Test MEC.08 — zestaw 21

Dlaczego tak

Dopuszczalne masy ładunków podnoszonych i przenoszonych ręcznie, zasady ich przemieszczania i wymagania ergonomiczne przy wysiłku fizycznym zawiera rozporządzenie w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy ręcznych pracach transportowych. Rozporządzenie o minimalnych wymaganiach dla maszyn kusi, bo dotyczy warsztatu, ale opisuje osłony, sterowanie i wyposażenie maszyn, a nie pracę mięśni pracownika. Ustawy o ochronie przeciwpożarowej i o ochronie środowiska nie regulują mas przenoszonych ręcznie.

Dlaczego tak

Pracodawca ocenia i dokumentuje ryzyko zawodowe dla każdego stanowiska: wypisuje zidentyfikowane zagrożenia, szacuje ryzyko i podaje stosowane środki ochronne, a pracownik ma prawo się z tym zapoznać. Dokumentacja techniczno-ruchowa kusi, bo opisuje zagrożenia resztkowe prasy, ale pochodzi od producenta i nie uwzględnia warunków konkretnego stanowiska w zakładzie. Instrukcja bezpieczeństwa pożarowego dotyczy pożaru i ewakuacji, a karta technologiczna kolejności operacji.

Dlaczego tak

Ustawowa definicja wypadku przy pracy wymaga łącznie czterech cech: nagłości, przyczyny zewnętrznej, skutku w postaci urazu lub śmierci oraz związku z pracą. Wariant z przyczyną wewnętrzną kusi, bo zdarzenie nastąpiło w zakładzie, ale np. zawał bez czynnika zewnętrznego nie spełnia definicji. Długotrwałe działanie czynnika szkodliwego opisuje chorobę zawodową, a termin zgłoszenia i długość zwolnienia nie należą do definicji.

Dlaczego tak

Społeczna inspekcja pracy działa przy związkach zawodowych, a jej inspektorów wybierają sami pracownicy; sprawuje społeczny nadzór nad przestrzeganiem przepisów BHP i może wydawać zalecenia kierownikowi komórki. Państwowa Inspekcja Pracy kusi, bo również kontroluje warunki pracy, ale jej inspektorzy są urzędnikami państwowymi, a nie wybranymi pracownikami zakładu. Służbę BHP powołuje pracodawca, a UDT nadzoruje urządzenia techniczne.

Dlaczego tak

Służba BHP jest organem doradczo-kontrolnym pracodawcy: przeprowadza kontrole warunków pracy, doradza w sprawach BHP, uczestniczy w ocenie ryzyka i w pracach zespołu powypadkowego. Nakładanie grzywien mandatem kusi, bo też dotyczy naruszeń przepisów BHP, ale to uprawnienie inspektora Państwowej Inspekcji Pracy, a nie pracownika zakładu. Decyzję o chorobie zawodowej wydaje inspektor sanitarny, a zezwolenia na eksploatację urządzeń dozorowych UDT.

Dlaczego tak

Zgodnie z rozporządzeniem w sprawie szkolenia w dziedzinie BHP szkolenie okresowe pracowników na stanowiskach robotniczych przeprowadza się nie rzadziej niż raz na 3 lata, a przy pracach szczególnie niebezpiecznych nie rzadziej niż raz w roku. Odpowiedź „rok” kusi, bo dotyczy tej samej grupy zawodowej, ale odnosi się tylko do prac szczególnie niebezpiecznych. Okres 5 lat dotyczy m.in. pracodawców, osób kierujących pracownikami i pracowników inżynieryjno-technicznych, a 6 lat pracowników administracyjno-biurowych.

Dlaczego tak

Kodeks pracy nakłada na każdego pracownika obowiązek niezwłocznego zawiadomienia przełożonego o zauważonym zagrożeniu życia lub zdrowia oraz ostrzeżenia współpracowników. Reakcja przez PIP kusi, bo inspekcja zajmuje się naruszeniami BHP, ale zgłoszenie do niej nie usuwa bezpośredniego zagrożenia, a przełożony może je usunąć od razu. Bierność narusza obowiązki pracownika, a wyłączenie całej hali jest działaniem nieproporcjonalnym.

Dlaczego tak

Niedopełnienie przez pracodawcę obowiązków BHP, w tym dopuszczenie do pracy bez aktualnych badań lekarskich, jest wykroczeniem przeciwko prawom pracownika, za które inspektor może nałożyć grzywnę mandatem lub wnieść wniosek do sądu. Kara porządkowa kusi, bo kojarzy się z karaniem za naruszenie BHP, ale stosuje ją pracodawca wobec pracownika, a nie inspektor wobec pracodawcy. Odpowiedzialność materialna do trzykrotności wynagrodzenia dotyczy pracownika, a inspektor nie rozwiązuje umów o pracę.

Dlaczego tak

Jednorazowe odszkodowanie z ZUS przysługuje ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, a jego wysokość zależy od procentu tego uszczerbku. Niezdolność do pracy ponad 3 dni kusi, bo kojarzy się z poważniejszym wypadkiem, ale za okres niezdolności przysługuje zasiłek chorobowy, a nie odszkodowanie. Sama zmiana stanowiska ani jednodniowe zwolnienie nie dają prawa do tego świadczenia.

Dlaczego tak

Za chorobę zawodową uznaje się wyłącznie chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych w środowisku pracy. Wariant z lekarzem rodzinnym kusi, bo to on często pierwszy zauważa objawy, ale rozpoznanie stawia jednostka orzecznicza medycyny pracy, a decyzję wydaje inspektor sanitarny. Długość zwolnienia ani termin zgłoszenia nie są warunkami uznania choroby.

Dlaczego tak

Pracownik, któremu powierzono mienie z obowiązkiem zwrotu lub wyliczenia się, np. narzędzia pokwitowane w narzędziowni, odpowiada za jego utratę w pełnej wysokości szkody. Limit trzymiesięcznego wynagrodzenia kusi, bo jest najbardziej znanym ograniczeniem odpowiedzialności materialnej, ale dotyczy szkody wyrządzonej nieumyślnie w mieniu niepowierzonym. Kara nagany nie zastępuje naprawienia szkody, a limit dniówki nie występuje w tej odpowiedzialności.

Dlaczego tak

Czynnik szkodliwy działa długotrwale i prowadzi do choroby, czynnik niebezpieczny powoduje nagły uraz, a uciążliwy utrudnia pracę, nie wywołując trwałych skutków zdrowotnych. Hałas o ekspozycji 90 dB przekracza wartość najwyższą dopuszczalną i po latach powoduje trwały ubytek słuchu, więc jest czynnikiem szkodliwym. Odpowiedź „uciążliwy” kusi, bo hałas przede wszystkim przeszkadza, ale przy tym poziomie skutek zdrowotny jest trwały, a według źródła hałas jest czynnikiem fizycznym, nie psychofizycznym.

Dlaczego tak

Piła tarczowa i szlifierka kątowa są głośne, szlifierka przenosi na dłonie drgania miejscowe, a ścieranie i cięcie stali wytwarza pył metaliczny. Dymy spawalnicze i promieniowanie nadfioletowe kuszą, bo przy szlifowaniu powstają iskry, ale te czynniki towarzyszą spawaniu łukowemu, a nie obróbce ściernej. Pary rozpuszczalników dotyczą mycia części, a promieniowanie podczerwone i gorący mikroklimat pracy przy piecach i odlewach.

Dlaczego tak

Hałas impulsowy powstaje przy uderzeniach: wykrawaniu i tłoczeniu na prasach, prostowaniu młotkiem czy nitowaniu, kiedy krótki impuls ma bardzo wysoki szczytowy poziom dźwięku. Sprężarka kusi, bo bywa najgłośniejszym urządzeniem w zakładzie, ale wytwarza hałas ustalony, o niemal stałym poziomie. Wentylator i tokarka na biegu jałowym również wytwarzają hałas ciągły i znacznie cichszy.

Dlaczego tak

Drgania przenoszone na całe ciało przez siedzisko lub podłogę to drgania ogólne, które przy wieloletniej ekspozycji uszkadzają przede wszystkim kręgosłup, zwłaszcza odcinek lędźwiowy, a także narządy wewnętrzne. Zespół wibracyjny z bieleniem palców kusi, bo również jest skutkiem drgań, ale wywołują go drgania miejscowe przenoszone na ręce z narzędzi. Zaćma wynika z promieniowania podczerwonego, a pylica z wdychania pyłów.

Dlaczego tak

Ryzyko choroby wibracyjnej ogranicza się u źródła — narzędziami z układami antywibracyjnymi i ich dobrym stanem technicznym — oraz skracaniem ekspozycji przez przerwy i rotację prac, a dodatkowo rękawicami antywibracyjnymi i utrzymywaniem rąk w cieple. Mocne zaciskanie rękojeści kusi, bo wydaje się, że tłumi drgania, w rzeczywistości zwiększa ich przenoszenie na dłonie. Zimno nasila skurcz naczyń i objawy, a nauszniki chronią tylko słuch.

Dlaczego tak

Ucisk nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka, wywołany powtarzalnymi ruchami ręki, daje drętwienie i mrowienie kciuka, palca wskazującego i środkowego, nasilające się zwłaszcza w nocy; choroba ta jest w wykazie chorób zawodowych. Zespół wibracyjny kusi, bo także powoduje drętwienie palców, ale charakterystyczne są dla niego napady bielenia palców pod wpływem zimna po pracy z narzędziami drgającymi. Zapalenie skóry daje zmiany skórne, a ścięgno Achillesa dotyczy kończyny dolnej.

Dlaczego tak

Zgodnie z zasadami ergonomii przedmioty używane najczęściej umieszcza się w normalnym zasięgu rąk, przed pracownikiem i zawsze w tym samym miejscu, co ogranicza skręty tułowia, sięganie i szukanie narzędzi. Szuflady pod blatem kuszą, bo stół jest wtedy pusty, ale każde schylanie się i otwieranie szuflady wydłuża pracę i obciąża kręgosłup. Regał za plecami wymusza obroty tułowia, a maksymalny zasięg rąk męczy ramiona.

Dlaczego tak

Litera A oznacza pożary ciał stałych pochodzenia organicznego, B cieczy palnych i topiących się ciał stałych, C gazów, a D metali; gaśnica oznaczona tylko A i B, np. pianowa, nie jest przeznaczona do gaszenia gazów. Wariant z gazami kusi, bo najczęściej spotyka się gaśnice proszkowe ABC, ale tu litery C brak. Do metali lekkich potrzebny jest środek klasy D, a gaśnica do gazów musiałaby mieć oznaczenie C.

Dlaczego tak

Znaki nakazu mają kształt koła z białym piktogramem na niebieskim tle, np. nakaz stosowania okularów ochronnych czy ochronników słuchu. Zakaz kusi, bo też ma kształt koła, ale znak zakazu ma białe tło, czerwoną obwódkę i czerwoną przekątną. Ostrzeżenia oznacza się żółtym trójkątem z czarną obwódką, a drogi ewakuacyjne i pierwszą pomoc zielonymi prostokątami lub kwadratami.

Dlaczego tak

Przy pracy precyzyjnej na stojąco blat ustawia się kilka centymetrów powyżej wysokości łokci, aby obiekt był bliżej oczu i nie trzeba było pochylać głowy i tułowia. Niższy blat kusi, bo jest zalecany w warsztacie, ale dotyczy prac ciężkich, przy których naciska się z góry ciężarem ciała. Wysokość bioder wymusza pochylanie się, a jedna stała wysokość nie uwzględnia ani wzrostu pracownika, ani rodzaju pracy.

Dlaczego tak

Pył metaliczny to aerozol cząstek stałych, przed którym chronią filtry cząstek: półmaski filtrujące klasy FFP2 lub FFP3 albo filtry P2 lub P3. Pochłaniacz typu A kusi, bo jest najczęściej spotykany w warsztacie, ale zatrzymuje pary rozpuszczalników organicznych, a pyłu w ogóle nie zatrzymuje. Pochłaniacze E i K chronią przed gazami kwaśnymi i amoniakiem, których przy szlifowaniu nie ma.

Dlaczego tak

Ochronniki słuchu chronią tylko wtedy, gdy są noszone przez cały czas przebywania w hałasie: przy 92 dB kilka minut bez ochrony w każdej godzinie daje dawkę porównywalną z wielogodzinną pracą w nausznikach. Wariant z „połową czasu” kusi, bo wydaje się rozsądnym kompromisem, ale skala decybelowa jest logarytmiczna i niezabezpieczone minuty dominują w dawce. Przerwy w noszeniu nie są zalecane, a dawka zależy zarówno od poziomu, jak i od czasu ekspozycji.

Dlaczego tak

Niepełne spalanie gazu w zamkniętym pomieszczeniu wytwarza bezwonny tlenek węgla, który blokuje hemoglobinę; typowe są ból głowy, nudności, zawroty, senność, a następnie utrata przytomności, często u kilku osób jednocześnie. Udar cieplny kusi, bo pracuje nagrzewnica, ale objawia się gorącą, suchą skórą i wysoką temperaturą ciała. Hipoglikemia i zawał nie wystąpiłyby jednocześnie u dwóch osób z tego samego pomieszczenia.

Dlaczego tak

Zgodnie z wytycznymi resuscytacji ratownik, utrzymując odchyloną głowę, ocenia oddech wzrokiem, słuchem i dotykiem, poświęcając na to nie więcej niż 10 sekund, a w razie wątpliwości traktuje oddech jako nieprawidłowy. Obserwacja przez minutę kusi, bo wydaje się dokładniejsza, ale opóźnia rozpoczęcie uciśnięć klatki piersiowej, gdy liczy się każda sekunda. Badania tętna nie wymaga się od świadka zdarzenia, a lusterko zaparuje także przy oddechu agonalnym.

Dlaczego tak

Nieprzytomność w przestrzeni zamkniętej wskazuje na niedobór tlenu lub obecność gazów toksycznych, które obezwładnią także ratownika; trzeba zabezpieczyć wejście, wezwać służby wyposażone w aparaty oddechowe i nie wchodzić. Natychmiastowe zejście kusi, bo liczy się czas, ale w takich wypadkach często giną kolejni ratujący. Mokra chusta nie chroni przed brakiem tlenu, a wpuszczenie czystego tlenu grozi pożarem lub wybuchem.

Dlaczego tak

Według wytycznych ratownik odkłada bliższą rękę poszkodowanego pod kątem prostym, dalszą przykłada grzbietem dłoni do policzka po swojej stronie, zgina dalszą nogę w kolanie i ciągnąc za nią przetacza poszkodowanego ku sobie, a na końcu odchyla głowę, aby drogi oddechowe były drożne. Przetaczanie od siebie kusi, bo wydaje się łatwiejsze, ale ratownik nie kontroluje wtedy obrotu, a poszkodowany może upaść twarzą na podłoże. Ułożenie na brzuchu i ręka pod głową nie zabezpieczają dróg oddechowych.

Dlaczego tak

U dorosłego nagłe zatrzymanie krążenia ma najczęściej przyczynę kardiologiczną, dlatego samotny ratownik z telefonem od razu wzywa pomoc pod 112, włącza tryb głośnomówiący i nie przerywając rozmowy prowadzi RKO, korzystając ze wskazówek dyspozytora. Minuta resuscytacji przed telefonem kusi, bo wydaje się, że pomoc na miejscu jest ważniejsza, ale dotyczy to dzieci i ofiar utonięć. Odchodzenie po AED przed wezwaniem i zawiadamianie kierownika opóźniają przyjazd zespołu ratownictwa.

Dlaczego tak

Oparzenie chłodzi się jak najszybciej chłodną, nie lodowatą, bieżącą wodą przez ok. 20 minut, co przerywa przenikanie ciepła w głąb tkanek i zmniejsza ból, a następnie osłania się je jałowym opatrunkiem. Tłusty krem kusi, bo kojarzy się z łagodzeniem podrażnień, ale zatrzymuje ciepło w skórze i utrudnia późniejsze opatrzenie rany. Przekłuwanie pęcherzy otwiera drogę zakażeniu, a lód przyłożony bezpośrednio powoduje dodatkowe odmrożenie.

Dlaczego tak

Standardowe ułożenie elektrod u dorosłego to jedna pod prawym obojczykiem, przy prawym brzegu mostka, a druga na lewym boku w linii pachowej środkowej, poniżej pachy — tak, aby prąd przepłynął przez serce. Ułożenie obu elektrod na mostku kusi, bo tam wykonuje się uciśnięcia, ale prąd płynąłby wtedy głównie po powierzchni skóry, omijając mięsień sercowy. Obie elektrody po lewej stronie dają ten sam błąd, a ułożenie przód–tył stosuje się głównie u małych dzieci.

Dlaczego tak

Zdanie mówi, że większości uszkodzeń łożysk nie powoduje samo łożysko („not caused by the bearing itself”), lecz złe smarowanie, zanieczyszczenie lub nieprawidłowy montaż. Wariant o wadach fabrycznych kusi, bo w zdaniu pada „bearing itself”, ale odwraca sens przeczenia „not … but”. Pozostałe odpowiedzi mylą wymienione przyczyny ze sobą: smarowanie i zanieczyszczenie są w tekście osobnymi przyczynami, a o montażu bez smaru nie ma w nim mowy.

Dlaczego tak

„Tightening torque” to moment dokręcenia, a w zestawieniu przy oznaczeniu M10 podano wartość 49 N·m. Wartość 25 N·m kusi, bo stoi na początku zdania, ale dotyczy śrub M8, a 85 N·m odnosi się do M12. Liczba 10 to średnica nominalna gwintu w oznaczeniu M10, a nie moment dokręcenia — pomylenie tych liczb prowadziłoby do niedokręcenia śrub.

Dlaczego tak

„Unless” znaczy „chyba że” lub „dopóki nie” i wprowadza warunek: osłony uchwytu nie wolno otwierać, chyba że wrzeciono całkowicie się zatrzymało. Odpowiedź o skutku kusi, bo zatrzymanie wrzeciona rzeczywiście poprzedza otwarcie osłony, ale skutek wprowadzałyby wyrażenia „so” lub „as a result”. Przeciwstawienie wyraża „however” lub „but”, a przykład „for example”.

Dlaczego tak

Najpierw trasuje się i punktuje położenie otworu (3), potem wierci otwór pod gwint (2), nacina gwint gwintownikiem wstępnym z długim stożkiem (1) i kończy gwintownikiem wykańczającym (4). Kolejność zaczynająca się od wiercenia kusi, bo wiercenie jest pierwszą obróbką, ale bez wypunktowania wiertło zejdzie z wyznaczonego miejsca. Użycie gwintownika wykańczającego przed wstępnym lub gwintowanie przed wierceniem jest technologicznie niemożliwe.

Dlaczego tak

Poprawny opis używa konstrukcji „is made of steel”, czasownika „has” w trzeciej osobie liczby pojedynczej i właściwych terminów: „outside diameter” to średnica zewnętrzna, „bore” to otwór, „length” to długość. Wariant z „inside diameter of 40 mm” kusi, bo jest gramatycznie poprawny, ale zamienia średnicę zewnętrzną z wewnętrzną i opisuje inną część. Pozostałe zawierają błędy: „are”, „have”, „is make” i „a long”.

Dlaczego tak

Instrukcję formułuje się w trybie rozkazującym: „Switch off… leave… go…”, a jej treść jest zgodna z zasadami ewakuacji — wyłączyć maszynę, wyjść najbliższym wyjściem i udać się na miejsce zbiórki. Wariant z „Use the lift” kusi, bo jest poprawny językowo, ale podczas pożaru nie wolno korzystać z windy ani czekać w budynku. Pozostałe warianty zawierają błędy: „must to”, „leaving” po „must” i ciąg form „-ing” bez czasownika.

Dlaczego tak

Wypowiedź wyraża stanowisko („I think we should…”) i podaje logiczne uzasadnienie po spójniku „because”: osłony są na zewnątrz, a zwykłe śruby by zardzewiały. Wariant z „although” kusi, bo ma tę samą budowę i poprawną gramatykę, ale jego uzasadnienie przeczy stanowisku — skoro zwykłe śruby nie rdzewieją, nie ma powodu stosować nierdzewnych. Ciąg luźnych słów nie tworzy argumentu, a ostatnia wypowiedź zmienia temat na rezygnację z osłon.

Dlaczego tak

Temat wiadomości służbowej ma w kilku słowach określić sprawę i umożliwić jej odnalezienie, dlatego podaje się rodzaj sprawy oraz numer zamówienia lub dokumentu. Wpisanie w temat pełnego opisu kusi, bo daje adresatowi wszystkie informacje od razu, ale temat zostanie obcięty, a opis należy do treści wiadomości. Powitanie umieszcza się w pierwszym wierszu treści, a słowo „Important” nie mówi, czego dotyczy wiadomość.

Dlaczego tak

Zwrot „We regret to inform you that…” jest typowy dla korespondencji oficjalnej: wyraża ubolewanie, używa pełnych form i neutralnego słownictwa. Wariant z „I wanna let you know” kusi, bo przekazuje tę samą informację grzecznie, ale „wanna” i „OK?” są potoczne i nie pasują do pisma do klienta. „Guys”, „gonna”, „stuff” i „bad news” to również styl nieformalny, właściwy w rozmowie z kolegą.

Dlaczego tak

Zwrot „let's move on to…” służy w rozmowie do zmiany tematu i prowadzenia jej dalej, gdy poprzednia kwestia jest już zamknięta. Prośba o powtórzenie kusi, bo także podtrzymuje rozmowę, ale stosuje się ją, gdy czegoś nie zrozumiano, a nie przy przechodzeniu do nowego tematu. Podziękowanie z pożegnaniem kończy rozmowę, a przedstawienie się ją rozpoczyna.