa i udostępni na kolejnych stronach. Przypisanie przed session_start() zostanie nadpisane danymi wczytanymi z sesji. Wpis do $_COOKIE zmienia tylko tablicę w bieżącym skrypcie — ciasteczko wysyła setcookie() — a session_destroy() usuwa dane sesji.

Dlaczego tak

Formatowanie kodu zmienia wyłącznie jego wygląd — wcięcia, odstępy, łamanie wierszy i rodzaj cudzysłowów — bez zmiany działania, a Prettier jest typowym formaterem wywoływanym przy zapisie. Podpowiadanie składni proponuje nazwy podczas pisania, a refaktoryzacja zmienia strukturę kodu, np. nazwę zmiennej we wszystkich miejscach. Kolorowanie składni wyróżnia elementy języka, nie modyfikując pliku.

Dlaczego tak

Projekty React buduje i uruchamia się narzędziami działającymi w Node.js, a zależności (np. react, react-dom) instaluje menedżer pakietów npm, który dostarcza też polecenia uruchamiające serwer deweloperski. XAMPP dostarcza Apache, PHP i MySQL, przydatne w aplikacjach PHP, ale nie zbuduje projektu React. phpMyAdmin obsługuje tylko bazę danych, a IIS z ASP.NET służy aplikacjom .NET.

Dlaczego tak

W skrótach Emmet znak # tworzy atrybut id, kropka — class, > zagnieżdża element w poprzednim, a *2 powiela go dwukrotnie; dla znacznika a Emmet dodaje pusty atrybut href. Powstaje więc div o id menu z dwoma odnośnikami klasy link w środku. Zamiana id z class to pomylenie znaczenia # i kropki, a elementy obok siebie powstałyby dopiero po użyciu operatora +.

Dlaczego tak

Polecenie a2ensite tworzy w katalogu sites-enabled dowiązanie do pliku z sites-available, a po przeładowaniu Apache (systemctl reload apache2) witryna zaczyna działać. a2enmod włącza moduły serwera, np. rewrite, a nie witryny. systemctl enable ustawia autostart usługi systemowej, a sklep nie jest usługą, a apache2ctl start uruchamia cały serwer i nie przyjmuje nazwy witryny.

Dlaczego tak

systemctl enable rejestruje usługę w procesie startu systemu, więc uruchomi się ona po każdym restarcie (z opcją --now także od razu). systemctl start uruchamia usługę tylko teraz, a po ponownym uruchomieniu komputera nie wystartuje — to najczęstsza pomyłka. status jedynie wyświetla stan usługi, a reload przeładowuje konfigurację działającej usługi.

Dlaczego tak

phpMyAdmin to aplikacja PHP, którą serwuje Apache na domyślnym porcie 80 HTTP, dlatego otwiera się ją adresem http://localhost/phpmyadmin. Port 3306 należy do serwera MySQL i nie obsługuje protokołu HTTP — to częsta pomyłka. Otwarcie pliku przez file:// pominie serwer, więc kod PHP się nie wykona, a port 21 to FTP.

Dlaczego tak

Skrypt w sekcji head wykonuje się w chwili wczytania, gdy element button jeszcze nie istnieje, więc getElementById('btn') zwraca null, a próba odczytu jego metody kończy się błędem TypeError. Rozwiązaniem jest przeniesienie skryptu przed </body>, użycie atrybutu defer albo zdarzenia DOMContentLoaded. Średnik jest tu obecny, a addEventListener działa na każdym elemencie DOM.

Dlaczego tak

Test end-to-end sprawdza cały przepływ tak, jak wykonuje go użytkownik: interfejs w przeglądarce, logikę serwera i zapis w bazie, np. narzędziem Playwright lub Selenium. Test jednostkowy sprawdza pojedynczą funkcję w izolacji, bez przeglądarki i bazy. Analiza statyczna bada kod bez jego uruchamiania, a test obciążeniowy mierzy zachowanie aplikacji przy wielu jednoczesnych użytkownikach.

Dlaczego tak

Średnik po nawiasie for tworzy pustą instrukcję, która jest całym ciałem pętli, więc pętla tylko zwiększa $i do 6. Blok w klamrach to zwykła grupa instrukcji wykonywana raz, już po pętli, i dodaje do sumy 6. Po usunięciu średnika blok stanie się ciałem pętli i suma wyniesie 15. Zmiana warunku na $i < 5 dałaby po prostu 5, a postać inkrementacji w nagłówku for nie ma wpływu na wynik.

Dlaczego tak

Warunkowy punkt przerwania (Add conditional breakpoint) zatrzymuje skrypt tylko wtedy, gdy podane wyrażenie jest prawdziwe, więc debugger zatrzyma się dokładnie w obrocie dla i = 500. Panel Watch jedynie wyświetla wartości podczas zatrzymania, ale go nie powoduje. Logpoint wypisuje komunikat do konsoli bez zatrzymywania programu, a ręczne krokowanie 500 obrotów jest niepraktyczne.

Dlaczego tak

Komentarz dokumentacyjny JSDoc zaczyna się od /** (dwie gwiazdki) i kończy */, a znacznik @param podaje typ w nawiasach klamrowych, nazwę i opis parametru. Komentarz jednowierszowy // jest w JavaScript poprawny, ale generatory dokumentacji i podpowiedzi edytora go pomijają. Zapis <!-- --> to komentarz HTML, a # rozpoczyna komentarz m.in. w Pythonie — w JavaScript wywoła błąd składni.

Dlaczego tak

phpDocumentor analizuje kod PHP i bloki komentarzy w formacie PHPDoc (np. @param, @return) i na ich podstawie tworzy dokumentację HTML. Composer to menedżer zależności, który instaluje biblioteki projektu. PHPUnit służy do pisania i uruchamiania testów jednostkowych, a Xdebug to rozszerzenie do debugowania i profilowania — żadne z nich nie generuje dokumentacji.

Dlaczego tak

Instrukcja użytkownika opisuje, jak krok po kroku wykonać zadanie w interfejsie, językiem zrozumiałym dla klienta — np. jak dodać produkt do koszyka. Opis kluczy obcych w bazie, punktów końcowych API i wymagań serwera jest przeznaczony dla programistów i administratorów, więc należy do dokumentacji technicznej. Klient sklepu nie potrzebuje tych informacji, by złożyć zamówienie.

Dlaczego tak

Czasownik unplug oznacza „wyjąć wtyczkę, odłączyć od gniazdka” i tylko on pasuje do zasady BHP: przed otwarciem obudowy odłącza się zasilanie. Plug in znaczy dokładnie odwrotnie — podłączyć do prądu — i jest najczęstszą pomyłką wynikającą z podobieństwa słów. Switch on oznacza włączyć urządzenie, a turn up — podgłośnić lub zwiększyć, np. jasność.

Dlaczego tak

Kluczowe jest zdanie „Version 2.4 fixes the bug…” — wersja 2.4 naprawia błąd powodujący podwójne zamówienia po dwukrotnym kliknięciu przycisku Pay. Drugie zdanie wprost mówi, że nie dodano nowych funkcji, co wyklucza zapowiedź nowej metody płatności. Dwukrotne kliknięcie jest w tekście opisem przyczyny błędu, a nie instrukcją dla klientów.

Dlaczego tak

Czasownik exceeds znaczy „przekracza”, a fraza maximum allowed size of 8 MB — „maksymalny dozwolony rozmiar 8 MB”, więc plik jest za duży. Lista Allowed formats jedynie informuje, jakie formaty są dozwolone, i nie jest przyczyną błędu — to najbardziej kuszący trop. O logowaniu ani o niedostępności serwera komunikat nic nie mówi.

Dlaczego tak

Zaimek dzierżawczy its wskazuje rzecz wymienioną wcześniej, do której należy strona ustawień — tekst mówi o zainstalowaniu i aktywowaniu wtyczki, a potem o otwarciu jej (its) strony ustawień. Panel administracyjny jest tylko miejscem aktywacji, a nie właścicielem strony ustawień. Klucz API pojawia się dopiero po zaimku, a strona ustawień nie może należeć sama do siebie.

Dlaczego tak

Najpierw edytuje się pliki (edit), potem dodaje zmiany do poczekalni poleceniem git add (stage), następnie zatwierdza je w lokalnym repozytorium (commit), a na końcu wysyła do repozytorium zdalnego (push). Commit przed git add niczego by nie zatwierdził, bo poczekalnia byłaby pusta. Push przed commit nie wyśle nowych zmian, ponieważ wysyłane są tylko zatwierdzone commity.

Dlaczego tak

Responsive web design oznacza stronę, która dopasowuje układ (layout) do szerokości ekranu — inaczej wygląda na telefonie, a inaczej na monitorze, np. dzięki zapytaniom @media. Skojarzenie z „respond” sugeruje automatyczne odpowiadanie lub szybkość reakcji, ale termin dotyczy układu. Responsible znaczy „odpowiedzialny” i jest fałszywym tropem wynikającym z podobnego brzmienia.

Dlaczego tak

Instrukcje w języku angielskim formułuje się w trybie rozkazującym, czyli podstawową formą czasownika bez podmiotu: Save the file — „Zapisz plik”. Saving to forma -ing, która mogłaby być podmiotem zdania, ale nie poleceniem. To save wyraża cel („aby zapisać”) i wymagałoby dalszej części zdania, a Saved to forma przeszła lub imiesłów.

Dlaczego tak

Wyrażenie stanowiska sygnalizuje zwrot I believe, a uzasadnienie wprowadza spójnik because — zdanie zawiera więc i opinię, i argument. Informacja o roku wydania to fakt, który można sprawdzić, a nie opinia. Zdanie Do you think…? pyta o opinię rozmówcy, zamiast wyrazić własną, a ostatnie zdanie jest poleceniem.

Dlaczego tak

Temat wiadomości (subject line) to krótka informacja o treści e-maila, widoczna na liście wiadomości, więc pasuje do niej określenie „Wycena projektu sklepu internetowego”. Greeting to zwrot otwierający, np. Dear Mr Smith, a closing to formuła końcowa, np. Kind regards. Signature zawiera imię, nazwisko, stanowisko i dane kontaktowe nadawcy.

Dlaczego tak

Dokumentacja techniczna wymaga stylu formalnego i precyzyjnego. Zdanie z wyrażeniami kinda (potoczne „trochę, jakby”), loads of („mnóstwo”) i skrótem app to styl rozmowy z kolegą. Pierwszy z pozostałych wariantów przekazuje tę samą informację, ale neutralnie i rzeczowo, a pozostałe zdania to typowe sformułowania dokumentacji.

Dlaczego tak

Zakończenie rozmowy telefonicznej to podziękowanie za kontakt i uprzejme pożegnanie, a Thank you for calling. Have a nice day! jest typową formułą helpdesku. Hold on a moment prosi o chwilę cierpliwości w trakcie rozmowy. Pytanie o rozmówcę i prośba o przeliterowanie nazwiska należą do początku lub środka rozmowy, gdy zbiera się dane klienta.

Dlaczego tak

Ikona kłódki przy adresie oznacza, że strona jest wczytywana przez HTTPS, a połączenie jest szyfrowane dzięki certyfikatowi SSL/TLS. Dosłowne skojarzenie kłódki z zamknięciem prowadzi do błędnej odpowiedzi o haśle lub o przerwie technicznej. Kłódka nie informuje też o blokowaniu ciasteczek — ustawienia cookies to osobna funkcja przeglądarki.

Dlaczego tak

Pytanie o opinię zawiera zwroty typu What do you think about…?, How do you feel about…? lub What’s your view on…?, więc pierwsza odpowiedź prosi o zdanie rozmówcy. Pytanie Did you use…? dotyczy faktu z przeszłości, Can you install…? to prośba o wykonanie czynności, a When was… released? pyta o datę, którą można sprawdzić w dokumentacji.

Dlaczego tak

Oferta warunkowa łączy ustępstwo z warunkiem wprowadzonym słowem if: firma obniża cenę o 10%, jeśli klient podpisze roczną umowę serwisową — obie strony coś zyskują. Kategoryczna odmowa zamyka negocjacje, a natychmiastowa zgoda na 20% to ustępstwo bez niczego w zamian. Odesłanie do cennika na stronie nie odpowiada na prośbę klienta.

Dlaczego tak

Zachęta to wyrażenie wsparcia i wiary w powodzenie — Go for it! znaczy „Śmiało, zrób to!”, a druga część zdania podaje powód, dla którego warto. Zdanie You should have asked… jest wyrzutem, a I’m not sure… wyraża wątpliwość, więc zniechęca. Why don’t we…? to forma propozycji, ale proponuje odwołanie spotkania, a nie pokazanie projektu.

Dlaczego tak

Zdanie I apologise for the delay in getting back to you jest poprawne gramatycznie i stanowi standardową, uprzejmą formułę przeprosin w korespondencji. Po przyimku for potrzebny jest rzeczownik lub forma -ing (for answering), więc for answer jest błędem. Excuse me służy do zwrócenia uwagi lub przeproszenia za drobną niedogodność, a many works i for late to błędy gramatyczne.

Dlaczego tak

Na czacie zespołu z dobrze znanym współpracownikiem stosuje się styl uprzejmy, ale swobodny: powitanie Hi z imieniem i krótką prośbę. Zwroty Dear Sir or Madam, To whom it may concern i Yours faithfully należą do oficjalnych listów do nieznanego adresata, więc w wiadomości do kolegi brzmiałyby sztucznie. Dostosowanie stylu do odbiorcy działa w obie strony — także unikanie nadmiernej formalności.

Dlaczego tak

Przyrost wynosi 1000 odwiedzin, czyli 1000 / 2000 = 50% wartości styczniowej, a wzrost opisuje czasownik increased. Wartość 150% to stosunek liczby lutowej do styczniowej (3000 / 2000), a nie przyrost. Doubled oznaczałoby wzrost do 4000, a decreased — spadek. Warto też zauważyć zapis tysięcy w angielskim z przecinkiem: 2,000.

Dlaczego tak

Czasownik match oznacza „pasować, być zgodnym”, a liczba mnoga passwords wskazuje, że porównywane są dwa hasła — zwykle hasło i jego powtórzenie w polu „Potwierdź hasło”. Komunikat znaczy więc, że oba wpisane hasła różnią się od siebie. O loginie, długości hasła ani jego braku nic w nim nie ma; wariant z loginem jest kuszący, bo także mówi o niezgodności.

Dlaczego tak

Cel czynności („aby…”) wyraża w angielskim bezokolicznik z to: to activate your account, a polecenie — tryb rozkazujący Click. Konstrukcja for activate jest błędna, bo po for musiałaby stać forma -ing. Drugi wariant ma błąd zgody podmiotu z orzeczeniem (clicking … activates) i brak przedimka, a so activating nie jest poprawnym wyrażeniem celu.

Dlaczego tak

Zakończenie prezentacji zawiera podsumowanie (To sum up…), podziękowanie i zaproszenie do pytań. Let’s move on to… to zwrot przejścia między częściami wystąpienia, First of all, let me introduce… otwiera prezentację, a As you can see on this slide… służy do omawiania materiału w jej trakcie. Każdy z tych zwrotów ma swoje miejsce w strukturze wystąpienia.

Dlaczego tak

Definicja mówi wprost: still available („nadal dostępna”), but no longer recommended („ale już niezalecana”) and likely to be removed („i prawdopodobnie zostanie usunięta”). Funkcja więc działa, ale należy ją zastąpić nowszą. Wariant „już usunięta” pomija słowa still available i przyszły czas in a future version. O wersji testowej ani płatnej definicja nic nie mówi.